DAKWAH :SURAT YAASIIN 48 - 52

Dina tulisan nu ieu ge, ngahaja nyutat tina buku ”Ayat Suci Lenyepaneun” karangan Moh. E. Hasim. Sakalian pikeun da’wah.

TAFSIR & TARJAMAH SURAT YAA-SIIN
Ayat 48 nepi ka 52


48. Jeung maranehna ngaromong : ”Iraha jangji ieu teh bakal ngajadina lamun seug maraneh jelema bener ?”

Jangji Gusti Allah teh nya eta kiamat dunya jeung kiamat aherat. Dina kiamat aherat diputuskeun wawales ti Nu Maha Kawasa pikeun sakumna ummat manusa nya eta ganjaran pikeun nu ariman jeung siksaan pikeun nu kalafir.
Jalma –jalma nu kalafir lain bae arembungeun ta’at ka Gusti Allah jeung Rasul-Na, malah upama digeuing ku nu ariman supaya babalik pikir samemeh datang kiamat teh kalah sok nangtang : ”Dewek mah bosen ngedenge omongan maraneh teh, majarkeun rek aya kiamat. Ayeuna mah ulah ka bau-bau sungut, coba sebutkeun iraha kiamat teh bakal datangna, ku dewek ditungguan hayang nyaho buktina,lamun maraneh bener-bener lain tukang gedebul.

49. Taya nu didagoan ku maranehna iwal ti sora tarik ngageleger sakali nu tumiba ka maranehna, basa maranehna keur parea-rea omong.

Lamun geus numbuk diwuku ninggang di mangsa, kiamat kubra nu geus dijangjikeun ku Gusti Allah pasti tumiba. Malaikat Israfil ditimbalan niup sangkakala sakali, sorana ngageleger handaruan sajajagat kalawan dadak sakala. Jalma-jalma nu keur parea-rea omong jep jempe sapadamayan, ibarat gaang katincak. Timbul rasa kaget, reuwas, keueung jeung sieun, terus paburisat, rimeuh ku nu rawah-riwih, ribut ku nu pabaliut, maranehna bener-bener kalangkabut. Tah ieu nu ditangtang jeung ditunggu-tunggu ku jalma-jalma nu bahula teh tinangtu cunduk, tapi iraha bakal datangna, hamo aya anu terang, iwal ti Gusti Nu Maha Uninga.

50. Nya maranehna teu boga kasempetan pikeun mere wasiat jeung marulang ka kulawargana.

Kiamat dunya teh aya dua, nya eta kiamat kubra atawa kiamat total saalam dunya, jeung kiamat sughra nya eta maot sorangan-sorangan atawa maot babarengan ku ayana bencana alam, saperti nu kaalaman ku kaom Nabi Noh, kaom ’Aad, Kaom Tsamud, kaom Nabi Lut, kaom Nabi Syueb, jeung nu mindeng kajadian jaman kiwari. Tah ieu mah kiamat lokal atawa kiamat regional.
Ngabeledugna sora gunung nepika eundeur salelembur, atawa ngahiukna angin topan nu ngagelebug dibarung ku brag-brig-brugna sora gedong-gedong nu alambrug, pasti ngageumpeurkeun sakumna pangeusi lembur. Bencana alam nu ngabalukarkeun kiamat sughra kieu teh datangna teu kasangka-sangka, ku sabab eta sing saha nu nyorang tunggara hamo aya kasempetan pikeun wawsiatan ka sanak kulawargana, maranehna moal bisa marulang riung mungpulung deui jeung kaom karabatna.

51. Jeung sangkakala ditiup, nya maranehna ujug-ujug harudang kaluar ti jero kubur, gura-giru nyalampeurkeun Pangeran maranehna.

Upama Malaikat Israfil niup sangkakala kaduakalina, tah eta tandana kiamat aherat. Sakumna ahli kubur, sok sanajan geus ratusan rebu taun, ku pangersa Nu Maha Kawasa, ujug-ujug pating kuniang harudang, ngawujud raga badagna saperti baheula bihari, terus digiring ka Padang Mahsyar, pikeun nepungan Nu Maha Agung.

52. Maranehna ngaromong : ”Aduh urang teh cilaka, saha nu ngahudangkeun urang ti tempat mondok ?” Tah ieu teh nu dijangjikeun ku Nu Maha Welas Asih, jeung para Rasul teh tetela bener.

Lamun nu keur mondok dihudangkeun kalawan ngagentak, manehna bakal kaget kacida jeung siga nu linglung, komo lamun nu ngahudangkeun manehna teh bari ngagorowok atawa ngajerit.
Tah, kaayaan ahli kubur oge, waktu dihudangkeun ku sora nu tarik luar biasa teh, bakal ngarenjag bari lulungu. Sanggeus rada sadar maranehna aringeteun kana dawuhan Gusti Allah, nu didugikeun ku para Rasul, yen sabada kahirupan alam dunya teh, pasti bakal aya kahirupan alam aherat, gebeg maranehna ngagebeg, terus humandeuar : ”Aduh cilaka, naha atuh make dihudangkeun ? Keur ngeunah-ngeunah mondok, saha nu geus wani-wani ngaganggu ?”
Tah ieu teh alam aherat nu geus dijangjikeun ku Gusti Allah waktu maraneh masih rumingkang dipawenangan, nu geus ditepikeun ku para Rasul, nu ku maraneh dianggap tukang ngabohong. Tah ayeuna bukti kalawan nyata, naon-naon nu ditepikeun ku para Rasul teh tetela bener.

DAKWAH : SURAT YAASIIN 41 - 47

Dina tulisan nu ieu ge, ngahaja nyutat tina buku ”Ayat Suci Lenyepaneun” karangan Moh. E. Hasim. Sakalian pikeun da’wah.

TAFSIR & TARJAMAH SURAT YAA-SIIN
Ayat 41 nepi ka 47


41. Jeung hiji tanda kakawasaan Kami pikeun maranehna nya eta yen anak incu maranehna ku Kami diakut dina parahu nu pinuh ku muatan.

Bentang jarah nu mangmilyar-milyar di kolong langit alam syahadah, kabeh teu aya nu cicing, tapi teu aya nu diaradu, nu kukurilingan nyaraho jalanna sewang-sewangan, tah ieu teh ngebrehkeun ayana nu ngatur. Pikeun jalma-jalma nu ariman mah tetela naker ieu teh tanda kakawasaan Nu Maha kawasa.
Jalanna kahirupan ummat manusa teh sok ditamsilkeun nu tumpak parahu angkleung-angkleungan meuntas lautan nuju basisir pulo, nu subur ma’mur tur endah taya papadana. Ayeuna dina ayat ieu rundayan Nabi Adam nu beuki lila beuki ngarekahan, nepi ka kota Bandung oge geus heurin ku tangtung, diibaratkeun nu pasedek-sedek tumpak parahu, tapi sanajan kitu teu weleh barisa hirup, sabab moal kapati-pati dihirupan lamun henteu reujeung huripna. Kabeh diakut dina parahu ku Nu Maha Kawasa. Tah ieu oge tanda kakawasaan Manten-na.

