Sabtu, 13 Desember 2008

DAKWAH : TARTIB SHALAT JUM'AT

Bismillaahirahmaannirrahiim.
Assalaamu ‘alaikum warahmatullaahi wabarakaatuh.
Alhamdu lillaahilladzii idzaa araada li’abdihii khairaa, razaqahut tafaqquhu fiddiin, wa ayyadahu bil iimaani wa kamaalil yaqiin. Asyhadu allaa ilaaha illallaahu wahdahu laa syariikalah, syahaadatal awwaliin wal aakhiriin. Wa asyhadu anna muhammadan ‘abduhu warasuuluh, arsalahu ta’aalaa rahmatal lil ‘aalamiin. Wash shalaatu wassalaamu ‘alaa asy rafil ambiyaa-i wal mursaliin, wa ‘alaa aalihii wa ash haa bihii ajma’iin. Amma ba’du. Fayaa ‘ibaadallaah. –uu shiikum wa iyyaaya bitaqwallaah faqad faazal muttaaquun.

Hadirin ikhwatul iman rahimakumullah.

Puji syukur urang sanggakeun ka hadirat Illahi Rabbi Anu Maha Welas tur Maha Asih, anu parantos maparin mangpirang-pirang kani’matan ka urang sadaya, utamina ni’mat iman sareng kasehatan, dugi ka urang sadaya tiasa kempel silaturahmi wangkid ieu ditempat anu dimulyakeun mungguh Allah, dina waktos ibadah Jum’at, dinten ieu. shalawat miwah salam kawilujengan mugia salamina diwuwuhkeun ka jungjunan urang sadaya Nabi Muhammad SAW, ka para shahabatna, para kulawargana sareng ka sadaya umatna anu satia satuhu ka anjeunna tug dugi ka poe kiamah jaga.

Khatib umajak, khusus pikeun diri pribadi heulaanan, atuh umumna pikeun urang sadaya bae, sangkan sami-sami sasarengan ningkatkeun, kaimanan katut kataqwaan urang ka Allah SWT.

Maasyiral muslimin rahimakumullah.

Kantos Rasulullaah SAW, sasauran, dina Hadits Riwayat Abu Dawud, :

“Qaala rasuulullaahu ‘alaihi wasallam, Yah dhurul jum ‘ata stalaasatu nafarin, Fa ra julun hadhara haa, yal ghuu fadzaalika hazh-zhu hu min haa, wa rajulun hadhara haa, bidu ‘aa –in fahaadzaa, rajulun da ‘allaaha, insyaa –a, -a’ thaahu, wa insyaa-a mana ’ahu. Wa rajulun hadhara haa, bi in shaa tin, wasukuutin, wa lam yatakhath tha, raqabata muslimin, wa lam yu- dzi ahadan fahiya kaffaa ratun, ilal jum ‘atil latii taliihaa, wa ziyaa datu, tsalaatsatu ayyaam, wa dzaalika annallaaha yaquulu, man jaa –a bil hasanati falahu ‘asyru amtsaa lihaa”.

Hartosna eta hadits kirang langkung kieu, Saur Rasul :”Aya tilu golongan anu ngalaksanakeun shalat jum’ah, Hiji lalaki ngalaksanakeun shalat Jum’at, bari ngalakukeun pagawean anu teu aya guna, ngan ukur eta-etana hasil tina shalat Jum’at na teh, Jeung hiji lalaki anu ngalaksanakeun shalat Jum’at bari ngadu’a, Saestuna ieu lalaki ngadu’a ka Allah, upama Allah ngabulkeun, mangka Allah bakal ngabulkeun du’ana, tapi upama Allah nolak kana du’ana, pasti Allah moal ngabulkeun kana du’ana, jeung hiji lalaki anu ngahadiran ibadah Jum’at na, bari saregep ngupingkeun khatib khutbah, bari henteu ngalengkahan taktak jamaah sanesna, bari henteu nguciwakeun kaum muslimin sanesna, mangka shalat Jum’ah na, bakal ngalebur dosa-dosana, nepi ka Jum’at anu bakal datang, ditambah ku tilu poe.
sakumaha Firman Allah:
“man jaa –a bil hasanati falahu ‘asyru amtsaa lihaa”.

Sing saha anu datang bari mawa kahadean, pikeun manehna aya balesan sapuluh tikeleun kahadeanana.

Hadirin sadaya, utamina para rumaja rahimakumullah

Dina hadits anu nembe, Rasulullah SAW ngajentrekeun, yen aya tilu golongan, anu ngalaksanakeun shalat Jum’at, sapertos urang ayeuna teh, nu kahji, upama urang shalat Jum’at bari midamel padamelan nu teu aya manfaatna, saur Nabi, ganjaranana ngan saukur padamelan anu teu aya mangfaatna tea.

Upami nengetan kana hadits anu nembe, atuh komo, mun urang shalat Jum’at teh, bari ngobrol, komo bari diselang ku ngadon ngaroko sagala rupi mah, diselang ku bari ngagayem “Koaci” sagala rupa mah, ganjaranana ge, jigana, ngan ukur pangaji sabatang rokoeun, anu keur diududna, atanapi sahargaeun koaci anu keur digayemna.

Lebar, lebar temenan, lengkah urang ti bumi, niat mah rek Shalat Jum’at, berjamaah nanging buktosna, saur Nabi tea, mung ukur kenging ganjaran sabatang rokoeun wungkul, atanapi mung ukur sahargaeun koaci wungkul. sakitu-kituna

Hal ieu didugikeun teh, margi sok aya keneh di urang di dieu, di Masjid Baitul Muttaqin, masih keneh aya nu ngadon Juma’ahan, nalika khatib khutbah teh, bari ngobrol mani meh balap sareng nu khutbah teh, malah masih keneh aya nu diselang bari ngaroko sagala rupa, malah kadangkala bari jongjon ngagayem “Koaci” sagala rupa.

Kumargi kitu, dina kasempetan anu mulya ieu, khatib umajak, utamina ka para rumaja, adi-adi anu masih keneh resep ngaroko bari ngupingkeun khutbah Jum’at teh, yu urang omean ibadah urang teh, sing langkung tarapti kapayun mah, dina ibadah Jum'at mah antawis shalat Jum'at sareng khutbah teh sapaket, lebet kana ibadah duanana ge, ku margi kitu tahan heula satengah jam mah, nafsu hoyong ngaroko, atanapi hoyong ngagayem ‘Koaci” teh, moal, moal paeh langlayeuseun, jigana, ari ngan ukur satengah jam mah liren tina ngaroko teh.

