ESSAY : BADARAT MUNGKAS SURAT YAASIIN

Rada noron puguh ge dina mitembeyan ngalakonan taun anyar teh, ku nyutat ”Ayat Suci Lenyepaneun” Karangan Moh. E. Hasim, ngahaja deuih, ngasupkeunana kana Blog teh disabelas-kalikeun, alesanana mah teu pira, eta geura mun nengetan urang lembur, barudak leutik teh rea nu geus ditalar atuh Surat Yaasiin teh, ngagorolang, saking ku sering dibaca eta teh.
Tapi da kangaranan jelema, sok aya we nu barang geureuh teh, bari jeung henteu merenah ceuk pangrasa mah ngageunggeureuhkeunana teh, Pok na teh : ”Hayoh-hayohan wae Surat Yaasin nu dibaca teh, da Al Qur-an mah lain Surat Yaasin wungkul, surat sejenna aya keneh 113 surat deui” bari semu nu miceuceub kituna teh, asa aing uyah kidul tea.
Lagu ditanya, :”Dupi Bapa, sok surat naon atuh diaos dina tadarus teh”
”Akh da Bapa mah tara tadarus, ari lain bulan puasa mah”
Jero pikir, mending keneh nu ngaji Surat Yaasiin atuh kitu mah, mun dibandingkeun jeung nu tara pisan ngaji ari lain dina tadarus Ramadhan mah.
Tah, tina ayana kasus kitu, ngahaja hayang bari ngapalkeun surat Yaasiin teh, sugan we dikeureuyeuh dina tahajud, di sabelas-raka’ateun, manawi Allah marengkeun.
Inget baheula, keur di Madinah, encan loba VCD Muratal jiga ayeuna, ba’da Ashar harita teh di Masjid Nabawi, jiga di masjid urang we, barudak santri TPA beberetekan lulumpatan kaditu-kadieu, ngan dina nu sakitu barudak nu keur lulumpatan teh, harita aya budak keur ngengelek Al Qur-an, panasaran di-toel, make basa Tarzan, curuk nunjuk Al Qur-an, bari terus nunjuk kana biwir budak, ngartieun jigana si budak teh, yen kuring hayang ngadenge budak eta ngaji. Na ana sor teh Qur-an anu keur dicekelna teh dibikeun ka kuring, bari nuduhkeun surat nu rek dibacana, kaharti ku kuring ge, sangkan kuring merhatikeun nu rek dibacana, na ana gorolang teh ditalar, kuring nuturkeun bari nyekel Al Qur-an, enyaan apalna teh eta budak, surat nu dibacana An Nabaa mun teu salah mah, kuring mah karek apal eta surat geus aki-aki kieu, bari sakalieun dibaca keur ngimaman mah, jigana ukur sataun sakali boa, da mimindengna mah ari ngimaman teh angger we Surat Al Ikhlas, jeung Surat An-naas we nu dibaca teh. Persis jiga si Bapa nu tadi tea we, sarua lagu ngimaman mah eta we nu dibacana teh. Ngan teu wani ketang mun ku kuring dituluykeun : ”Memang-na ngan Qulhu wungkul surat dina Al Qur-an teh ?” Lain nanaon bisi malikkeun :”Yeuh ! ceuk Sahabat Ali oge, surat Al Ikhlas teh sapertiluna Al Qur-an eta teh.”

DAKWAH : SURAT YAASIIN 77 - 83

Dina tulisan nu ieu ge, ngahaja nyutat tina buku ”Ayat Suci Lenyepaneun” karangan Moh. E. Hasim. Sakalian pikeun da’wah.

TAFSIR & TARJAMAH SURAT YAA-SIIN
Ayat 77 nepi ka 83

77. Jeung naha manusa teh teu merhatikeun yen Kami ngayuga manehna tina cimani, geus kitu ujug-ujug terang-terangan jadi musuh.

Ku pangersa Nu Maha Kawasa sperma ngahiji jeung ovum dina rahim indung, sanggeus 9 bulan gubrag lahir ka alam dunya jadi orok, lengkep make pancadria sarta dipaparin hate jeung pikiran. Direjekian, diaping dijaring beurang peuting ku Manten-na, tapi naha ari geus sawawa nukang nonggong ka manten-na, terus munjung ka kayu ka batu, jadi musuh Manten-na terang-terangan.

78. Jeung Kami diibaratkeun lir mahluk sarta manehna poho kana asal kajadianana. Pokna teh :”Saha nu bakal bisa ngahirupan tulang-taleng nu geus ancur ?”
79. Caritakeun :”Nu ngahirupan manehna teh nu ngajadikeun manehna dina waktu mimiti. Jeung Manten-na teh Maha Uninga kana sakabeh mahluk.”

Sangkan paraning dumadi, ( poho ka asal jeung kanu ngayugana ) ari geus sawawa gede tanaga loba pangabisa mah poho ka asal jeung ka nu geus ngajadikeun, takabur ku kalungguhan, asa aing pangpinterna, asa aing pangbeungharna, nepi ka wani cucungah ka Nu Maha Kawasa.
Dina H.R. Al Hakim ti Ibnu Abbas disebutkeun Al Ash bin Wa’il datang ka Rasulullaah SAW. Manehna mawa tulang nu geus rusak. Bari motong-motongkeun eta tulang, pok manehna ngomong : ”Yeuh Muhammad, naha Allah bakal ngahudangkeun tulang nu geus ancur ieu ?” Diwaler ku anjeunna : ”Allah bakal ngahudangkeun tulang ieu, jeung ngamaotkeun hidep, geus kitu hidep bakal dihudangkeun deui terus diasupkeun kana naraka Jahannam”.
Kaom kafirin jaman kiwari oge sarua teu percayaeun yen Gusti Allah teh aya jeung kawasa. Nurutkeun kayakinan maranehna mah alam teh aya ku maneh. Mimitina kosong molongpong tanpa eusi kajaba sel-sel nu kacida lembutna, nepi ka teu bisa katenjo ku panon biasa. Dina waktu ratusan rebu atawa jutaan taun sel-sel teh ngahiji, terus jadi sababaraha bentang nu panas jeung cahayaan. Tah ieu teh nu disebut panon-poe. Pepetelan tina panon-poe jadi planet jeung satelit, contona marcapada padumukan urang jeung bulan. Sel-sel teh aya nu jadi tutuwuhan jeung sasatoan sarta manusa. Lamun geus paeh mah teu aya naon-naon deui, pokna teh : ”Kalau sudah mati habis perkara.” Tah kitu pamadegan kaum kufrul-inkar atawa atheis jaman kiwari.