42. Jeung pikeun maranehna Kami ngayuga nu saperti kitu nu bisa ditumpakan ku maranehna.

Ku pangersa Nu Maha Kawasa, aya beurang reujeung peuting, beurang pikeun nyiar pangupajiwa ari peuting pikeun leleson. Tapi ari tukang mayang mah, ti peuting angkleung-angkleungan dina parahu nyiar pidahareun di sagara, ti beurang ngareureuhkeun kacape saimahna-saimahna.
Aya deui tutumpakan pikeun nu usahana sok lunta ti imah, salian ti roda jeung kareta nu ditarik ku sapi jeung kuda teh, jaman kiwari mah aya beus, truk jeung kareta api. Malah pikeun ngagampangkeun nyanyabaan ka mancanagara bisa tumpak kapal udara.
Gusti Allah nyayagikeun rupa-rupa bahan kaperluan pikeun sakabeh tutumpakan jeung maparin akal ka urang. Lamun sakabeh kurnia Manten-na ku urang ditarimakeun, daek motekar mekarkeun akal, ngamangfaatkeun kakayaan alamiah, anu loba taya hinggana, Insyaa Allah urang bakal bisa hirup kalawan hurip.

43. Jeung lamun Kami miharep, maranehna tanwande ku Kami diteuleumkeun sarta moal aya nu bisa nyalametkeun maranehna.

Upama Gusti Allah ngersakeun ngabinasa manusa, saperti neuleumkeun nu keur lalayaran di laut, tanwande hamo bisa aya nu nulungan.
Musibah teh aya dua rupa, nya eta la’nat pikeun kaomkafirin, jeung cocoba atawa ujian pikeun kaom mu’minin. Jalma-jalma nu wangkelang ka Manten-na, nu pagaweanana ngayakeun huru-hara, sapantesna dibinasakeun ku Manten-na, atuh kaom mu’minin perlu diuji kaimananana, pikeun ningkatkeun darajat manehna. Ku kituna kade ulah su’uzdzhan, nyangka nu lain-lain ka Nu Maha Rahman Rahim.
Tuh ilikan, jalma-jalma nu nukang nonggong ka Manten-na, nu maratuh di nagara Biruang Merah, kapan sasatna lir parahu tilelep, atawa ibarat sapu nyere pegat simpay, paburisat aing-aingan. Kitu tah, upama Nu Maha Kawasa ngersakeun mintonkeun kakawasaana-Na, geuning ku takabur mah, asa aing lalaki langit lalanang jagat teh, buktina teu mangga pulia.
Ku sabab eta, ulah petot-petot maraqabah, ulah sawenang-wenang, mabok kakawasaan jeung ngacak-ngebur ngalajur nafsu, buru-buru ngaruru, meresihan daki, memeh diteuleumkeun ku Manten-na.

44. Kajaba rahmat jeung kasenangan ti Kami nepi kana mangsana.

Lamun hiji ummat geus ditibanan tunggara ku Nu Maha Kawasa, hamo aya nu bisa nyalametkeun maranehna, kajaba upama Manten-na ngersakeun maparin rahmat jeung kasenangan salila waktu nu geus ditangtukeun.
Inti sari ayat nu ka 41 nepi ka anu 44 ieu, ngebrehkeun kalawan tetela, yen agama Islam teh ngawengku sosiologi atawa urusan kahirupan manusa di masyarakat, jeung teknologi. Sosiologi pikeun widang moral spiritual jeung teknologi pikeun widang fisik material. Pikeun ngawangun manusa nu sampurna, sosiologi jeung teknologi teh teu bisa dipisahkeun, kudu simetris jeung harmonis. Mobil, kareta api, kapal laut jeung kapal udara, hasil para ahli teknologi,upama dimangfaatkeun ku manusa nu mulya akhlakna, Insyaa Allah ummat saantero jagat bakal ginanjar kasenangan tur rahayu salamet. Tapi lamun teu aya teknologi, kumaha bisana ummat Islam ti Priangan ngalaksanakeun niat munggah hajina tanpa tutumpakan. Sabalikna lamun kamajuan teknologi teu dibarengan ku kamajuan sosiologi, nya eta akhlak nu mulya, akibatna parahu bakal kalebuh.
Ku kituna lamun urang miharep rahmat jeung kasenangan paparin manten-na, sadiakeun mobil mulus, supir nu tunduk kana aturan, jeung panumpang nu ta’at ka Pangeran.

45. Jeung lamun dicaritakeun ka maranehna :”Maraneh kudu sieun ku nu aya dihareupeun maraneh jeung nu aya ditukangeun maraneh,malar maraneh mareunang rahmat”

Kudu sieun ku nu aya di hareupeun, nya eta siksaan nu bakal datang, boh siksaan di alam dunya boh siksaan di alam aherat. Kudu sieunku siksaan nu aya di tukangeun atawa siksaan di alam dunya sakumaha nu geus karandapan ku ummat jaman baheula, dina kurun Nabi Noh, Nabi Hud, Nabi Soleh jste.
Ayat nu ka 45 ieu, mangrupa kalimat kondisi atawa conditional clause, nu can anggeus, sabab can disambung ku akibatna. Atawa ngahaja akibatna henteu disebutkeun, lantaran ku urang geus bakal kajudi. Upama ku urang dilengkepkeun mah,kira-kira unggelna :”Jeung lamun dicaritakeun ka maranehna :”Maraneh kudu sieun kunu aya di hareupeun jeung di tukangeun maraneh, malar maraneh mereunang rahmat”, tanwande jalma-jalma nu wangkelang teh bakal ngabalieur”.

46. Jeung henteu datang hiji tanda kakawasaan tina tanda-tanda kakawasaan Pangeran maranehna ka maranehna, kajaba maranehna ngabalieur tina eta tanda kakawasaan.

Tanda-tanda kakawasaan Gusti Allah dina jaman nu geus kaliwat, di antarana banjir nu kaalaman ku ummat Nabi Noh, topan nu ngabinasakeun kaom ’Aad, lini nu ngancurkeun kaom Tsamud jeung rea-rea deui.
Jalma-jalma jaman kiwari, nu agul ku elmu jeung teknologi canggih, tapi nukang nonggong ka Yang Manon, lamun didatangan banjir, urug, topan, lini jeung gunung bitu, sarua jeung ummat jaman baheula, pating balieur arembungeun ngaku kana kakawasaan Nu Maha Kawasa, pokna teh eta mah kahayang alam.
Dibejaan kudu sieun ku siksaan saperti jaman nu geus kaliwat jeung siksaan nu bakal datang engke di alam aherat, kalah pating balieur. Ditembongan siksaan kalawan ’ainal-yaqin tetep pating balieur.

47. Jeung lamun dicaritakeun ka maranehna :”Pek nafkahkeun sabagian tina rejeki nu geus dipaparinkeun ka maraneh ku Allah”, jalma-jalma nu kalafir teh ngaromong ka jalma-jalma nu ariman :”Naha kami kudu mere dahar ka jelema nu lamun seug Allah ngersakeun, tanwande manten-na bakal maparin kadaharan ka manehna ? Maraneh teh taya lian iwal ti kasasar lampah kalawan nyata”.