Melang, malah janten kamelang, ti para sepuh jeung kolot-kolot urang keneh, upama teu digeuing teh.

Hadirin ikhwatul iman rahimakumullah,

Anu kadua, saur Nabi, hiji lalaki anu shalat Jum’at na bari ngadu’a ka Allah SWT, nanging saur Rasul sok sanaos aranjeunana shalat Jum’at na bari ngadu’a ka Allah SWT, nu bakal ngabul keun, sareng nu bakal nolak kana eta du’a, teu aya deui anging Allah SWT, upama du’a na dikabul, anging Allah nu ngabulkeun eta du’a, upama du’ana ditolak, anging Allah nu nolak eta du’a.

Anu katilu saur Nabi, hiji lalaki anu ngahadiran shalat Jum’at, bari saregep ngupingkeun khutbah khatib, henteu seseleket nepi ka ngalengkahan taktak batur, bari henteu ngajaheutkeun manah muslim anu lian, saur Rasul ibadah Jum’atna, bakal ngalebur dosa dugi ka dinten Jum’at nu bakal dongkap, ditambih ku tilu dinten deui, sakumaha Firman Allah :

” man jaa –a bil hasanati falahu ‘asyru amtsaa lihaa”.

Sing saha anu datang bari mawa kahadean, pikeun manehna, aya balesan sapuluh tikeleun kahadeanana..

Ma-asyiral Muslimin rahimakumullah.

Saterasna dina Hadits Riwayat Bukhari sareng Muslim

‘an abii hurairata radhiyallaahu ‘anhu, annan nabiyya, shallallaahu ‘alahi wasallam qaala :” Idzaa qultu lishaa hibika yaumal jum ‘ati, wal imaamu yakh thubu, faqad laghaut”.

Ti Abu Hurairah Radhiyallahu ‘anhu, Saur Nabi :” Saupama dina poean Jumaah, diantara aranjeun, aya nu nyarita ka gigireunana, ku ucapan “ Cicing anjeun” padahal harita Imam keur khutbah, mangka Jum’atna mubadzir”.

Ma-asyiral muslimin rahimakumullah.

Saur Nabi dina hadits anu nembe, saupama urang nuju Jumaahan model kieu, ngupingkeun khutbah sapertos ayeuna, mun tea mah kaleresan, aya murangkalih gigireun urang, ngobrol bae, atanapi ngan ukur heureuy bae, ana heg teh, digeunggeureuhkeun ku urang, sok sanaos ngan ukur ku ucapan “Jarempe maraneh”. Saur Rasul, Jum’ahananna mubadzir, sia-sia.

Malah kadangkala mun urang ngageunggeureuhkeun murangkalih, budak na mah teu naon-naon, tapi kolot-kolot na, ramana atanapi eyangna, anu henteu tarima, putu kakasihna, atanapi putra nu “semata wayang” na aya nu ngageunggeureuhkeun teh.

Margi anu wajib ngageunggeureuhkeun murangkalih atanapi saha bae anu ngobrol nalika khatib nuju khutbah, anging khatibna ku anjeun, mung ukur khatibna ku anjeun anu tiasa ngageunggeureuhkeun teh, jamaah nu sanes mah, upami ngiring ngageunggeureuhkeun teh, keuna kana “faqad laghaut” ibadah anu sia-sia, padamelan anu mubadzir.

Kumargi kitu, ngajagi ibadah Jum’at urang bilih mubadzir, shalat Jum’at urang bilih sia-sia, khatib umajak, khusus pikeun diri pribadi heulaanan, pikeun sadaya para jamaah umumna, urang aping deui, putra-putu urang dina ngajalankeun ibadah Jum’at na, bilih putra-putu urang, ngajantenkeun mubadzir ka jamaah anu sanes, urang aping deui sangkan putra-putu urang henteu matak janten sia-sia kanu sanes.

Rupina bakal langkung pantes tur merenah, mun putra-putu urang nalika Jumaahan teh, ngarendeng sareng sepuhna, sok lingsem geuning ari ku sepuhna mah murangkalih teh, utamina pikeun ngabiasakeun para murangkalih, tartib di masjid, pibekeleun maranehanana, dina ngojayayan kahirupan, putra-putu urang keneh, jaga.

Bangor jeung nalaktakna mah, ngaranna ge budak, kadangkala urang baheula, nalika sapantaran maranehanana ayeuna, langkung ti kitu boa, urang mah, bangorna teh.

Nanging upami diaping digendeng ku sepuh mah, moal kajongjonan teuing rupina, dan puguh aya elesna, puguh aya nu nalingakeunanana.

Barakallaahu lii walakum fil qur aanil 'adhiim, wa nafa 'anii wa iyyaa kum bimaa fiihi minal aayaati wadz dzikril hakiim, wa taqabbala minnii wa mingkum tilaa watahuu innahuu huwas samii 'ul 'aliim. Aquulu qaulii haadzaa, was tagh firullaahal 'adhimaa lii walakum, wa lisaa iril muslimiina wal muslimaat, wal mu' miniina wal mu'minaat, fastagh firuuhuu, innahuu huwal ghafuurur rahiim.


KHUTBAH KADUA


Alhamdulillaahil ladzii waf faqanaa li adaa il jumu'i wal jamaa'aah, wahadaanaa ilaa sabiilik tisaabi akmalis sa'aa daah. Asyhadu allaa ilaaha ilaallaahu wahdahu laa syariikalah, rabbul 'araadhiina wa samaawaat, wa asyhadu anna muhammadan 'abduhu warasuluhul mu ayyadu bi af dhalil aayaati wal mu'jizaat. Allaahumma shalli wasallim 'alaa muhammadin, wa 'alaa aalihi mashah bihii maa ta 'aa qabatil auqaatu was saa 'aah. Amma ba'du. Fayaa ayyuhannaas, ittaqullaaha wahaa fidhuu 'alaat thaa 'aati wa hudhuuril jumu 'i wal jamaa 'aah. Qalallaahu ta 'aalaa, yaa ayyuhal ladziina aamanuu idzaa nuu diya lish shalaati miy yaumil jumu 'ati fas 'au ilaa dzikrillah, wa dzarul bai 'a dzaalikum khairul lakum ing kuntum ta' lamuun, fa idzaa qudhiyatish shalaatu faan tasyiruu fil ardhi, wab taghii mim fadh lillaahi wadz kurullaaha katsiiraa, la 'allakum tuf lihuun.