80. Nu ngajadikeun seuneu tina kai hejo pikeun maraneh, nya harita maraneh mirun seuneu make kakayon.

Tatangkalan nu harejo, sanggeus dituar jeung garing, bisa dipake nyieun seuneu nu disebut miruha tea. Di urang, jaman baheula memeh aya korek api jeung paneker, lamun rek ngadurukan di huma atawa rekmirun seuneu, sok ngagesrek-gesrekeun dua beulah awi garing, lebah hinisna, nepi ka kaluar seuneu. Tah ieu teh lenyepaneun. Naon sababna kakayon bisa ngaluarkeun seuneu ? Lamun geus kapanggih, pek tanyakeun deui. Naha kakayon aya ku maneh ? Lamun kaom atheis nyebutkeun asal tina sel-sel, terus tengetan, geuning tatangkalan teh dina jero sapuluh taun ge bisa jaradi nepi ka jarangkung pisan, sedeng evolusi sel-sel mah merlukan waktu ratus rebu atawa jutaan taun.
Lamun geus kapanggih rasiahna, Insyaa Allah iman urang bakal tambah kuat.

81. Jeung naha nu ngayuga langit jeung marcapada teh lain kawasa pikeun ngayuga nu sarupa kitu ? Nya tangtu, da Manten-na teh Nu Maha Ngayuga tur Nu Maha Uninga.

Lamun jelema geus bisa nyieun mobil, sasak jeung gedong aya dua tiluna, naha manehna moal bisaeun nyieun deui nu sarupakitu ? Lamun hiji Ibu geus sababaraha kali nyieun rangginang atawa opak, naha manehna moal bisaeun nyieun deui nu sarupa kitu ? Budak leutik ge pasti bakal ngajawab : ”Atuh nya tangtu bisaeunana mah, da manehna geus biasa nyieun mobil, sasak, gedong, rangginang jeung opak. Manehna mah ahlina jeung memang nyahoeun kana sagala unak-anikna.”
Ayeuna ge Gusti Allah teh Nu Maha Ngayuga jeung Nu Maha Uninga kana saniskara. Manten-na geus ngayuga mangpirang-pirang langit jeung mangmilyar-milyar bentang, planet jeung satelit, salah sahiji diantarana nya eta marcapada padumukan urang, naha Manten-na moal kawasa ngadamel deui nu sarupa kitu ? Jawabna : ”Nu geus biasa nyieun mobil moal ngawagu nyieun mobil nu sabangsana, nu sok nyieun rangginang moal ngawagu nyieun rangginang deui, komo atuh Gusti Allah mah da Nu Maha Kawasa. Nu Maha Ngayuga kana saniskara, piraku teu kawasa ngayuga deui langit jeung marcapada nu sarua jeung nu geus aya.

82. Satemenna timbalan Manten-na lamun aya pengersa kana naon-naon, ngan ngadawuh kanu dipikersana :”Jadi” jleg harita jadi.

Taya hesena pikeun Nu Maha Kawasa mah ngayuga naon bae oge. Ulah ngukur kamampuhan urang sorangan, da urang mah sok ranggaek memeh tandukan ( sok loba omong, ujub ), geura dina ngawangun kota ge elekesekeng, luut-leet kesang teh lantaran teu kaur balas pasang-bongkar, ngamonyah-monyah tanaga jeung beaya.
Gusti Allah mah lamun ngersakeun ngayakeun naon-naon cukupku ngadawah ”Kun” jadi ”Fayakun” sakedet netra nu dipikersana teh jleg bae jadi. Hayang sakeudeung bisa hayang dililakeun bisa, sagala rupa gepikeun Manten-na mah gampang.

83. Nya Maha Suci nu kakawasaan kana saniskara aya dina panangan-Na, jeung ka Manten-na geusan mulang maraneh.

Surat Yaasiin ieu dibuka ku Yaasiin ( Yeuh manusa ). Sanggeus maluruh ayat 2 nepi ka ayat 6, nu dimaksud ku kecap manusa teh Nabi Muhammad. Anjeunna ditimbalan ngadugikeun warta yen Gusti Allah teh Maha Suci.Ku kituna urang ulah rek ngudag-ngudag hayang nyaho zat Manten-na, da Manten-na mah Maha Suci tina bisa dibanding-banding jeung zat salian ti Manten-na. Ari rek ngalenyepan sifat-Na mah taya halangan, sanajan Maha Suci tina bisa disaruakeun jeung sifat mahluk, contona Manten-na kawasa ngadamel mahluk tina teu aya jadi aya, saperti ngadamel marcapada pepetelan tina panon-poe, ari panon-poe didamel tina mangpirang-pirang atom nu diwangun ku elektron jeung proton. Atom nu hamo bisa diitung teh mahluk nu didamel ku Manten-na. Tina naon asalna atom ? Upama asalna tina cai, ayeuna cai tina naon ? wallaahu a’lam.
Manusa aya nu kawasa nyieun mobil.Mobil dijieun tina beusi, karet, jeung rupa-rupa bahan. Tukang nyieun mobil teu kawasa nyieun bahan pimobileun. Tah lebah dieu bedana kakawasaan Nu Maha Kawasa jeung kakawasaan manusa. Jadi hakekatna mah boh mobil boh nu nyieun mobil, lamun dicukcruk ka puhuna mah dadamelan Gusti Allah Nu Maha Kawasa.
Sakabeh mahluk didamelku Gusti Allah, diraksa diriksa kuManten-na, terus dipulangkeun deuikaManten-na.Mulangna mahlukka Manten-na teh kacida merenahna da kagungan Manten-na, tapi urang sok koret jeung aku-aku angga,pamajikan dicandak ku Manten-na, salaki ngarasa diteungteuinganan, salaki dipundut ku Manten-na, pamajikan jejeritan nganaha-naha ka Nu Maha Kawasa.
Yeuh manusa, maneh teh meunang nyieun Kami, bakal mulang deui ka Kami.