Di antara kaum kafirin teh, aya golongan kufrun-nifaq atawa kaom munafikin. Lamun kaommu’minin ngabrul ka lapang rek shalat Idul Fitri atawa Idul Adha, jalma-jalma ti golongan kufrun-nifaq oge sanajan teu aya nu ngajak, sok milu sarolat. Tapi upama dititah mayar zakat maal, zakat fitrah, shadaqah jeung qurban domba, maranehna sok godeg. Ari rajeun daek nyumbang, sok aya pangarahan, malar dipuji ku nu dibarendo, atawa malar pamulang.
Kumaha lamun diajak nyumbang dahareun ka fakir-miskin atawa ka nu katunggaraan ? Pokna teh bari baketut :”Naha teu puguh-puguh kudu mere dahar ka jelema kitu ? Mun enya ge kudu dipikarunya, atuh meureun ku Allah dipaparin rejeki, da kapan cenah Manten-na teh nu Maha Welas Asih.Keun bae antep, maraneh mah bener-bener kaliru.
Tah ieu hiji ciri nu mandiri di kalangan kufrun-nifaq. Peditna beak kadaek, bari tara beakeun ekol. Aya anekdot nu kieu unina : ”Nu musapir datang ka gedongkonglomerat koret. Bari nagog deukeut panto, pok manehna nyarita :”Pasihan, juragan”. Konglomerat teh nyampeurkeun :”Euweuh duit leutik” ceuk konglomerat. ”Nu ageung oge sawios” ceuk nu musapir. ”Boro-boro nu gede, nu leutik ge teu boga,” ceuk konglomerat bari mureleng. ”Atuh nyuhunkeun anggean,” ceuk nu musapir. ”Teu boga bubututan,” ceuk konglomerat. ”Upami teu aya nu butut mah sawios nu enggal oge,” ceuk nu musapir. ”Nu butut teu boga komo nu weuteuh mah,” ceuk konglomerat. ”Nyuhunkeun dipasihan tedaeun atuh” ceuk nu musapir. ”Dahareun euweuh, inumeun euweuh,” jawabna teugeug. ”Upami teu kagungan naon-naon mah, atuh mangga ngiring sareng abdi,” ceuk nu musapir. ”Milu kamana ?” ceuk konglomerat. ”Ngider, musapir ka nu balageur,” ceuk nu musapir bari nangtung. ”Kurang ajar siah, mantog ka dituh,” ceuk konglomerat ambekeun naker.

DAKWAH : TAFSIR SURAT YAASIIN 33 - 40

Dina tulisan nu ieu ge, ngahaja nyutat tina buku ”Ayat Suci Lenyepaneun” karangan Moh. E. Hasim. Sakalian pikeun da’wah.

TAFSIR & TARJAMAH SURAT YAA-SIIN
Ayat 33 nepi ka 40


33. Jeung hiji tanda kakawasaan pikeun maranehna nya eta marcapada nu paeh. Kami ngahirupkeun manehna, jeung Kami ngaluarkeun sisikian ti dinya, nya tina eta sisikian maranehna dalahar.

Planet-planet jeung satelit-satelit nu aya dina wewengkon hiji tata surya asalna ngahiji jeung panonpoe. Di antara plenet-planet teh nya eta marcapada, padumukan urang ayeuna. Mimitina mah panas, lila-lila kulitna jadi tiis, tapi teus ngabaketrak. Sanggeus digeyer ku cihujan, lapisan luarna jadi riduh, rada beh jero masih keneh teuas, jeung puseurna mah nepi ka ayeuna ge tetep panas, nya eta nu disebut magma tea. Kitu nurutkeun tiori para elmuwan. Ayeuna dina ayat ieu, disebutkeun marcapada teh mimitina paeh, terus ku Gusti Allah dihirupan. Lapisan luar nu tadina teuas ngabaketrak teh, sanggeus digeyer ku cihujan jadi riduh jeung subur, nepi ka lila-lila pinuh ku tutuwuhan, pikeun tatali hurip makhluk hirup, saperti manusa jeung sasatoan. Ieu teh hiji bukti anu nyata ngeunaan kakawasaan Allah Nu Maha Kawasa. Unggeling ayat ieu teh ayeuna geus kakoreh kebeneranana ku tiori para elmuwan, sakumaha nu dipedar di luhur. Kitu cara Gusti Allah ngahirupkeun marcapada nu paeh.

34. Jeung Kami ngajadikeun pirang-pirang kebon korma jeung anggur di marcapada, jeung Kami mancerkeun sababaraha cinyusu di dinya.

Al Qur-an teh diturunkeun di tanah Arab, jadi jalma-jalma nu pangheulana kadatangan ku ayat-ayat Al Qur-an teh pangeusi tanah Arab. Malar gampang kaharti sarta nyerep kana lelembutanana, conto-conto tanda kakawasaan Gusti Allah nu ditonjokeun teh sapantesnanu kasaksi ku maranehna sapopoe. Ku sabab eta, dina ayat ieu nu disebut teh kebon korma jeung kebon anggur, lain kebon kalapa atawa kebon salak nu teu aya di tanah Arab.
Tanda kakawasaan Gusti Allah nu nyata salian ti kebon, oge sababaraha cinyusu nu mancer atawa ngaburial tijero taneuh. Salah sahiji ti antarana, nyaeta nu ayeuna disebut Sumur Zam-zam, nu aya di jero Masjidil-Haram.
Ieu teh salah sahiji kaajaiban dunya, nu nepi kakiwari can bisa dicukcruk nepi kapuhuna. Sakuriling bungking sagara keusik jeung gunung batu, tapi cai sumur Zam-zam teu orot-orot, sanajan digunakeun ku jutaan manusa unggal poe. Upama caina teh rerembesan ti leuweung, di tanah Arab mah boloampar aya leuweung, nu disebut kebon ge tatangkalanana teh patarenggang, teu aya tutuwuhan nu hejo ngemploh kawas di urang. Upama eta cai teh rerembesan ti laut, naha rasana tawar henteu asin ?

35. Supaya maranehna barisaeun dalahar tina buahna, jeung tina nu diusahakeun ku leungeunna. Naha ku naon maranehna teu mulang tarima ?