Hadirin ikhwatul iman sidang Jum'at rahimakumullah.

Kanggo mungkas khutbah kadua ieu, urang sami-sami bae ngadu’a, mugia du’a urang sadaya ieu diijabah ku ka Allah SWT,

Yaa Allah Yaa Rabbanaa, mugi Gusti ngahapunten kalepatan abdi sadaya, kalepatan saminggu kapengker sareng kalepatan saminggu nu bade dongkap, sareng mugi Gusti ngajantenleun abdi sadaya, janten jamaah anu pageuh sabilulungan, anu sabobot sapihanean, sapertos geugeut pageuhna, silaturahmi antawis kaum Anshar sareng kaum Muhaajirin.

Allaahumma Yaa Allaah, sembaheun abdi sadaya, teu aya deui Rabb nu wajib di sembah ku abdi sadaya, anging anjeun Yaa Rabbanaa, anu tunggal sahiji, Anjeun Nu Maha Gagah Tur Kawasa, sedengkeun abdi sadaya, makhluq Gusti anu kalintang dha’ifna.

Yaa Rabbanaa, mugi Gusti masihan taufiq sareng hidayah ka abdi sadaya, sangkan iman abdi sadaya tetep kiat. Sareng mugi Gusti, ngajantenkeun abdi sadaya muslimin-muslimat, anu daek silih pikacinta kalayan didadasaran ku Lillaahi Ta ‘aalaa.

Allaahumma Yaa Allah, pasihan widi abdi sadaya, iraha wae sareng dimana wae, maot aya dina kaislaman, maot aya dina husnul khatimah, sareng mugi Gusti nebihkeun ka abdi sadaya, tina sagala godaan sareng cobaan, anu baris nyababkeun lemahna iman ka Gusti.

Allahumma shalli wasallim 'alaa sayyidinaa muhammadin, shalaatan tun jinaa bihaa min jamii 'il ahwaali wal afaati wa taqdhii lanaa bihaa min jamii 'al haajaati wa tuthah hirunaa bihaa min jamii 'is sayyi-aati wa tar fa'unaa bihaa 'indaka a'lad darajaat, watuballighunaa bihaa aqshal ghaayaati min jamii 'il khairaati fil hayaati wa ba'dal mamaat. Innaka 'alaa kulli syai-ing qadiir.
Allahumma arinal haqqa haqqa, war zuqnat tibaa 'ahu, wa arinal baathila baathila, war zuqnaj tinaabah.
Allaahumma innaa nas-aluka 'ilmaan naa fii 'aan, wa 'amalan mutaqabbalaa, wa rizqaan halaalaan thayyibaa.
Allaahumma innaa na 'uu dzubika min 'ilmin laa yan fa'u, wa qalbin laa yakh sya'u, wa du 'aa in laa yus ma 'uu, wa 'amalin laa yur fa 'u.
Allaahummaj 'alnaa wa aulaa danaa, wa dzurriy yaa tinaa min ahlil 'ilmi wa ahlil khaiir, walaa taj 'alnaa wa iyyaahum min ahlisy syarri wadh dhaiir.
Allaahummar zuqnaa mutaa ba 'atan nabiyyi shalallaahu 'alaihi wasallam, awwalan wa aakhirran, wa dhaa hiraan, wabaa thinan, wa qaulan, wa fi' laan, wa thaa 'atan, wa 'ibaa datan, wa 'amalaan shaalihan wa 'adah.
Allaahumma ahyinaa bihayaatil 'ulamaa-i, wa amitnaa bimautisy syuhadaa-i, wah syurnaa yaumal qiyaamati fii zumratil auliyaa-i. Wa ad khilanal jannata ma 'al ambiyaa-i 'alaihimu salaam.
Rabbanaa laa tuzigh quluu banaa ba'da idz hadaitanaa, wa hablanaa mil ladungka rahmah, innaka antal wahhaab. Rabbanaa aatinaa fid dun-yaa hasanah, wa fil aakhirati hasanah, wa qinaa 'adzaa ban naar.
Subhaana rabbika rabbil 'izzati 'ammaa yashifuun wasalaamun 'alal mursaliin.

Walhamdulillaahi rabbil 'aalamiin.

'ibaadallah, innallaaha ya'muru bil 'adli wal ihsaan, wa itaa idzil qurbaa wayanhaa 'anil fahsyaa-i wa mungkaari wal bagh, ya 'idhukum la 'allakum tadzak karuun, fadz kurullaahal adhiimal jaliila yadz kurkum, wasy kuruuhu 'alaa ni'amihi yazidkum, walaa dzikrullaahi akbar.
Astaghfirullaahal 'adhim, lii walakum.
Wasalam mu 'alaikum warahmatullahi wabarakaatuh.

Jumat, 12 Desember 2008

KHUTBAH NIKAH : SI CIKAL

Tanggal 8 April ngawinkeun si Cikal nu lalaki, meunangkeun babaturan kuliahna ti seler Bukittinggi, ari waktu khutbah nikah, si cikal teh ngurihit hayang ku Bapa cenah alim kunu sanes, kapakasa nyiapkeun maneh jiga kieu :
Bismillaahirahmaan nirrahiim
Assalamu ‘alaikum waramatullaahi wabarakaatuh.
Alhamdu lillahil ladzii arsala rasuulahu bil hudaa, wadiinil haq, liyudh hiraahu alladziini kullihi wakafaa billaahi syahidaa. Asyhadu allaa ilaaha illallaahu wahdahuu laa syariikalah, wa asyhadu anna muhammadan abduhu waraasuluhu laa nabiya ba’dah. Allaahumma shalli wasallim wabarik ‘alaa sayyidina muhammad, wa ‘alaa aalihi wa ash haa bihii wa manit taqa. Amma ba'du.
Qaalallaahu ta 'aala fii kitabiihil kariim.
A ‘uudzubillaahi minasy syaithaanir rajiim. Wa min aayaa tihii an khalaqa lakum min amfusikum az waa jaa, litas kunuu ilaihaa, wa ja ‘ala bainakum mawad dah, wa rahmah, inna fii dzaalika la aayaatil liqaumiy yatafak karuun.