DAKWAH : SURAT YAASIIN 71 - 76

Dina tulisan nu ieu ge, ngahaja nyutat tina buku ”Ayat Suci Lenyepaneun” karangan Moh. E. Hasim. Sakalian pikeun da’wah.

TAFSIR & TARJAMAH SURAT YAA-SIIN
Ayat 71 nepi ka 76

71. Jeung naha maranehna teh tara merhatikeun yen Kami geus ngayuga ingon-ingon sabagian tina usaha leungeun Kami pikeun maranehna, nya saterusna dipibanda kumaranehna ?

Aidiinaa, hartina leungeun Kami, tapi ari sacara majazi mah kakawasaan Kami, Aidin jama’ tina yadun, dina basa Sunda leungeun, dina basa Indonesia tangan, dina basa Inggris hands jeung dina basa Walanda handen, geus biasa dipake dina harti majazi, contona :
a. Asa pingges leungeun katuhu. Hartina : ngarasa beurat sabab ditinggalkeun ku jelema nu sok ngabantu dina pagawean sapopoe.
b. Di bawah tangan orang. Hartina : Dina kakawasaan nu sejen.
c. A dictator rules with an iron hand. Hartina : Diktaor marentah make kakerasan.
d. In ’s vijands handen vallen. Hartina : sabagian amal nu dihasilkeun ku kakawasaan Kami.
Di antara ingon-ingon nu dicipta ku Nu Maha Kawasa nu saterusna dipibanda jeung aya dina kakawasaan manusa teh nya eta embe. Mun ku urang dititenan kalawan anteb, embe teh gede kacida manfaatna, cisusuna pikeun inumeun, kokotorna pikeun gemuk, jeung buluna pikeun pakean. Upama dipeuncit, dagingnapikeun dahareun, tulang jeung tandukna dipake bahan pikeun kancing, sisir jste, jeung kulitna pikeun bahan sapatu, kantong jeung rea-rea deui. Kakarek embe, geus sakitu gede manfaatna, encan munding, sapi, kuda, onta jeung kalde.
Lamun urang leukeun ngalenyepan mah piraku sugan teu hayang mulang tarima ka Nu Maha Welas Asih.

72. Jeung Kami meruhkeun ingon-ingon pikeun maranehna, nya sabagian ti antarana dipake tutumpakan maranehna, jeung sabagian deui didalahar kumaranehna.

Ku pangersa Nu Maha Kawasa sabagian tina sasatoan teh aya nu lindeuk nepi ka bisa dipakihi ( diutuh-etah ) ku manusa. Kajeun teuing gede waruga gede tanaga, saperti gajah, onta, kuda, sapi jeung munding, dikuah-kieuh ku budak leutik ge teu weleh nurut. Kai pulukan sagede-gede beuteung munding meunang nuaran di leuweung, lamun henteu dipalidkeun sok digusuran ku gajah. Padati jeung wuluku atawa singkal, sok ditarik ku sapi jeung munding. Delman, sado atawa kahar, jeung andong sok ditarik ku kuda. Salian ti ata, gajah, onta, kuda jeung kalde sok dijadikeun tutumpakan.
Nu geus ilahar dipeuncit di lembur urang mah sapi, munding jeung embe, ditanah Arab mah onta ge sok dipeuncit. Malar bisa dililakeun,daging peupeuncitan teh sok didengdeng, dikere, jeung dijieun abon, malah aya nu dikalengan, nu sok disebut kornet tea. Tah sakitu manfaatna ingon-ingon teh.

73. Jeung tina ingon-ingon teh maranehna mareunang rupa-rupa manfaat jeung inuman. Nya naha maranehna teh henteu mulang tarima ?

Rupa-rupa manfaat ingon-ingon geus ditataan dina ayat-ayat di luhur. Urang bisa nyieun wol tina bulu domba pikeun bahan pakean atawa simbut. Lamun urang keur salesma, karasa pisan manfaatna baju haneut jeung halesduk nu dijieun tina wol. Lamun urang make setelan tina wol buatan Inggris, rarasaan teh asa jadi jelema panggindingna, tapi hanjakal lolobana mah sok poho ka Nu Maha Rahman Rahim nu geus mamaprin kani’matan sakitu gedena.Make setelan wol jeung sapatu kulit nu pang-alusna teh lamun rekindit ka tempat ma’siat we, saperti ka tempat disko, ari rarajeunan indit ka masjid mah cukup ku kaos sangsang jeung baju kampret.
Ku naon atuh urang teh teu mulang tarima ka Nu Maha Welas Asih ?