Kebon korma ngahasilkeun buah korma jeung kebon anggur ngahasilkeun buah anggur. Bubuahan ieu teh taya lian iwal ti dahareun ummat manusa. Ieu teh rejeki ti Nu Maha Rahman Rahim. Tapi ulah salah sangka, kebon korma jeung kebon anggur teh bakal aya ku maneh. Kabeh ge kudu diusahakeun ku leungeun manusa, nu nangtukeun hasil henteuna mah lain manusa tapi Gusti Allah.
Lamun urang ngagarap sawah dihade-hade, urang teu meunang mastikeun bakal mucekil panen pare, sabab usaha manusa mah teu mungguhan, sanajan jadina hejolembok, saha nu nyaho upama katarajang hama, atawa kabanjiran piisukaneun dipibuatan.
Ku kituna urang ulah petot-petot mulang tarima ka Manten-na, nu geus maparin tatali hurip loba tanpa wiwilangan.
Sakali deui, nu maparin rejeki teh Gusti Allah, lain Dewi Sri, lain Bapa Buyut jeung lain Embah Jambrong. Bapa Buyut mah boloampar mere rejeki ka urang, sanajan disambat bari gogorowokan oge moal bisa ngadenge, atawa lamun seug bisaeun ngadenge oge moal bisaeun ngabulkeun pamenta urang. Geura ilikan deui surat Rum ayat nu ka 52 Juz 21, jeung surat Fathir ayat 22 Juz 22.

36. Maha Suci nu geus ngayuga sakabeh pasangan tina nu medal ti marcapada jeung ti dirina sorangan katut tina nu teu dipikanyaho ku maranehna.

Gusti Nu Maha Suci ngayuga makhluk-na teh papasangan, manusa aya awewe jeung aya lalaki, sato aya bikang jeung aya jalu atawa jago, tah ieu makhluk nu nembrak, salian ti eta aya nu teu dipikanyaho ku jalma awam, nya eta ayat-ayat kauniah, nu nyumput dina kakuatan alam,sapertilistrik diwangun ku papasangan positif jeung negatif, atom diwangun ku papasangan potron jeung electron. Malah teu mustahil masih keneh loba papasangan nu can kakoreh ku manusa, da dina panutup ayat ieu oge kaunggel : jeung nu teu dipikanyaho ku maranehna.

37. Jeung tanda kakawasaan Allah pikeun maranehna nya eta peuting. Kami nyokot beurang tina peuting, nya maranehna atuh ujug-ujug paroekeun.

Nyokot beurang tina peuting, maksudna ngaleungitkeun caang tina peuting atawa ngaganti beurang ku peuting, balukarna manusa jeung sasatoan teh paroekeun. Silih gantina beurang jeung peuting nu taya kendatna teh tanda kakawasaan Nu Maha Kawasa,lenyepaneun urang, tapi hanjakal lolobana mah api lain.

38. Jeung panon poe muter dina tempat. Kitu tah katetepan Nu Maha Gagah Perkosa tur Nu Maha Uninga.

Panon-poe teh teu cicing, tapi muih dina tempatna,nu disebut rotasi tea, dikurilingan ku marcapada dina orbitna nu ngawangun elips, nya eta buleud lonjong dina jero 365 poe 5 jam 48 menit 46 sekon, dibuleudkeun jadi 365 ¼ poe atawa sataun.
Ari sacara ’ainal-yaqin mah marcapada nu cicing, jeung panon-poe nu nguriling, isuk-isuk meletek di beulah wetan,lalaunan naek, sanggeus manceran terus lingsir ngulon, ahirna surup di beulah kuon, dina jero waktu kurang leuwih 12 jam. Beurang kasilih ku peuting lilalana sarua, kira-kira 24 jam. Tempat muter jeung waktuna geus ditetepkeunku NuMaha Gagah Perkosa turNu Maha Uninga.

39. Jeung pikeun bulan Kami geus netepkeun tempat-tempatna nepikamanehna balik deui lir langari nu geus kolot.

Langari = langgari, nyaeta gagang ranggeuyan kalapa, atawa jambe.

Upama urang nitenan bulan, tanggal sakitu tempatna teh di handap di beulah wetan, tanggal sakitu tempatna geus rada luhur, ganti poe tempatna teh ganti deuih, ti wetan ngagilir ka beulah kulon. Tanggalopat welas mah moncorong buleud saperti piring, lila-lila ngan katembong dua per tiluna, saparona nepika ahirna lir arit, nu dina pamungkas ayat ieu disebut kal ’urjuunil qadiim.
Kecap ’urjuun, dikotektak dina Kamus Abd. Bin Nuh jeung Oemar Bakry, dina Kamus Prof. H. Mahmud Yunus jeung Kamus Al-Munawir, weleh teu kapanggih. Tapi aya mufasir nu nyebutkeun tangkalkorma, sintung, gagang manggaran kalapa, gagang mayang jambe, gagang caruluk, jeung gagang turuyan cau.

40. Panon-poe teu pantes ngudag bulan, nya kitu deui peuting teu pantes miheulaan beurang. Kabeh gumilinding dina tempatna sewang-sewangan.

Panon-poe muih dina tempatna nu tetep, teu ingkah ka mana-mana, ceuk urang Inggris mah rotating. Marcapada jeung bulan oge muih saperti panon-poe, tapi bulan ngurilingan marcapada, terus duanana ngurilinganpanon-poe, tah ieu mah disebutna teh revolving.
Panon-poe, marcapada, bulan katut sakabeh planet jeung satelit nu sa-tata surya, teu aya nu kaluar ti wewengkon tata surya, oge teu aya nu silih udag atawa nu pateunggar, sabab aya daya tarik ka jero atawa centripetal jeung daya tarik kaluar atawa centrifugal.
Panon-poe teh bentang hirup nu ngabogaan cahaya jeung panas. Panon-poe tata surya urang, panasna kira-kira 6.000 darajat celcius jeung diameterna kira-kira 1.296.000 Km.
Marcapada teh planet nu paling cocog pikeun kahirupan biologis jeung botanis, nya eta manusa, sasatoan jeung tutuwuhan. Marcapada teh diwangun ku daratan 29 % jeung lautan 71 %, legana 500.000.000 Km pasagi. Ari panon-poe mah legana sarua jeung 1.300.000 kalieun marcapada.
Bulan teh satelit nu ngurilingan marcapada, saputeran lilana 29 ½ poe. Planet-planet nu sejen oge barogaeun satelit, saperti Jupiter boga 12 satelit, Saturnus boga 11, Uranus boga 5, Mars boga 2 jeung Neptunus boga 2.Kabeh planet jeung satelit muih di tempat,jeung nguriling dina falakna masing-masing, teu aya nu silih sorobot paheula-heula.
Beurang jeung peuting oge geus ngabogaan waktu sewang-sewangan, isuk-isuk timbang tarima, peuting nyerenkeun tugas ka beurang, pasosore beurang nyerenkeun tugas ka peuting.
Ieu teh sunattullah, nu moal robah jeung moal sumarimpang.

DAKWAH : SURAT YAASIIN 22 -32

Dina tulisan nu ieu mah, ngahaja nyutat tina buku ”Ayat Suci Lenyepaneun” karangan Moh. E. Hasim. Sakalian pikeun da’wah.

TAFSIR & TARJAMAH SURAT YAA-SIIN
Ayat 22 nepi ka 32


22. Jeung naha kuring teu nyembah Pangeran nu ngayuga kuring, jeung ka Manten-na geusan mulang maraneh.
23. Naha kuring rek nyembah para pangeran salian ti Manten-na ? Padahal upama Nu Maha Welas Asih aya pangersa nibankeun kamadharatan ka kuring, pitulung maranehna teh moal bakal aya manfaatna pikeun kuring saeutik oge, jeung maranehna teh moal bisa nyalametkeun kuring.
24. Satemenna lamun kitu kuring teh bener-bener aya dina kasasar lampah anu tetela.