Ibu bapak, hadirin sekalian rahimakumullah.
Puji syukur kita panjatkan ke hadirat Illahi Rabbi, yang telah menganugerahkan berbagai macam kenikmatan kepada kita semua, terutama nikmat iman dan kesehatan sehingga pada sore hari ini, kita dapat berkumpul bersama, bersilaturahmi di masjid yang sama kita cintai, masjid Baitul Muttaqin ini. Shalawat serta salam semoga selamanya tercurah kepada jungjunan kita semua, Nabi Besar, Nabi Muhammad SAW, kepada para keluarganya, para shahabatnya dan kepada seluruh ahli baitnya yang setia, sampai di hari kiamat nanti.

Hadirin yang berbahagia.
Seperti di sampaikan tadi oleh Pa Odik, sebagai pengatur acara, bahwa saat ini, ketika kita berkumpul dimasjid ini, yaitu dalam rangka tasyakur bin ni'mah dari kami sekeluarga, sehubungan salah seorang anak laki-laki kami, yang sulung, bernama Adhitya Nugraha, akan menghadapi acara pernikahannya, dengan menyunting anak gadis dari daerah Propinsi Riau, yang bernama Fatma Yuni, nanti pada tanggal 08 April 2006.

Mengingat jauhnya tempat perkawinan anak kami ini, di daerah Pekanbaru sana, sehingga tidak mungkin bagi kami, untuk mengundang ibu-bapa sekalian agar dapat datang kesana, maka sengaja kami sekeluarga, mengadakan acara seperti ini di Masjid Baitul Muttaqin, disamping untuk memohon do'a restu dari ibu-bapak sekalian, atas perkawinan anak kami ini, juga karena memang tuntunan Nabi kita Yang Mulia, bahwa perkawinan itu, agar diumumkan kepada khalayak, wa bil khusus kepada seluruh jamaah di masjid, beserta sebagian warga di Komplek Perumahan Cibolerang Indah ini.

Ibu-bapak hadirin ikhwatul iman rahimakumullah.
Menghadapi perkawinan anak sulung kami ini, terus terang, merupakan pengalaman pertama bagi kami sekeluarga, namun dalam permulaan pengalaman ini, segudang keinginan dan segudang harapan dari kami sebagai orang tuanya, untuk memberikan pendidikan keagamaan, yang paling paripurna, bagi anak-anak kami, yang akan menghadapi hidup berumah tangga nanti.

Kalaupun materi ini kami tujukan khusus, sebagai pembekalan buat anak-anak kami, tetapi ada secercah harapan, semoga juga menjadikan suatu dakwah, buat kita ibu-bapak sekalian yang hadir saat ini.

Hadirin yang berbahagia, terutama Ananda berdua, Adiet dan ananda Yunni yang Bapak sayangi.
Seperti Luqmanul Hakim mendidik anaknya dalam Al Qur-an, pun Bapa saat ini, ingin mencontoh seperti beliau, dalam Surat Lukman ayat 13, 16, 17 dan 18 tertulis begini :

A'udzubillahi minasy syaithaanirrajiim, Wa idz qaala luqmaanu libnihii, wahuwa ya 'izhuhuu, yaa bunayya laa tusy rik billaahi, innasy syirka lazhulmun 'azhiim".

Dan ingatlah ketika Luqman berkata kepada anaknya, diwaktu ia memberi pelajaran kepadanya : Wahai anakku, janganlah kamu mempersekutukan Allah, sesungguhnya mempersekutukan Allah adalah benar-benar kezhaliman yang besar.

Yaa bunayya innahaa in taku mitsqaala habbatim min khardalim fatakum fii shakh ratin au fissamaawaati au fil ardhi ya- ti bihallaah, innallaaha lathiifun khabiir.

Wahai anakku, sesungguhnya jika ada sesuatu perbuatan seberat biji sawi, dan berada dalam batu atau di langit atau di dalam bumi, niscaya Allah akan membalasinya. Sesungguhnya Allah Maha Halus lagi Maha Mengetahui.

"Yaa bunayya aqimish shalaata wa-mur bil ma'ruufi wan ha 'anil mungkari wash bir, 'alaa maa ashaa baka, inna dzaalika min 'azmil umuur."

Wahai anakku, dirikanlah shalat dan suruhlah manusia mengerjakan yang baik dan cegahlah mereka dari perbuatan yang mungkar dan bersabarlah terhadap apa yang menimpa kamu. Sesungguhnya yang demikian itu termasuk hal-hal yang diwajibkan Allah.

"Walaa tusha' 'ir khad daka linnaasi walaa tamsyi fil ardhi marahaa, innallaaha laa yuhibbu kulla mukhtaalin fakhuur."
Dan janganlah kamu memalingkan mukamu dari manusia karena sombong dan janganlah kamu berjalan di muka bumi dengan angkuh. Sesungguhnya Allah tidak menyukai orang-orang yang sombong lagi membanggakan diri.

Ananda berdua. saat inipun Bapak ingin berwasiat kepada kalian berdua seperti itu, : "Janganlah kalian berdua mempersekutukan Allah, sesungguhnya mempersekutukan Allah itu adalah benar-benar kezhaliman yang besar".

"Wahai anakku berdua, sesungguhnya jika ada sesuatu perbuatan seberat biji sawi, dan berada dalam batu atau di langit atau di dalam bumi, niscaya Allah akan membalasinya. Sesungguhnya Allah Maha Halus lagi Maha Mengetahui".

"Wahai anakku berdua, dirikanlah shalat dan suruhlah manusia mengerjakan yang baik dan cegahlah mereka dari perbuatan yang mungkar dan bersabarlah terhadap apa yang menimpa kalian berdua. Sesungguhnya yang demikian itu termasuk hal-hal yang diwajibkan Allah".