74. Jeung maranehna nyarambat sababaraha pangera salian ti Allah malar maranehna mareunang pitulung.

Lamun di luar ummat Islam sok aya nu nyembah jeung nyambat berhala bari nyuguhkeun hayam ka nu ngageugeuh kawah Gunung Bromo, atawa nyuguhkeun bakakak embe ka Tapekong,ku urang bisa dianggap pantes, da maranehna mah lain ummat Islam. Tapi nu sok matak hemeng mah, tingkah laku sabagian ummat Islam, dina upacara ngadegkeun, sok nyuguhkeun hulu munding, sapi atawa embe, ka nu ngageugeuh lembur, pokna teh malar rahayu salamet, dina hahajatan saperti ngawinkeun jeung sunatan sok aya nu nyuguhkeun sasajen dina ancak, digantungkeun di handapeun jure atawa di juru pakarangan.
Ngaku Islam tapi nyembah jeung muntang ka salian ti Gusti Allah, menta panangtayungan jeung pitulung ka berhala. Padahal surat Yaasiin teh pangrarisna dibaca dipilemburan mah, tapi ari kalakuan tojaiah jeung eusi nu dibacana. Naha lantaran teu ngarti kitu ? atawa lantaran geus kapanguruhan ku kayakinan sejen ? Leuleugeur atuh ari ngaku ngagem agama Islam bari geus dibuder sorban atawa dibendomah, ulah siga nu buta tuli teuing.

75. Berhala-berhala teh teu kawasa mere pitulung ka maranehna, malah maranehna sorangan dijadikeun balatentara kudu hadir ngemitan berhala.
Sanajan ngaku ngagem agama Islam bari tara ninggalkeun nu lima waktu jeung puasa dina bulan Ramadhan, sarta kungsi munggah haji, lamun sok nyembah jeung nyambat ka salian ti Gusti Allah, naha kana jimat, naha ka dewa, naha ka para wali atawa para Nabi, tetp kaasup ka golongan musyrikin, sabab dawuhan Gusti Allah dina ayat ka 74 ; ”wat takhaduu min duunillaahi aalihah” salian ti Allah, sakali deui, salian ti Allah, naon bae atawa saha bae haram disembah jeung disambat. Nu sok disembah jeung disambat salian ti Allah ngaranna berhala, nu teu bogaeun kakawasaan naon-naon pikeun mere rejeki di alam dunya jeung pikeun nyalametkeun para panganutna tina naraka. Malah sabalikna,para panganut berhala bakal karoroncodan, dina pamungkas ayat ieu disebutkeun ”Wa hum lahum jundum muh dharuun” maranehna kudu hadir jadi balatentara ngemitan berhala.

76. Ku kituna hidep teu kudu sedih ku omongan maranehna. Satemenna Kami nyaho naon-naon nu dirahasiahkeun jeung nu deitembrakkeun ku maranehna.

Pamoyok jeung panghina ti kaom kafirinka Rasulullah teh rupa-rupa tur taya mingena. Pikeun panglejar manah anjeunna, Gusti Allah ngalungsurkeun ayat ieu. Lamun indung ka anak mah ngabeberahna teh kieu : ”Keun bae antep Jang, entong didenge entong dilayanan, karo-karo gelo. Ujang teuperlu nyeri hate da teu tuah teu dosa, engke ge tamiang meulit ka bitis. Ema katut batur salembur ge nyaho yen omongan maranehna teh fitnah malulu.” Piraku upama direrema ku Ema saperti kitu henteu kaubaram.Komo deui lamun dililipur ku Nu Maha Agung mah,kanyeri kapeurih tanwande leungit sapadamayan.

DAKWAH : SURAT YAASIIN 67 -70

Dina tulisan nu ieu ge, ngahaja nyutat tina buku ”Ayat Suci Lenyepaneun” karangan Moh. E. Hasim. Sakalian pikeun da’wah.

TAFSIR & TARJAMAH SURAT YAA-SIIN
Ayat 67 nepi ka 70

67. Jeung lamun Kami miharep, pasti Kami ngarobah rupa maranehna di tempat maranehna, nya maranehna teh moal bisa maju jeung moal bisa mundur.

Lamun Gusti Allah ngersakeun ngarobah rupa manusa di tempat maranehna aya ayeuna, tah ieu teh bisa dihartikeun sacara hissiyah jeung sacara ma’nawiyah. Gusti Allah kawasa pikeun ngarobah kaayaan manusa sina saperti arca. Kabeh manusa saanterojagat sina ngadak-ngadak ngajaranteng di tempatna masing-masing, sina teu barisaeun maju atawamundur. Atawa dirobah sina jadi tatangkalan, rajeg di tempatna masing-masing, maju moal bisa mundur moal bisa. Kitu upama dirobah rupa sacara hissiyah.
Upama dirobah sacara ma’nawiyah, uteuk nu encer dijadikeun kentel sangkan teu bisa motekar, mekarkeun panalar akal. Manusa hamo bisa ngahontal kamulyaan jeung kamajuan,oge moal morosot kana kahinaan atawa kamunduran. Moal ngarasa hanjakal lamun nyieun kasalahan, moalngungun lamun aya pikasediheun, jeung moal boga rasa karunya ka nu sangsara, sabab hatena moal bisa kapangaruhan ku naon-naon. Dina kaayaan kieu mah kabebasan manusa teh moal diwatesanan.

68. Jeung sing saha nu ku Kami dipanjangkeun umurna, Kami bakal mulangkeun manehna kana kajadian asalna.Nya naha maranehna teh teu malikir ?

Jalma nu dipanjangkeun umurna nepi ka jadi aki-aki atawa nini-nini, bakal dipulangkeun deui ka asalna. Tah ieu mah lain badanna nu dirobah sina jadi orok deui, tapi ingetanana. Aki jeung nini nu geus lemong, tawehwoh, kundang iteuk, sok pikun, ingetanana balik deui ka budak, akalna jadi kuled, jeung meh teu bisa walakaya, lantaran taya tanaga.
Tah, kuduna mah urang teh mikir nepika dinya. Hirup bebas nurut kanapangajak setan teh, ari geus pikun kitu mah, hamo karasani’matna, ngan kari nunggu-nunggu dawuh, terus engke ngayakeun balitungan dina yaumal-hisab.