Jalma nu norojol ti tepiswiring nuluykeun caritana :”Nu ngayuga kuring teh Gusti Allah. Piraku kuring rek nukang nonggong embung nyembah ka Manten-na. Yeuh dulur-dulur, bisi teu terang aranjeun teh engke bakalmaot, nya kaManten-na pisan geusan aranjeun mulang”. Kitu eusina ayat nu ka 22. Sakumna ummat manusa diyuga ku Nu Maha Kawasa, jeung ka Manten-na geusan mulang sarerea, ku kituna atuh sakuduna urang nyembah ka Manten-na, nya eta ngalaksanakeun sagala timbalan Maten-na bari ninggalkeun sagala nu dicegah ku Manten-na.
Maten-na teh Nu Maha Welas Asih jeung Nu Maha Kawasa. Upama Manten-na nibankeun musibah ka manusa, para panembahan nu sok disambat ku kaom musyrikin teh teu daya teu upaya. Ceuk jalma nu di tepiswiring teh :”Sanajan sakabeh panembahan paheuyeuk-heuyeuk leungeun ngetrukkeun tanaga jeung pangabisana pikeun nulungan urang, saeutik oge taya gunana. Maranehna cadu mungkuk bisa mere pitulung pikeun ngahadang tungggara nu ditibankeun ku Nu Maha Kawasa”.
Ieu teh omongan urang pasisian dina jamanNabi ’Isa, ana dilenyepan, terus dibanding-banding jeung rupa-rupa kajadian jaman kiwari, taya mencogna saeutik oge. Bencana alam dimana-mana, lini, gunung bitu, tanah urug, banjir, kahuruan jeung katiga entak-entakan, batan ngurangan mah kalah tambah meuweuh. Berhala-berhala nu dianggap murbawisesa teu daya teu upaya. Para inohong, nu sombong ku tehnologi canggih, teu aya hojah, nu puguh mah saukur paheuras-heuras genggerong. Boh tanaga lemes boh tanaga kasar teu aya nu bisa nyalametkeun ummat manusa tina bencana alam. Lamun seug urang daek biluk ka berhala teh tetela geuning kasasar lampah.

25. Satemenna kuring iman ka Pangeran aranjeun, nya regepkeun kuring.
26. Disebutkeun :”Pek asup ka sawarga”. Ceuk manehna :”Tada teuing alusna lamun seug kaom kuring nyarahoeun”.
27. Yen ku naon Pangeran kuring geus ngahampura kuring sarta ngajadikeun kuring salah saurang ti nu dimulyakeun.

Di hareupeun balarea, jelemanu datang ti tepiswiring teh nyarita ka utusan nu tiluan, pokna :”Sim kuring leres-leres iman ka Pangeran aranjeun, mugi ku aranjeun dikupingkeun”.
Jelema soleh ieu teh ginuluran bagja kamanyangan, manehna jadi jelema nu dimulyakeun ku Nu Maha Welas Asih, dibageakeun ku kani’matan nu mangpirang-pirang, tur endah tanpa tanding di taman kalangenan. Pangwilujeng ti para malaikat :”Haturan bagea sumping, sumangga lenggah di patamanan”.
Bener-bener manehna bungah amarwata-suta lirkagunturan madu karagragan menyan putih, sakuriling bungking pinuh ku rahmat Ilahi Rabbi, patamanan endah taya papadana, warna-warni kekembangan di mana-mana, seungitna angin-anginan. Ras inget ka batur salembur, gerentesing atina ngahelas :”Duh Gusti, tada teuing saena upami maranehna tarerangeun kana kani’matan Gusti nu dipaparinkeun ka abdi. Piraku teu kabitaeun upami maranehna naringal yen abdi kalebet kana golongan jalmi-jalmi nu dimulyakeun ku Gusti”.
Tapi kumaha kanyataanana, jalma-jalma nu hirupna medah-meduh bari nukang-nonggong ka Yang Manon teh ? persis jiga ayat nu ka 28 jeung ka 29.

28. Sabada manehna maot Kami henteu nurunkeun balatentara ti langit ka kaomna, sabab Kami ngarasa teu perlu nurunkeun wadyabala.
29. Taya lian iwal ti sora nu ngageleger sakali, nya maranehna perlaya sapada harita.

Jalma-jalma hubbuddunya, nu hirupna ngalajur nafsu taya kendatna, beuki luhur kadudukanana jeung loba hartana, batan areling nurut ka nu ngageuing mah kalah ka beuki maceuh. Pikeun numpes maranehna, Gusti Allah teu perlu ngalungsurkeun balatentara ti langit, ku sora ngageleger sakali oge, maranehna teh teu aya nu walakaya, kabeh ngadak-ngadak perlaya sapada harita.
Sora nu ngageleger handaruan teh, bisa jadi sora gunung-gunung nu baritu, bisa jadi sora gunung nu urug lantaran aya lini nu kacida rongkahna, atawa lantaran aya angin nu ngagelebug, nepi ka brag-brig-brug gedong-gedong alambruk jeung tatangkalan raruntuh pating dorokdok. Akibatna, sakabeh pangeusi kota kaurugan taneuh, katinggangan ruruntuhan gedong atawa kabuntang-banting kabawa angin, kabeh jadi babatang, saurang taya nu nyesa.

30. Eta jalma-jalma teh ngarasa kaduhung sagede gunung. Teu aya utusan nu datang ka maranehna nu henteu dijadikeun gogojakan ku maranehna.

Jalma-jalma nu gede hulu, agul ku payung butut, sanggeus katorekan ngadenge sora ngabeledug nepi ka eundeur sajajagat, kabeh samar polah, wara-wiri tagiwur teu puguh cabak. Harita maranehna bener-bener ngarasa nalangsa ku polah sorangan. Kitu manahoreng buktina, nafsu nu matak kaduhung badan anu katempuhan. Bareto mah satiap aya Rasul nu sumping masihan panggeuing, sok dijarebian jeung ditaronggengan, malah aya nu diarah-arah rek dirogahala. Ieu teh pieunteungeun pikeun urang nu masih rumingkang di pawenangan, geuning kitu balukarna nu nanduk kapara Rasul teh.

31. Naha teu diperhatikeun ku maranehna, geus sabaraha loba nuk ku Kami dibinasakeun samemeh maranehna, jeung yen nu geus binasa teh taya nu baralik deui ka maranehna ( ka alam dunya ) ?
32. Jeung satemenna masing-masing taya lian sakabehna bakal dijagragkeun di hareupeun Kami.