"Dan janganlah kalian memalingkan mukamu dari manusia karena sombong dan janganlah kalian berjalan di muka bumi dengan angkuh. Sesungguhnya Allah tidak menyukai orang-orang yang sombong lagi membanggakan diri".

Hadirin rahimakumullah, terutama Ananda berdua, Adiet dan Ananda Yunni yang Bapa sayangi.
Kenapa Bapak ingin menyampaikan hal ini kepada kalian berdua pada saat ini ? Karena Bapak takut, nanti di akhirat, kalian sebagai anak Bapak yang Bapak cintai saat ini, justru kelak di akhirat kita anak dan bapak, malah menjadi orang yang saling membenci dan memusuhi, karena hal seperti ini, bisa saja terjadi, jika hubungan anak dan orang tuanya tidak berlandaskan ketaqwaan kepada Allah SWT, karena nanti mereka akan berseteru dihadapan Allah, mereka akan bermusuhan kelak di akhirat.

Seperti disitir dalam Surat Az Zuhruf ayat yang ke 67 : "A 'udzubillahi minasy syaithaanirrajiim, Al akhil laa -u yauma -idzim ba'dhuhum liba'dhin, 'aduwwun illal muttaqiin".

Orang-orang yang akrab saling kasih mengasihi, pada hari itu sebagiannya menjadi musuh bagi sebagian yang lain, kecuali orang-orang yang bertaqwa.


Bapak tidak ingin, hari ini, kita yang sekarang saling mencintai dan menyayangi, kelak di akhirat justru menjadi musuh dan seteru. Malah harapan Bapak, nanti di akhirat, kita akan tetap menjadi sebuah keluarga yang tetap dimuliakan oleh Allah SWT. Amiin Yaa Allah Yaa Rabbal Alamiin.

Pada saat seperti inilah, Bapak ingin menyampaikan pendidikan keagamaan kepada kalian berdua, agar nanti, kelak di akhirat, tidak ada persaksian bahwa Bapak tidak pernah memberikan bimbingan kepada kalian berdua.

Ananda berdua, Adiet dan Ananda Yunni yang Bapak sayangi.
Seperti imam Ali Radiyallahu Anhu, ketika menikahi Siti Fatimah Az Zahra, beliau bukanlah seorang yang kaya raya, juga Nabi kita Muhammad SAW, ketika menikahi Siti Khadijah Al Qubra, beliau juga bukan seorang yang kaya raya. Dan saat ini, ketika engkau Yunni, dinikahi anak Bapak nanti, dinikahi oleh Adiet nanti, pun sama, anak Bapak bukanlah orang yang kaya, tapi dia punya cinta untuk dijadikan salah satu pintu, dalam beribadah kepada Allah SWT.

Karena cinta dua insan yang berbeda jenis, adalah cinta yang terjalin setelah akad nikah nanti, cinta kalian terhadap pasangan hidup yang sah nanti. bukan cinta ketika masa kalian berpacaran, bukan, bukan yang itu. Cinta kalian adalah cinta setelah selesai akad nikah nanti.

Ananda berdua, Adiet dan Ananda Yunni yang Bapak cintai.
Jika saatnya nanti engkau selesai ijab qabul, akan banyak orang bergumam mengucapkan do'a : "Barakallaahu laka wa baraka alaika, wa jama'a bainakuma fii khaiir".

Artinya do'a itu : Allaahumma Yaa Allah, Yaa Rabbana, Berkatilah pernikahan ini dan satukan mereka didalam kebaikan.

Tapi do'a itu saja tidak cukup, jika kalian berdua pun tidak berusaha untuk menuju kesana.

Ketika engkau berdua masih di pelaminan, akan banyak sanak keluarga yang datang, yang ingin mengucapkan selamat kepada kalian berdua, atau paling tidak mengucapkan do'a yang tadi.

Tetapi sering Bapak lihat, yang terjadi di sebuah pesta pernikahan itu, kedua mempelai itu kadang-kala meninggalkan pelaminan sebentar untuk ganti baju, meninggalkan orang yang akan berdo'a, sehingga sering para undangan yang datang, menunggu mempelai selesai ganti baju.

Nah khusus buat kalian berdua, Bapak tidak akan bangga, jika nanti kalian beristirahat dari pelaminan, ketika orang-orang ingin mengucapkan selamat dan do'a kepada kalian, justru kalian hanya sedang ganti pakaian.

Bukan itu yang menjadi kebanggaan, tetapi Bapak akan bahagia jika ada undangan yang menunggu kalian untuk mengucapkan selamat dan do'a, justru apabila kalian sedang shalat.

Jadi ketika para undangan menunggu kalian di tengah pesta itu, tidak ada lagi dialog seperti ini :
"Kemana mempelainya tidak ada di tempat ?"
"Tunggu sebentar Pak, mempelainya sedang ganti baju"
Camkanlah, dan ingat-ingatlah jangan ada lagi dialog seperti itu.
Tapi jika mampu gantilah dialog itu menjadi begini :
"Kemana mempelainya tidak ada di tempat ?"
"Tunggu sebentar Pak, mempelainya sedang shalat dulu".
Dialog seperti itu yang mungkin akan menjadi Bapak bahagia. Seperti didikan Lukmanul Hakim tadi, dirikanlah shalat anakku berdua.
Ananda berdua, Adiet dan Ananda Yunni yang Bapak sayangi, hadirin sekalian rahimakumullah.
Setelah selesai walimatul urusy, setelah selesai pesta pernikahan kalian nanti, khusus kepadamu Adiet, karena engkau sudah menjadi suami, karena engkau sudah menjadi imam di keluargamu nanti, dan orang pertama yang menjadi ma'mum, adalah istrimu, sebelum shalat Maghrib tiba, bimbinglah istrimu, untuk membaca Basmallah, dengan segenap penghayatan akan ke Maha Rahmanan Alah, akan ke Maha Rahiman Allah, kau boleh pegang ubun-ubun istrimu, kau kecup ubun-ubun istrimu dengan penuh kasih sayang, sambil berdo'a, seperti yang diajarkan oleh nabi kita Muhammad SAW, dalam hadits yang diriwayatkan oleh Imam Bukhari, Ibnu Majah, Abu Daud dan Ibnu Sinni : "Allaahumma, inni as -aluka min khairihaa, wa khairi maa jabal tahaa, wa a 'udzubika min syarrihaa, wa syarri maa jabaltahaa".