69. Jeung Kami henteu ngajarkeun sya’ir ka manehna, sya’ir mah pikeun manehna teu pantes, taya lian eta teh pepeling jeung Al Qur-an (bacaan) nu jelas.
Sastra-kanta hasil karya tulis para sastrawan geus loba kabina-bina, tapi taya hiji oge anu bisa nandingan seni sastra nu kaunggel dina Al Qur-an. Lain sya’ir, sabab sya’ir mah, sapadana kudu matok opat-opat jajar jeung tungtungna murwakanti, katurug-turug sakumaha nu ditegaskeun dina ayat ieu, Gusti Allah henteu aya maksud ngawulang sya’ir ka Nabi Muhammad. Rasul mah teu pantes diajar ngadangding, ngadamel sya’ir. Eusi Al Qur-an teh jelas pisan, nya eta pituduh, hukum nu ngawengku akidah jeung syare’at nu wajib dibaca sing nepi ka kaharti, terus diamalkeun.
Dina salah sahiji hadits disebutkeun, yen aya urang kafir nu nyarita : ”Muhammad teh ahli sya’ir jeung tukang ngadangding. Sya’ir beubeunanganana teh nya eta Al Qur-an”. Nya harita turun ayat ieu, pikeun ngabantah panuding manehna. Memang ayat-ayat Al Qur-an teh tungtungna meh kabeh murwakanti, saperti nu aya dina surat Yaasiin ieu, 12 ayat mada dina sora IM jeung 71 ayat mada dina sora IN jeung UN. Sya’ir mah ngandung hayalan jeung pamohalan meunang nganggit para ahli seni sastra, sedeng Al Qur-an mah ngandung hukum, hikmah, elmu, pituduh, pangajaran jeung i’tibar, dadamelan Nu Maha Kawasa.

70. Malar manehna mere pepeling ka sing saha nu hirup, jeung hukuman teh tanwande tumiba ka jalma-jalma nu kalafir.

Rasulullaah dipaparin Al Qur-anmalar ku anjeunna dianggo mepelingan jalma-jalma nu hirup, nya eta jalma-jalma nu iman sarta motekar akalna, rajin nungtut elmu nyungsi harti. Buah tina iman jeung elmu teh, nya eta akhlak anu mulya, nu dibuktikeun sacara nyata atawa kongkrit dina amal shaleh. Cirina jelema hirup teh, nya eta lamun iman, elmu jeung amalna geus ngajadi hiji.
Al qaulu, timbalan atawa Dawuh Gusti bakal tumiba ka kaomkafirin teh taya lian iwal ti hukuman atawa siksaan. Kecap timbalan atawa dawuh dina basa urang oge sok ngandung harti kiasan, contonan : Nu gering teh ngan kari nunggu-nunggu dawuh, saeutik harepan bosa cageur deui, nunggu-nunggu dawuh hartina nunggu-nunggu timbalan atawa panyaur ti Nu Maha Kawasa alias maot tea.

DAKWAH : SURAT YAASIIN 59 - 66

Dina tulisan nu ieu ge, ngahaja nyutat tina buku ”Ayat Suci Lenyepaneun” karangan Moh. E. Hasim. Sakalian pikeun da’wah.

TAFSIR & TARJAMAH SURAT YAA-SIIN
Ayat 59 nepi ka 66


59. Jeung dina poe ieu maraneh marisah yeuh jalma-jalma nu baroga dosa !

Sanggeus Gusti Allah nigas perkara sakumna ummat manusa, Manten-na maparin pangwilujeng ku dawuhan salaam ka para ahli sawarga, terus nimbalan jalma-jalma nu baroga dosa supaya misah ti nu gunuluran bagja kamanyangan, arindit ka tempat panganjrekan nu kacina hinana, nya eta naraka Jahannam sakumaha nu kaunggel dina ayat ka 63.

60. Naha lain Kami teh geus marentah ka maraneh, yeuh Bani Adam, supaya maraneh henteu nyembah setan, lantaran satemenna setan teh musuh maraneh nu geus tetela!

Timbalan Gusti Allah pikeun sakumna bani Adam supaya henteu nyembah setan, geus didugikeun ku para Rasul jeung waratsatul anbiya’. Di lembur urang ayeuna, para ulama, kiai atawa ajengan jeung para da’i atawa mubaligh, taya kendatna meupeujeuhan sangkan henteu nyembah setan. Upama urang keukeuh peuteukeuh embung digeuing, engke di aherat bakal dinaha-naha ku Nu Maha kawasa saperti nu kaunggel dina ayat ieu.
Nyembah setan teh nyaeta nyembah ka salian ti Gusti Allah, lantaran nurut kana pangajak setan. Aya keris pusaka, ceuk setan teh :”Tuh buru-buru rumat keris tuturunan ti karuhun, pusti-pusti malar bisa ngalapkaramatna. Lamun rek mitembeyan ngagarap sawah kade ulah poho nyungsumheula di sungapan, lamun rek panen kudu make sawen jeung rarakaan, ulah poho ngongkorongan pabeasan ku areuy geureung jeung omat ulah tinggaleun parukuyan pikeun ngalap berekahna Dewi Sri.”
Kitu di antarana harewaos setan nu teu ngajirim. Sakapeung setan teh sok bungkeuleukan, lamun ngagoda lalaki sok katembong geulis jangkung lenggik, kulitna hejo carulang, panon cureuleuk, buluna centik, biwir lir dalima beukah, persis ermawar mekar di tengah patamanan, matak kayungyun, matak gandrung liwung kapirangrung.
Lamun ngagoda awewe sok ngarupakeun jajaka jangkung sampulur, boga awak sampayaneun, perlente bisa make, pertentang pinter nyarita, bari kasaratan ku pangaboga, buncir leuit loba duit, nepi ka nu lenjang gampang kagembang.
Taya nu leuwih bahaya batan setan, lain sakadar baruang kanu ngarora bae, dalah nu geus cueut ka hareup ge, lamun kurang kuat iman mah, gampang kahudang rasa kadudut kalbu. Omat sing iatna,malar engke di aherat teu kaasup ka golongan nu dinaha-naha ku Nu Maha Kawasa, saperti kaunggel dina ayat nu ka 60 ieu.