Ummat manusa nu wangkelang ka Gusti Allah dina sababaraha kurun samemeh kurun Nabi ’Isa, kabeh geus dibinasakeun katut rajakayana. Jeung satiap nu geus binasa, hamo aya nu bisa mulang deui ka alam dunya. Kabeh bakal dijagragkeun dina sidang pangadilan jeung ditigas perkarana, dina yaumiddin, nya eta poe ditibankeunana wawales ka sakumna Bani Adam.
Moal aya manusa nu bisa bulak-balik kaalam dunya, nitis jadi si anu atawajadi sato saperti nurutkeun agama sejen. Kade, upama urang bener-bener ngaku ngagem agama Islam, paham ayana inkarnasi jeung reinkarnasi, nitis jeung balik deui nitis ka itu ka ieu teh kudu buru-buru dipiceun, sabab eta mah lain pangajaran agama Islam. Upama urang ngaku Islam kudu bener-bener Islam-na, lamun rek kaluar tina Islam kudu sing puguh kaluarna, ulah KTP Islam tapi ari hate eusleum.









-----mmd-----

DAKWAH : SURAT YAASIIN 13 - 21

Dina tulisan nu ieu mah, ngahaja nyutat tina buku ”Ayat Suci Lenyepaneun” karangan Moh. E. Hasim. Sakalian pikeun da’wah.

TAFSIR & TARJAMAH SURAT YAA-SIIN
Ayat 13 nepi ka 21

1. Jeung jieun hiji misil pikeun maranehna, nyaeta pangeusi hiji nagara waktu datang para utusan ka maranehna.
2. Basa kami ngutus dua jelema ka maranehna, nya nu duaan teh dituduh tukang bohong ku maranehna, nya ku Kami dikuatan ku nu katilu, terus nu tiluan teh nyarita :”Satemenna kuring sarerea nu diutus ka maraneh”.

Nurutkeun para mufasir, nagri nu dimaksud didieu teh nyaeta Inthakiyah atawa Antiochie, hiji desa atawa kota di beulah kaler Syiria. Ari utusan nu tiluan teh, nyaeta murid-murid Nabi Isa, ngaranna Yahya, Yunus jeung Syam ’un. Maranehna teh nyarita ka pangeusi eta lembur :”Kuring, nu tiluan, diutus ku Allah pikeun ngajak aranjeun nyembah kaManten-na, bari ninggalkeun panembahan aranjeun”. Ceuk maranehna :”Maraneh teh tukang bohong, akon-akon jadi utusan Allah”.

3. Maranehna ngaromong :”Maraneh teh taya lian iwal ti manusa biasa saperti kami, jeung Nu Maha Welas Asih teu ngalungsurkeun naon-naon, maraneh teh taya lian iwal ti tukang ngabarohong”.

Ceuk maranehna :”Yeuh maraneh teh akon-akon jadi utusan Allah, padahal maraneh teh manusa biasa saperti kami, cik ngeunteung, naon bedana ti kami ? Maraneh ngakukeun meunang timbalan pikeun nepikeun dawuhan Manten-na. Bohong, eta mah omongan maraneh sorangan, meunang nyieun-nyieun. Allah mah teu ngalungsurkeun naon-naon. Maraneh teh taya lian iwal tukang ngabohong malulu.

4. Maranehna nyarita :”Pangeran kuring sarerea uninga yen satemenna kuring sarerea teh bener-bener nu diutus ka maraneh”.
5. Jeung kawajiban kuring sarerea mah tayalian iwal ti nepikeun sajelas-jelasna.

Gusti Nu Maha Suci, Pangeran kuring sarerea, bener-bener Maha Uninga yen kuring nu tiluan teh utusan Manten-na pikeun nepikeun uar pangajak ka aranjeun. Wondening aranjeun teu percaya, malah nuduh tukang bohong, eta mah teu naon-naon, da kawajiban kuring mah ngan saukur nepikeun dawuhan Manten-na. Ditampa bae ku aranjeun kalawan ikhlas, pikeun sim kuring mah kacida nuhunna, da eta anu diteda, atuh bade ditolak, pikeun sim kuring mah, moal bade maksa mirusa.

6. Maranehna ngaromong :”Satemenna maraneh teh nyilakakeun kami. Bener-bener lamun maraneh teu eureun da’wah, pasti maraneh bakal dibaledogan batu ku kami, jeung maraneh enya-enya bakal ngarandapan siksaan nu kacida nyerina ti kami”.

Dina ayat ieu diebrehkeun sikep jalma-jalma nu kalafir dina jaman Nabi Isa. Ka para utusan, maranehna nganggap tukang bohong, jeung nu mawa sial picilakaeun. Terus ngancam rek ngarogahala para utusan nu tiluan. Sikep kasaar kaum kafirin ka para da’i kieu teh, masih bisa dianggap pantes, tapi nu aneh mah, jalma-jalma nu ngaku Islam, lamun dinasehatan, ulah ngadu, ulah mabok, ulah korupsi jste, sok ngarambek, saperti kaom kafirin nu kaunggel di luhur. Ku urang kudu dipaluruh, naon nu jadi marga lantaran. Naha para da’i-na nu kurang lemah-lembut, tapi sompral atawa ceplak-pahang ? Atawa memang nu ngabantahna bener-bener munafek, Islam ukur KTP na wungkul atawa bakating ku hubuddunya nepi ka ngukuhan paharaman ?
Tapi, aya nu leuwih nurustunjung mah, ongkoh nyebutkeun haram kana ngadu teh, tapi sok ngahaja namprakkeun leungeun menta bagian, tina hasil ngaduna, ari dipenta tanggung jawab ku babaturan, embungeun ngaku kana kasalahan.

7. Nu tiluan nyarita : ”Aranjeun mareunang musibah lantaran aranjeun sorangan. Naha lamun digeuing matak cilaka ? Malah aranjeun sorangan nu ngarempak wates wangen.

Kalayan teuneung ludeung tapi tetep handap asor, utusan nu tiluan teh ngabantah panuding jalma-jalma nu kalafir.
Upama urang aya nu ngelingan :”Ulah jalan kadinya, laleueur jeung loba beling, bisi cilaka”. Tapi urang teh bedegong, embung ngadenge ka nu ngageuing, akibatna tisoledat, blug labuh nepi ka nagkarak bengkang, tuur bancunur, leungeun baloboran getih, balas kakeset beling. Cik naha pantes, upama urang ngambek ka nu ngageuing :”Gara-gara maneh, geus bae dewek cilaka, kabur kaditu tong aya di dieu. Lamun ngerewih baeku aing dipepeg”. Meureun ku batur ge urang teh pada nyaleungseurikeun, jeung pada nyalahkeun :”Nurustunjung teu boga ka era, nu ha’at dipulang moha.Uyuh kadua nganuhunkeun, ieu mah kalah ngambek jeung ngancam rek nandasa”.
Kajadian sarupa kieu teh, jaman ayeuna ge loba. Laum Kiayi nu ngelingan urang teh nyarita :”Ulah ngalepatkeun abdi, da abdi mah saukur ngelingan. Eta mah lepat anjeun nyalira, da bongan teu keresa digeuing”. Meureun urang teh kalah tambah neuneu. Kitu tah lamu urang geus kausap seta.

8. Jeung aya lalaki nu datang rurusuhan ti tungtung lembur. Manehna nyarita :”Yeuh dulur-dulur, pek turut eta para utusan teh”.
9. Pek turut nu teu menta buruh ka maraneh, turta maranehna teh jalma-jalma nu mareunang pituduh.