Yaa Allah, sesungguhnya aku mohon kepada-Mu kebaikannya dan kebaikan wataknya. Dan aku mohon perlindungan-Mu dari kejahatannya dan kejahatan wataknya.

Dan engkau Yunni, boleh meng-aminkan do'a yang dibisikkan oleh suamimu Adiet, pada saat itu.

Dan setelah itu, engkau Adiet boleh melanjutkan dengan do'a : "Baarakaallaahu likulli waahidin minna shaahibihi.
Semoga Allah membarakahi masing-masing diantara teman hidupnya.

Selesai kalian berdo'a seperti itu, lalu kau ajak istrimu untuk mengambil air wudhu, dan laksanakanlah shalat Maghrib berjamaah berdua, kini engkau pertama kalinya menjadi imam di keluargamu, dan anggota keluarga yang paling awal adalah istrimu, setelah shalat Maghrib berdua berjamah, boleh kau membaca dzikir, boleh kau dirikan shalat sunat ba'diyah, boleh kau membaca wiridz dan do'a, tapi nanti menjelang Isya, kau ajak lagi istrimu untuk shalat sunat mutlak bersama, sebagaimana dilakukan para salafush shalih, agar pernikahan kalian itu penuh barakah.

Selesai shalat sunat mutlak ini kau baca do'a lagi seperti yang diajarkan Nabi Muhammad SAW, dalam hadits yang diriwayatkan Abdullah bin Mas'ud, seperti ini :

"Allaahumma ijma' bainana, maa jama'ta bi khaiir, wa farriq bainana idzaa farraqtaa ilaa khaiir".

Alaahumaa Yaa Allah, berkatilah bagiku dalam keluargaku, dan berilah barakah mereka kepadaku. Allaahumma Yaa Allah, kumpulkan antara kami apa yang Engkau kumpulkan dengan kebaikan, dan pisahkan antara kami jika Engkau memisahkan menuju kebaikan. Amiin.

Usai shalat sunat mutlak ini, boleh kau elus kepala istrimu, malah engkau Yunni, saat itu, boleh kau cium tangan suamimu. Boleh kalian menggumamkan kalimat-kalimat cinta ketika itu.

Setelah itu semua selesai, lebih afdhal kalau engkau Adiet shalat Isya di masjid berjamah, karena buat seorang laki-laki lebih utama shalat fardhu itu dilakukan di masjid secara berjamah, kecuali shalat sunnat itu harus lebih banyak di rumah, tetapi setelah selesai shalat Isya berjamaah dan berdzikir secukupnya, segeralah engkau pulang ke rumah.

Dan ketika itulah, engkau Yunni, seyogyanya berpenampilan untuk membuat seorang suami senang, penuh pesona, dengan parfum yang segar, jangan terbalik, engkau memakai parfum hanya untuk keluar rumah, karena justru seharusnya buat seorang wanita, ketika di rumah berduaan dengan suaminyalah, ia seharusnya memakai parfum.

Seperti hadits yang diriwayatkan oleh Ibnu Jarir : Sebaik-baik isteri adalah jika kamu memandangnya membuat hatimu senang, jika kamu perintah dia mentaatimu, dan jika kamu tinggal maka dia akan menjaga untukmu harta dan dirinya.

Malah lebih tegas lagi disebutkan dengan hadits yang berbunyi begini :
"Warawal haakimu min hadiitsi mu 'aadzin, anna rasulullaahi shalallaahu 'alaihi wasallam qaala : Lau amartu ahadan ay yajuda li ahadin, la amartul mar ata, an tasjuda lizau jihaa min 'izhami haqqihi 'alaihaa. Walaa tajidum ra -atu, halaawatul iimaani hattaa tuwad diya haqqa zaujihaa, wa lau sa alahaa nafsahaa, wa hiya 'alaa zhahri qatabin."

Hakim meriwayatkan hadits dari Mu 'adz, bahwasanya Rasulullaah Saw, bersabda : "Seandainya aku boleh memerintahkan seseorang agar sujud kepada orang lain, maka aku akan memerintahkan orang perempuan agar supaya dia sujud kepada suaminya, karena beratnya hak suami atas isterinya. Dan seorang perempuan tidak akan mendapatkan manisnya iman, sehingga ia memenuhi hak suaminya, meskipun suami itu meminta dirinya untuk digauli, padahal dia sedang berada di atas sandaran punggung unta".

Ridha suamimu adalah surga buatmu, Yunni.

Dan sebagai penguat untuk seorang suami, Bapa khususkan buatmu Adiet, sebuah hadits yang diriwayatkan oleh Turmudzi berbunyi begini :

" 'an abii hurairata radhiyallaahu 'anhu qaala, qaala rasuulullaahi shallallaahu 'alaihi wasallam, akmalul mu-miniina iimaanan ahsanuhum khuluqaan, wa khiyaa rukum, khiyaa rukum linisaa -ihim".

Dari Abu Hurairah r.a, ia berkata : Rasulullah SAW bersabda : "Orang mu-min yang paling sempurna imannya yaitu orang yang paling baik budi-pekertinya di antara mereka. Dan orang yang paling baik di antara kamu sekalian yaitu orang yang paling baik terhadap istrinya.

Setelah itu semua selesai, barulah, kalian nyanyikan melodi cinta yang paling indah dalam sejarah percintaan umat manusia, dengan mengharap pahala jihad fii sabilillah, dan mengharap lahirnya generasi pilihan yang selalu bertasbih dan mengagungkan asma Allah Azza wa Jalla, dimana saja mereka berada.

Untuk mengawalinya dimulailah dengan do'a :
"Bismillaahi, Allaahumma janibnasy syaithaana, wa janibnisy syaithaana maa razaqtanaa.

Dengan Asma Allah. Allaahumma Yaa Allah, jauhkanlah kami dari syaithaan, dan jauhkanlah syaithaan dari apa yang Engkau berikan kepada kami.

Jika semua bimbingan ini dilaksanakan dengan penuh tanggung jawab dan keimanan kepada Allah SWT oleh kalian berdua, Insyaa Allah, hasilnya seperti yang tertuang dalam surat Ar Rahman, 57, 58, 59, 60.