61. Jeung supaya maraneh nyembah Kami. Ieu teh jalan nu lempeng.

Ulah nyembah setan, tapikudu nyembah Gusti Allah. Tah ieu jalan nu lempeng.Jalan nu lempeng teh lain jalan nu pungka-pengkol. Dina kurun Nabi Muhammad jalan nu lempeng teh nya eta agama Islam. Tapi sanajan jalanna lempeng lamun nu leumpangna sumarimpang, sarua bae jeung nu nutur-nutr jalan nu pungkal-pengkol. Sanajan agamaIslam teh agama nu lempeng, lamun jelema nu ngangken ngagem agamaIslam sumarimpang dina widang akidah jeung ubudiah,kaluar tina Al Qur-an jeung Al Hadits, sarua bae jeung nu ngagem agama nu pungkal-pengkol.

62. Jeung satemenna setan teh nyasabkeun sabagian gede ti antara maraneh. Naha ku naon maraneh henteu ngagunakeun akal pikiran ?

Dina ayat ieu disebutkeun yen manusa teh sabagian gede atawa lolobana biluk ka setan. Jadi, nu ta’at ka Gusti Allah mah sabagian leutik atawa ngan saeutik. Lamun urang nitenan ummat manusa di saantero jagat make kacamata dhahir, nu ngagem agama Islam teh sabagian leutik. Terus kaayaan ummat Islam dipaluruh sing rada telik, sigana mah leuwih loba kaum munafikin batan nu bener-bener iman. Da eta bae sa RW kira-kira kaum muslimin teh aya kana dua rebuna, tapi nu sapopoena daek kamasjid mah teu aya sapersen-sapersen na acan.
Lolobana nu ngaku ngagem agama Islam teh lamun ditanya naon hartina Islam, bakal ngabaigeug. Boloampar golongan nu ireug-talingeuh, nu geus kaasup golongan intelek oge, upama dibejaan teu meunang dahar ku leungeun kenca atawa bari nangtung, sabab nurutkeun hadits kalakuan kitu teh kalakuan setan, pokna teh : ”Dina Islam mah euweuh kabebasan, dahar-dahar bae kudu nurutkeun aturan”. Padahal Islam teh hartina pasrah sumerah ka Nu Maha Kawasa, kakarek dicarek dahar nurutan setan oge geuning geus teu aya kaikhlasan.
Sedeng setan teh dina pamungkas ayat nu ka 60 disebutkeun : ”Innahu lakum ’aduw wum mubiin”, satemenna manehna teh musuh nu geus tetela.
Cik atuh sakalieun nu baroga akal mah ulah hayang diseksek-seksek-keun ”afalam ta kuunuu ta’qiluun” naha kunaon maraneh teu ngagunakeun akal pikiran.

63. Tah ieu teh Jahannam nu geus dijangjikeun ka maraneh.
64. Pek ayeuna geura arasup ka dinya ku lantaran maraneh teh kalafir.

Upama urang ka Gusti Allah nukang nonggong tapi ka setan nyanghareup, wayahna tamaha sorangan, lamun engke di alam akherat Gusti Allah ngadawuh : ”Yeuh, ieu teh naraka Jahannam, nu geus dijangjikeun ka sing saha nu biluk ka setan. Pek geura arasup ka dinya, taur rasa bongan maraneh baredegong, teu daek nurut kana parentah Kami.” Omat ulah ngarasa diteungteuinganan, sabab tiheula ge teu kurang-kurang dipepelingan, ulah ngalajur napsu, nurut kana pangajak setan.

65. Dina poe ieu Kami nutup sungut maranehna, tapi leungeun maranehna ngaromong ka Kami, jeung suku maranehna jadi saksi ngeunaan naon-naon nu geus dilampahkeun ku maranehna.

Engke dina yaumal-hisab, sungut urang dibekem, tapi leungeun urang ngabejer-beaskeun naon-naon anu geus dipigawena, geus dipake nyabak naon, nyokot naon, ngarampaan naon, neunggeul atawa nonjok saha, jeung nuliskeun naon. Nya kitu deui suku, jadi saksi ngeunaan lalampahan urang, geus dipake leumpang kamana, nincak naon jeung najong naon.
Bisa jadi dina jero hate mah urang teh nyarita : ”Naha enya kitu, leungeun jeung suku bakal bisa cumarita ?” Lamun rada mangmang, coba tanyakeun ka pulisi nu sok ngaditeksi pakasaban kaom pancalongok, geuning tapak leungeun jeung tapak suku bangsat teh sok bisa cumarita.

66. Jeung lamun Kami miharep, pasti Kami ngaleungitkeun panenjo maranehna, sanggeus kitu maranehna teh paheula-heula nareangan jalan, tapi kumaha maranehna rek barisaeun nenjo ?