Pangeusi kota nu hirupna medah-meduh, umumna geus poho kana purwakdaksina. Maranehna ngalajur nafsu taya kendatna, hawek, sarakah, silih tipu, ngadu,mabok jeung lalacuran. Nu beunghar nindes nu miskin, nu miskin sirikka nu beunghar. Lamun nu heureut pakeun hayang hirup nyaruaan nu beunghar, balukarna nuturkeun pangajak setan, awewenu ngarora jeung boga rupa, ngadagangkeun diri, lalaki nu jagjag waringkas rarampog jeung babadog.
Kitu kaayaan kota Inthakiyah jaman harita. Tilu utusan nu ngahaja ngajak kana jalan lempeng, ku maranehna kalah ka diancam rek ditandasa.
Ari urang pasisian mah, umumna can karacunan ku panyakit hubbuddunya, hirupna masih sauyunan, paheuyeuk-heuyeuk leungeun silih jeujeuhkeun. Salah saurang timaranehna aya nu datang ka kota, bari pok nyarita : Yeuh dulur-dulur, ieu nu tiluan teh jalma-jalma pinilih, nu ginuluran pituduh, kaselir jadi utusanpikeun nyalametkeun urang tina balai, bari teu miharep pamulang tarima naon-naon. Ku kituna hayu urang gugu piwurukna.












-----mmd-----

DAKWAH : TAFSIR SURAT YAASIIN 1 - 12

Mitembeyan deui nulis dina taun anyar Hijriah, tapi ari dina ieu Blog mah taun anyarna Masehi, keun wae teu jadi masalah, ngan nu pasti, dina tulisan awal nu ieu mah, ngahaja nyutat tina buku ”Ayat Suci Lenyepaneun” karangan Moh. E. Hasim. Sakalian pikeun da’wah.

TAFSIR & TARJAMAH SURAT YAA-SIIN
Ayat 1 nepi ka 12

Kalayan nyebat jenengan Allah Nu Maha Welas Maha Asih.

1. Yeuh Manusa.
2. Demi Al Qur-an nu ngandung hikmah.
3. Satemenna hidep teh salah saurang ti para Rasul.
4. Dina jalan anu lempeng.
5. Nu dilungsurkeun ku Nu Maha Gagah Perkosa tur Nu Maha Welas Asih.
6. Supaya hidep ngawawadian kaom nu nini-moyangna can kungsi diwawadian, nya maranehna teh lelewodeh.
7. Satemenna geus sapantesna kalolobaan maranehna ditibanan siksaan sabab maranehna teu ariman.
8. Satemenna Kami geus ngabelenggu beuheung maranehna nepi kana gadona, nya kusabab eta maranehna teh taranggah.
9. Jeung Kami ngayakeun pipinding di hareupeun jeung ditukangeun maranehna, geus kitu maranehna ku Kami dipeungpeunan nya maranehna teh teu barisaeun nenjo.
10. Jeung pikeun maranehna mah sarua bae naha maranehna ku hidep dielingan atawa henteu, maranehna moal ariman.

Yeuh manusa, khithab ieu ditujukeun ka Rasulullah, sabab dina ayat nu ka 3 kaunggel : satemenna hidep teh salah saurang ti para Rasul.
Dina ayat anu ka 2 disebutkeun yen Al Qur-an teh ngandung hikmah, nyaeta ngandung kaarifan, kapinteran, kauntungan, kaunggulan, kawijaksanaan jeung kasakten, jadi Al Qur-an teh ngandung akidah jeung sare’at anu ngawengku panggeuing jeung hukum, malar hirup teu kaluar tina jalan anu lempeng. Rasulullah nu geus dipaparin mu’jizat nyaeta Al Qur-an, nu diwahyukeun ku Nu Maha Gagah Perkosa turNu Maha Welas Asih, dina ayat nu ka 4 ditandeskeun yen anjeunna teh aya dina jalan anu lempeng.
Al Qur-an teh lain ngan keur Rasulullah nyalira, tapi kudu disebarkeun ka balarea, ka umat manusa sajagat marcapada, mimitina ka urang Quraesy anu nini-moyangna can kungsi kasumpingan ku Rasul nu masihan pituduh jeung pepeling ka maranehna. Malar sekeselerna teu tuluy-tuluyan aya dina ireug talingeuh, nya anjeunna ditimbalan supaya ngayakeun uar pangajak ka maranehna, sangkan maranehna marilu ngahadiran majlis pangajian.
Tapi, paingan aya paribasa, nu asih dipulang sengit nu nyaah dipulang moha, urang Quraesy teh kalah ka rek ngarogahala Rasulullah. Dina hadits riwayat Abu Na’im ti Ibnu Abbas disebutkeun yen waktu Rasulullah ngaos surat As-Sajdah ditarikkeun, maranehna ngarambek, cenah ngarasa diganggu, terus ngajorag rek nyiksa anjeunna. Tapi, ku pangersa Nu Maha Kawasa, leungeun maranehna teh ujug-ujug diborogod kana pundakna, jeung kabeh ngadak-ngadak lolong. Ambek nu keur ngagudug-gudug teh leungit sapada harita, diganti ku kareuwas nu taya hinggana, pating aratog tidadalagor jeung pada babaturanana, terus pating lalengis sumolondo ka Rasulullah menta ditulungan, basana :”Abdi teh rumaos lepat, mugi keresa ngahampura, kalihna ti eta disuhunkeun sih citeres salira, mugi keresa maparin pitulung, kalayan nyebat jenengan Allah, supados abdi sadaya sae deui sakumaha baheula bihari”. Rasulullah mah da sae manah, teu aya geuneuk maleukmeuk, terus bae ngado’a ka Nu Maha Kawasa. Do’ana dikabul, urang Quraesy kabeh calageur deui. Tapi ari geus cageur kacida nurustunjungna, pating laleos teu daraekeun iman. Ku sabab eta siksaan ti Gusti Allah tanwande tumbia ka maranehna, kitu nu kaunggel dina ayat anu ka 7.
Sanggeus kitu, beuheung maranehna dibelenggu nepa kana gadona, akibatna teu barisaeun tungkul jeung luak-lieuk ka kenca-katuhu. Ku sabab eta maranehna moal barisaeun nenjo kana titincakeun, leumpangna sabulangbentor. Ieu teh ibarat pikeun nu teu ariman, hirupna nurutkeun pangajak napsu, teu nyaho batal jeung haram. Gawena tatanggahanngudag-ngudag kadunyaan malulu, geus boga gedong hiji hayang dua, geus dua hayang tilu jeung saterusna, geus jadi Ketua RW, tipoporose hayang kapilih jadi Lurah, geus jadi Lurah tisuksruk tidungdung hayang jadi Camat, geus jadi Camat dibelaan menta-menta ka kayu ka batu hayang jadi Sekda, jeung saterusna.
Jelema nu hirupna ngaberung ngagugulung nafsu, pamustunganana lir ibarat jelema nu diringkukkeun di kamer tahanan, dikurilingan ku tembok, di hareupeun tembok, di tukangeun tembok, jeung beungeut dipeungpeunan nepi ka poek mongkleng. Sanajan tafsir Al Qur-an jeung rupa-rupa buku agama disodor-sodor ge weleh teu katenjo. Kitu sari patina ayat anu ka 9.
Ana geus lolong jeung torek ditambah pireu, ”Shummun bukmun ’umyun”, lapur, dielingan atawa teu dieleingan ge sarua bae, bakal ngabadaus moal daekeun diajak kana jalan anu lempeng. Kitu unggeling ayat anu ka 10.