"Fabiayyi aalaa -i rab bikumaa tukadz dzibaan, Ka annahunnal yaaquutu wal marjaan, Fabiayyi aalaa -i rab bikumaa tukadz dzibaan, hal jazaa -ul ihsaani illal ihsaan".

Maka nikmat Rabb-mu yang manakah yang kamu dustakan
Seakan bidadari itu permata yakut dan marjan
Maka nikmat Rabb-mu yang manakah yang kamu dustakan
Tidak ada balasan kebaikan kecuali kebaikan pula.

Setelah semua prosesi itu selesai dilaksanakan, jangan lupa mandi janabat, jangan anggap enteng thaharah ini, karena akan menjadi langkah awal untuk melaksanakan ibadah shalat selanjutnya, salah langkah dalam mandi janabat nanti, salah pula seluruh peribadahan shalat yang engkau laksanakan selanjutnya. kalian mulai dengan berwudhu dahulu, selanjutnya buat sang suami seluruh kepala harus diguyur air, sedangkan buatmu Yunni sebagai seorang istri, cukup membasahi ubun-ubunmu sampai basah.

Ananda berdua yang Bapa sayangi, serta ibu-bapa hadirin sekalian rahimakumullah.
Kenapa saya sampai menyampaikan perihal mandi janabat ini, karena pengalaman, ketika melaksanakan ibadah haji dulu, ada cerita seorang jamaah ketika itu, setelah sampai di Masjidil Haram, beliau ini tidak bisa melihat dimana letaknya Ka'bah yang agung itu, padahal semua orang sudah menangis terisak-isak di depan Ka'bah begitu pertama kali melihatnya, orang ini kebingungan, dia tidak bisa melihat Ka'bah ada dimana, dalam kebingungannya dia mengingat-ngingat dosa dan kesalahan apa yang telah diperbuatnya selama di tanah air dulu, ternyata yang terbersit dalam pikirannya adalah, ketika selesai berjima' dengan istrinya beliau tidak pernah mandi janabat, Masyaa Allah, menyadari kesalahannya ini, dia bertaubat kepada Allah seketika itu, dia bersujud memohon ampun kepada-Nya, dia menangis tersedu-sedu, menyesali perbuatannya. selesai bersujud, ketika menengadahkan kepalanya, ternyata Ka'bah ada persis didepan matanya. Allaahu Akbar.

Ananda berdua yang Bapak sayangi, ibu bapak rahimakumullah.
Langkah berikutnya dalam kehidupan berkeluarga nanti, adalah sang suami mendidik istrinya, kelihatannya gampang padahal sangat sulit sekali, Nabi Luth pun dulu kesulitan untuk mendidik istrinya, begitu juga Nabi Nuh, kesulitan mendidik istrinya, sebagai contoh kasus saja, pernah di Bandung ini dulu ada ulama kondang, yang sangat dicintai oleh para jamaahnya, tetapi kadang-kadang para jamaah ini seringkali bisik-bisik akan perilaku sang istri dari ulama kondang ini, ternyata sang istri tersebut, banyak jamaah yang menyebutnya "kurang santun" katanya. Sang ulama hanya pandai mendidik orang lain, mendidik istrinya, ternyata tidak berhasil.

Nah, kesulitan mendidik sang istri inipun mungkin masih dirasakan oleh Bapak-bapak yang hadir saat ini. Saya jadi teringat akan ceramahnya Pa Miftah Faridh dulu, ketika ceramah di Jl. Marga Jaya IV, suatu hari katanya, seorang suami menegur istrinya : "Mamah ! Jangan bertingkah seperti itu, tidak baik, termasuk riya, perilaku seperti itu teh".

Apa jawab sang istri : "Akh Bapak mah kuno, kurang pergaulan, Bapak yang sombong mah, bukan Mamah, Bapak yang riya mah, bukan Mamah, Bapak teh seharusnya mah mendorong istri, jangan malah mengkritik saja, gaul atuh Pak, gaul...., akh.... terus sagala, macam disebut, kalau tadi sang Bapak hanya satu kalimat saja, sang istri menjawabnya sampai 18 kalimat, malah lebih katanya.

Akhirnya, sang suami tidak mau lagi menegur, jika sang istri berbuat kesalahan, sang suami tidak mau lagi meluruskan jika sang istri bertindak tidak pada tempatnya.

Mau salah mau benar, "sabodo teuing", kata Pa Sihotang, wis...... karepmu, kata orang Jawa.

Padahal sebahagian hadits tadi, Sabda Nabi : "Seandainya aku boleh memerintahkan seseorang agar sujud kepada orang lain, maka aku akan memerintahkan perempuan agar supaya dia sujud kepada suaminya, karena beratnya hak suami atas isterinya".

Atau bisa saja terjadi, ketika sang suami meminta istrinya untuk memasangkan kancing kemejanya yang copot, misalnya, sang istri malah balik berkata, "Teu ningali yeuh Mamah sakieu riweuhna, jaba masak, jaba kukumbah, jaba nyeuseuh" terus ........ segala macam disebut, akhirnya sang suami tidak mau lagi menyuruh istrinya.

Sang istri, yang tidak pernah lagi disuruh-suruh oleh sang suami, tidak pernah lagi ditegur jika dia punya kesalahan, malah merasa senang, sambil berucap : "Tah kitu, ngecos-ngecos wae mah ku sorangan, Nabi ge kapan ku sorangan ngecos-ngecos bae mah". Malah diobral di tempat arisan :"Suami saya mah begitu baiknya, kalau saya pulang dari mana-mana teh, tidak pernah marah lagi seperti dulu, malah sekarang mah enak, si Bapak teh jarang nyuruh lagi sama saya, malah nyuci pakaian ge, sekarang mah dia nyuci sendiri".

Kata Ustadz Hilman Rosyad ketika ceramah disini dulu, kalau sudah terjadi begini, hati-hati, bakal ada sederetan wanita lain yang akan ngantri, untuk membantu suami Ibu, mangecoskeun kancing kemejanya yang copot.

Jika saja kata ibu teh, "Akh jika seperti itu terjadi, senjatana mah gampang, pura-pura we menta diserahkeun, da yakin, si Bapana moal wanieun".

Mending jika tidak berani, bagaimana kalau bicaranya sama suami yang saruana, lalu dia jawab :"Atuh maneh menta diserahkeun mah, aing numpeng".