Upama kabebasan ucap jeung lampah manusa teu make wates wangen, maranehna dikumakarepkeun, rek ngomong kumaha bae jeung rek ngalakukeun naon bae, tanwande kaayaan moal saperti ayeuna. Nu kuat bakal ngaraja dewek,kaom dhu’afa bakaljadi korban kasawenang-wenangan. Manusa bakal lolong, moal bisa nenjo mana nu bener jeung mana nu salah, moal nyaho mana nu syah tur halal jeung mana nu bathal tur haram. Moal aya larangan maehan,jinah, mabok, ngadu, ngarampog jeung rupa-rupa kajahatan sarta kama’siatan. Manusa bakal balap paloba-loba harta, pagede-gede kakawasaan ku jalan kabengalan jeung kabiadaban. Maranehna moal barisaeun nenjo jalan kasalametan. Lamun seug Gusti Allah ngersakeun kitu, ngaleungitkeun panenjo ummat manusa..... sauntungna henteu, Alhamdulillaah manusa dipaparin panenjo jeung pituduh.

DAKWAH : SURAT YAASIIN 53 -58

Dina tulisan nu ieu ge, ngahaja nyutat tina buku ”Ayat Suci Lenyepaneun” karangan Moh. E. Hasim. Sakalian pikeun da’wah.

TAFSIR & TARJAMAH SURAT YAA-SIIN
Ayat 53 nepi ka 58


53. Taya lian nu kadenge teh iwal ti sora nu tarik sakali, nya maranehna teh harita ujug-ujug dikumpulkeun kabeh di hareupeun Kami.

Maranehna silih tanya : ”Saha nu geus wani-wani ngahudangkeun urang ?” Ayeuna dijawab dina ayat ieu : ”Taya lian nu ngahudanhkeun maraneh teh sora nu tarik kabina-bina tur ngan sakali-kalina.”
Geus kitu mah teu talangke deui maranehna teh dikumpulkeun dipayuneun Nu Maha Agung pikeun ngabalitungkeun amalna waktu rumingkang dipawenangan.

54. Nya dina poe eta moal aya nu dirugikeun saeutik oge, jeung maraneh moal meunang wawales kajaba pikeun nu geus diamalkeun ku maraneh.

Dina sidang pangadilan nu dipingpin ku Hakim Agung dina yaumiddin moal aya pilih bulu, moal aya saurang oge anu dirugikeun sanajan ngan ukur saeutik, kajeun teuing anak si jambu atah, lamun manehna soleh jeung bener-bener takwa, tanwande bakal ginuluran kabagjaan, ku Malaikat dijajapkeun ka sawarga, taman kani’matan nu endah pilih tanding. Sabalikna, kajeun raja di alam dunya, dipunjung dipuja ku balarea, lamun manehna kafir, Gusti Allah moal asa-asa nibankeun hukuman, nya eta siksa naraka kamanehna.
Ayat ieu negaskeun, yen hade atawa gorang nu bakal kaalaman ku urang di alamaherat teh gumantung kana pepelekan urang di alam dunya. Di nu kapapatenan sok diayakeun tahlilan jeung ngaji Yaa-siin, bari ngaluarkeun rupa-rupa sidekah. Cenah pikeun ngabahanan nu geus maot. Cik ayeuna bandingkeun jeung dawuhan Gusti dina pamungkas ayat ieu. Jeung kumaha ayana paham, yen ahli naraka bisa disalametkeun jadi ahli sawarga, lantaran ayaleleberan ti guru atawa syekh. Naha cocog jeung dawuhan Gusti ?

55. Satemenna dina poe eta pangeusi sawarga saruka-bungah dina pagawean maranehna.

Dina ayat ieu leuwih ditegaskeun deui yen para ahli sawarga teh sukan-sukan dina pagaweanana atawa amalna.

56. Maranehna papasangan jeung pamajikanana dariuk bari nyarande dina dipan di tempat nu iuh.

Pangeusi sawarga mah kabeh rumaja-putra jeung rumaja-putri, sanajan tadina aki-aki geus kundang iteuk, jadi jajaka nu jagjag belejag, dedeg sampe rupa hade, cangker tur sampulur. Nya kitu deui awewe, sanajan geus nini-nini kolot bongkok, bakal balik deui jadi wanoja ngora, nu geulis pilih tanding. Bujang jenglengan lelendean dina dipan nu empuk, rerendengan jeung parawan jekekan dina iuh-iuh tanjung, di tengah-tengah patamanan nu pinuh ku warna-warni kekembangan. Ret ka empang, caina herang ngagenclang, ririakan kagoyang-goyang ku lauk nu pating siriwik. Bener-bener maranehna teh ngahenang-ngahening, ngeunah nyandang ngeunah nyanding, tiis dingin paripurna. Kitu wawales ti Nu Maha Welas Maha Asih pikeun jalmajalma nu tarakwa, nu iman jeung ngamalkeun amal soleh.

57. Pikeun maranehna di sawarga aya bubuahan jeung naon bae nu dipenta ku maranehna

Di sawarga mah moal ngarasa gandrung liwung kapirangrung, sabab salawasna ruang-riung jeung nu jadi panyileukan beurang peuting, moal ngarasa lapar jeung halabhab, rupa-rupa bubuahan nu amis, seger tur seungit, teu kudu ngadagoan usumna, nya kitu deui kadaharan hayang nu kumaha bae aya,nu pelem, nu pulen, nu rangu, nu hipu, jeung nu gahar, harita dipenta harita aya. Moal aya nu bisa ngagambarkeun kasenangan di sawarga da di dinya mah taya bangsana. Sanajan ahli sastra nu geus kaceluk binangkit ngareka basa, moal bisa nataan kasenangan di alam kalangenan nu sabener-benerna.

58. ”Salaam.” Pangbagea ti Pangeran Nu Maha Welas Maha Asih.

Lamun simkuring diondang ka Pakuan, terus dibagekeun ku Pa Gupernur : ”Wilujeng sumping,mangga linggih.” Piraku teu ngarasa bungah amarwatasuta, komo upamaka Isatana, terus dibageakeun ku Bapa Presiden : ”Selamat datang, silakan duduk Pak.” Tanwande bakal ngarasa lir ibarat kagunturan madu karagragan menyan putih.
Tah ayeuna ahli sawarga diwilujengkeun ku Gusti Nu Maha Agung, cik kira-kira bisa kasawang kabungahna ? Pasti bungangang tanpa tanding, sagara upluk-aplak tampa muara tapi leuwih lega hate nu meunang pangwilujeng ti Nu Maha Rahman Rahim.