11. Satemenna hidep ngan bisa mere panggeuing ka jalma-jalma nu nurut kana pangajaran jeung sieun ku Nu Maha Rahman Rahim dina kayaan teu katenjo. Nya tepikeun warta pikabungaheun ka manehna ku pangampura jeung ganjaran nu mulya.

Jalma-jalma nu ireug talingeuh, nyaeta nu bodo balilu dina urusan agama tur geus dikurung ku bilik tembok kakafiran, sanajan dibere nasehat ungal usik oge, batan ngagugu mah kalah ka ngamusuhan. Yeuh Muhammad, nu ku hidep bisa diajak ruang-riung jeung daekeun dibere panggeuing mah, ngan jelema nu daekeun nurut kana pangajaran nu kaunggel dina Al Qur-an, jalam nu ajrih ku Allah, ssanajan bari teu katenjoeun ku manehna. Ka jalma saperti kitu, pek tepikeun warta pikabungaheun, nyaeta manehna bakal ginuluran pangampura jeung ganjaran anu mulya, nyaeta kani’matan di sawarga.

12. Satemenna kami nu ngahirupkeun nu maot jeung nuliskeun nu dilampahkeun ku maranehna jeung tapak-lacak maranehna. Jeung sagala rupaku Kami dicatet dina Kitab anu jelas.

Allah ngahirupkeun nu maot, nurutkeun harti hakiki, Manten-na ngahirupkeun para ahli kubur engke di alam akherat, jeung sacara majazi, Mantenna maparin taufiq jeung hidayah ka jelema nu maot pikiranana, asal poek pikir jadi caang pikir, asal kafir jadi iman.
Allah nuliskeun nu dilampahkeun ku maranehna, sagala amal manusa di alam dunya, boh nu alus boh nu goreng, boh gede boh leutik, imeut dicatet ku malaikat Raqib jeung Atid.
Allah nuliskeun tapak-lacak maranehna, tapak teh urur nincak atawa lemesna mah patilasan tea, nurutkeun harti majazi mah, nyaeta rupa-rupa usaha nu ditinggalkeun. Lamun urang ngawakafkeun, masjid, rumah sakit, sakola, taman bacaan, atawa milu gotong-royong ngadegkeun rupa-rupa sarana dina jalan fii sabilillah, kabeh bakal ngocorkeun ganjaran ka urang, nu pasti bakal dituliskeun dina Kitab, pikeun dibalitungkeun engke di yaumil-hisab. Nya kitu deui, lamun urang ninggalkeun usaha anu nimbulkeun dosa, saperti nyieun tempat pangaduan atawa organisasi pangaduan, tempat palacuran, pabrik inuman keras, jste, dosana bakal ngocor terus ka urang, jeung pasti dicatet dina Kitab, pikeun dibalitungkeun engke di yaumil-hisab.
Ari nurutkeun harti hakiki mah keiu unggelna, dina Hadits Riwayat At-Tirmidzi ti Abi Sa’id Al-Khudri : banu Salamah imahna di wates kota Madinah, manehna boga maksud rek pindah ka deukeut masjid. Harita turun ayat ieu nu nandeskeun, yen satiap tapak ngalengkah jeung ucap dina waktu indit ka masjid, pasti dicatet ku Gusti Allah. Nya harita Rasulullah masihan nasehat ka Banu Salamah :”Satemenna urut tapak suku hidep waktu indit ka masjid, dicatet kuAllah SWT. Leuwih hade henteu pindah ti tempat ayeuna”.







-----mmd-----

MUKA LAMBARAN ANYAR DINA TAUN 2009

Libur keneh barudak sakola mah ayeuna teh, tanggal 12 Januari 2009 karek arasupna deui sakola dina semester anyar, akhir Desember teh dibaragi Rapot, sarua jeung mahasiswa samemeh dibagi Rapot teh aya heula UAS, ujian ahir semester, nu matak jadi reueus teh, awalna mah pedah kapapancenan kudu ngajar Basa Sunda disalah sahaji sakola lanjutan, lain pedah pendidikan ti Jurusan Basa Sunda, wuuuh ... jauh tanah ka langit, jigana mah nu ditingalina teh pedah tiheula sok aya tulisan-tulisan anu dimuat dina Majalah ”Mangle”, jeung kasebutna sok mere kuliah, terus weh dipentaan tulung ku tatangga mun aya keneh waktu mah, pangajarkeun Basa Sunda cenah, pondok carita ditarima weh.
Balik deui kanu jadi kareueus tea, dina ujian ahir semester teh, ngahaja nyieun soal anu jawabanana kudu ditulis ku aksara Sunda ”Kaganga” tea, ngan supaya siswa teu heseeun ngajawabna, ngahaja dilampirkeun koncina, ngahaja deuih runtuyan abjad na ge nu geus ku komputer tea, angkanan teh asal siswa bisa nuliskeunana we heulaanan, da ari sina ditalar mah, kacipta ti awal keneh moal pati bisaeun, bubuhan ngajar aksara Sunda teh ukur ku waktu dua minggu beres, inget keur dina Pelatihan Pa Yus Rusyana ngomat-ngomatan, asal siswa resepeun we heulaanan, cenah.
Bubar ujian, para guru anu ngawas ujian, nyalampeurkeun malah aya nu togmol pisan, hayang ningali pelajaran Aksara Sunda leuwih deukeut cenah, pedah baheula arinyana nyaho aksara Sunda teh ”Hanacaraka” we, ”Cacarakan” tea. Diterangkan eta ge ”Hanacaraka” mah Aksara Jawa lain Aksara Sunda, bari dina jero hate mah kuring ge nyeungseurikeun maneh, da sorangan ge karek engeuh teh anyar-anyar ieu we, pedah eta ge pernah milu Penataran Basa Daerah di Lembang.
Reueus teh, barudak katingali daria ngajawab soalna, meureun resepeun nu matak kitu ge, oge ti lingkungan masyarakat, sanajan saeutik aya keneh nu merhatikeunana, ngan jigana ka para tokoh jeung inohong Sunda, kudu leuwih soson-soson deui mekarkeun aksara Sunda, sangkan masyarakat Sunda leuwih apal kana aksara Sunda-na, komo mun dibantu ku Pamarentah Daerah-na mah, da geuning di daerah Jawa mah, ngaran-ngaran jalan ge ditulis ku aksara Jawa, najan handapeunnana. Matak naon di urang ge kitu.

-----mmd-----