DAKWAH :SURAT YAASIIN 48 - 52

Dina tulisan nu ieu ge, ngahaja nyutat tina buku ”Ayat Suci Lenyepaneun” karangan Moh. E. Hasim. Sakalian pikeun da’wah.

TAFSIR & TARJAMAH SURAT YAA-SIIN
Ayat 48 nepi ka 52


48. Jeung maranehna ngaromong : ”Iraha jangji ieu teh bakal ngajadina lamun seug maraneh jelema bener ?”

Jangji Gusti Allah teh nya eta kiamat dunya jeung kiamat aherat. Dina kiamat aherat diputuskeun wawales ti Nu Maha Kawasa pikeun sakumna ummat manusa nya eta ganjaran pikeun nu ariman jeung siksaan pikeun nu kalafir.
Jalma –jalma nu kalafir lain bae arembungeun ta’at ka Gusti Allah jeung Rasul-Na, malah upama digeuing ku nu ariman supaya babalik pikir samemeh datang kiamat teh kalah sok nangtang : ”Dewek mah bosen ngedenge omongan maraneh teh, majarkeun rek aya kiamat. Ayeuna mah ulah ka bau-bau sungut, coba sebutkeun iraha kiamat teh bakal datangna, ku dewek ditungguan hayang nyaho buktina,lamun maraneh bener-bener lain tukang gedebul.

49. Taya nu didagoan ku maranehna iwal ti sora tarik ngageleger sakali nu tumiba ka maranehna, basa maranehna keur parea-rea omong.

Lamun geus numbuk diwuku ninggang di mangsa, kiamat kubra nu geus dijangjikeun ku Gusti Allah pasti tumiba. Malaikat Israfil ditimbalan niup sangkakala sakali, sorana ngageleger handaruan sajajagat kalawan dadak sakala. Jalma-jalma nu keur parea-rea omong jep jempe sapadamayan, ibarat gaang katincak. Timbul rasa kaget, reuwas, keueung jeung sieun, terus paburisat, rimeuh ku nu rawah-riwih, ribut ku nu pabaliut, maranehna bener-bener kalangkabut. Tah ieu nu ditangtang jeung ditunggu-tunggu ku jalma-jalma nu bahula teh tinangtu cunduk, tapi iraha bakal datangna, hamo aya anu terang, iwal ti Gusti Nu Maha Uninga.

50. Nya maranehna teu boga kasempetan pikeun mere wasiat jeung marulang ka kulawargana.

Kiamat dunya teh aya dua, nya eta kiamat kubra atawa kiamat total saalam dunya, jeung kiamat sughra nya eta maot sorangan-sorangan atawa maot babarengan ku ayana bencana alam, saperti nu kaalaman ku kaom Nabi Noh, kaom ’Aad, Kaom Tsamud, kaom Nabi Lut, kaom Nabi Syueb, jeung nu mindeng kajadian jaman kiwari. Tah ieu mah kiamat lokal atawa kiamat regional.
Ngabeledugna sora gunung nepika eundeur salelembur, atawa ngahiukna angin topan nu ngagelebug dibarung ku brag-brig-brugna sora gedong-gedong nu alambrug, pasti ngageumpeurkeun sakumna pangeusi lembur. Bencana alam nu ngabalukarkeun kiamat sughra kieu teh datangna teu kasangka-sangka, ku sabab eta sing saha nu nyorang tunggara hamo aya kasempetan pikeun wawsiatan ka sanak kulawargana, maranehna moal bisa marulang riung mungpulung deui jeung kaom karabatna.

51. Jeung sangkakala ditiup, nya maranehna ujug-ujug harudang kaluar ti jero kubur, gura-giru nyalampeurkeun Pangeran maranehna.

Upama Malaikat Israfil niup sangkakala kaduakalina, tah eta tandana kiamat aherat. Sakumna ahli kubur, sok sanajan geus ratusan rebu taun, ku pangersa Nu Maha Kawasa, ujug-ujug pating kuniang harudang, ngawujud raga badagna saperti baheula bihari, terus digiring ka Padang Mahsyar, pikeun nepungan Nu Maha Agung.

52. Maranehna ngaromong : ”Aduh urang teh cilaka, saha nu ngahudangkeun urang ti tempat mondok ?” Tah ieu teh nu dijangjikeun ku Nu Maha Welas Asih, jeung para Rasul teh tetela bener.

Lamun nu keur mondok dihudangkeun kalawan ngagentak, manehna bakal kaget kacida jeung siga nu linglung, komo lamun nu ngahudangkeun manehna teh bari ngagorowok atawa ngajerit.
Tah, kaayaan ahli kubur oge, waktu dihudangkeun ku sora nu tarik luar biasa teh, bakal ngarenjag bari lulungu. Sanggeus rada sadar maranehna aringeteun kana dawuhan Gusti Allah, nu didugikeun ku para Rasul, yen sabada kahirupan alam dunya teh, pasti bakal aya kahirupan alam aherat, gebeg maranehna ngagebeg, terus humandeuar : ”Aduh cilaka, naha atuh make dihudangkeun ? Keur ngeunah-ngeunah mondok, saha nu geus wani-wani ngaganggu ?”
Tah ieu teh alam aherat nu geus dijangjikeun ku Gusti Allah waktu maraneh masih rumingkang dipawenangan, nu geus ditepikeun ku para Rasul, nu ku maraneh dianggap tukang ngabohong. Tah ayeuna bukti kalawan nyata, naon-naon nu ditepikeun ku para Rasul teh tetela bener.