Nah, begitu beratnya, begitu sulitnya mendidik keluarga, tapi jika kita bercermin kepada keluarga Nabi, Siti Khadijah Al Qubra begitu kayanya beliau, begitu cantik jelitanya beliau, tetapi terhadap suaminya, begitu santunnya, begitu menghormatinya.

Ananda berdua yang Bapak sayangi, hadirin rahimakumullah.
Berikutnya yang ingin Bapak sampaikan, seperti Lukmanul Hakim mendidik anaknya tadi, adalah jauhi sifat sombong dan takabur, jauhi sifat riya, karena sangat samar sekali kesombongan itu bercokol didalam dada. Sampai Nabi bersabda dalam hadits yang diriwayatkan oleh Muslim : "Barang siapa dalam hatinya ada sifat kesombongan, walau sekecil biji sawi, dia tidak bisa masuk kedalam surga".

Saya punya kasus bagini : "Seorang Bapak yang mempunyai anak, kebetulan si anak ini sukses secara materi di Jakarta, dibanding kehidupan Bapaknya di Bandung, suatu hari sang anak pulang ke Bandung ke rumah Bapaknya, disini dekat, di daerah Leuwipanjang, karena masa remaja saya di daerah Leuwipanjang sana, sang anak ini tentu saja datangnya ke Bandung dengan membawa kendaraan yang mulus dan masih baru, nah ceritanya, karena rumah bapaknya ini masuk ke gang didalam, dan tidak ada garasi mobilnya, tentu saja, kendaraan sang anak itu harus diparkir di jalan Leuwipanjang sana.

Ketika malam tiba, sang anak merasa khawatir mobil barunya ini ada yang nyuri, atau paling tidak, mobil barunya ini ada yang membongkar, karena di daerah Leuwipanjang sana, terkenal daerah sangar katanya, karena kekhawatiran seperti itu, lalu si anak bicara sama bapaknya.

"Bapak, malam ini, Bapak tidur saja di mobil, sambil nungguin mobil, takut ada yang nyuri".

Sang Bapak pun menurut perintah anaknya, selama sang anak di Bandung, selama itu pula sang Bapak tidur didalam mobil anaknya.

Akhirnya, setelah tiga hari ada di Bandung, sang anak pun kembali pulang ke Jakarta.

Ternyata sepulangnya sang anak, si Bapak malah jatuh sakit, akibat dia tidur selama tiga malam didalam mobil. Subhanallah.

Nah, dari cerita itu, camkan oleh kalian ananda berdua, Bapak tidak akan bangga, kalau nanti seandainya kalian sukses secara materi, siapa tahu kalian bawa mobil bagus, masuk ke Komplek Cibolerang ini, tetapi berperilaku seperti anak kawan Bapak tadi, karena cerita tadi betul-betul teralami oleh kawan Bapak dengan anaknya, di Jalan Leuwipanjang sana.

Hal seperti itu sebenarnya tidak perlu terjadi, apabila sang anak yang sukses ini, tidak dihinggapi penyakit riya dihatinya, karena ada penyakit kibir di hatinya, sehingga dia tidak merasakan lagi bahwa yang disuruhnya itu Bapaknya, dia hanya merasakan bahwa bapaknya bisa disuruh seperti itu.

Satu lagi contoh konkrit, disini di Masjid Baitul Muttaqin, ada Pa Sihotang yang seringkali memberikan tausyiah, tiap Shubuh. Dalam menyingkap kesombongan ini, beliau selalu memberikan contoh begini : "Misalnya, saya. misalnya Pa Maman katanya, ketika khutbah di mimbar, entah itu khutbah Idul Fitri, ataupun khutbah Idul Adha, suatu saat, begitu selesai berkhutbah, beberapa orang jamaah ada berguman, wiiiih......hebat betul yah, khutbahnya Pa Maman".

Lalu kedengaran sama Pa Maman, bagaimana kata Pa Maman : "Aiiiiing ...... tea",

Nah, jawaban seperti ini, seperti kata Nabi tadi, "dia tidak bisa masuk ke dalam surga". Karena kesombongan terlalu bercokol didalam dadanya.

Karena jawaban yang harus disampaikannya ketika itu, adalah : Alhamdu...........lillah, segala puji hanya bagi Allah semata.

Tapi sayang, ada gerak tubuh, atau disebut olah tubuh oleh para pemain teater, ketika seseorang mengucapkan "Alhamdulillah" dibibirnya, tetapi olah tubuhnya dan tingkah lakunya, persis seperti ia mengucapkan "Aiiiing..... tea".

Ini bahaya, bibirnya Alhamdulillah, tapi gayanya "Aiiiing...... tea". Begitu tipisnya kesombongan bercokol didalam hati manusia.

Buat kalian berdua, terutama buatmu Adiet, untuk meredam kesombongan ini, caranya adalah, sering-seringlah bergaul dengan jamaah masjid, sering-seringlah ittikaf di masjid, karena di masjidlah, seringkali ada orang yang mengingatkan kita, jika langkah kita ada yang sedikit kurang pada tempatnya.

Ibu-bapak hadirin sekalian ikhwatul iman rahimakumullah.
Seperti di awal tadi, materi yang saya sampaikan kali ini, awalnya khusus buat anak-anak kami tercinta, yang akan menghadapi kehidupan berkeluarga nanti, tetapi siapa tahu inipun dapat kita pergunakan, oleh para pengantin yang sudah basi seperti kita, untuk mengingatkan kembali saat-saat indah, bulan-madu kita dahulu.

Dan siapa tahu hal-hal yang saya sampaikan tadi, tidak pernah kita lakukan dahulu, bersama suami kita, bersama istri kita dahulu.

Kalau terjadi seperti itu, marilah kita yang berkumpul saat ini di masjid Baitul Muttaqin ini, untuk mengulangi saat-saat indah itu, seperti yang dicontohkan Nabi tadi.

Karena saya yakin, jika hal-hal yang saya sampaikan tadi, kita laksanakan lagi nanti malam, oleh kita para pengantin yang sudah basi ini, mudah-mudahan saya berharap, dapat menjadikan sebagai perekat kembali, perasaan cinta kita terhadap pasangan kita masing-masing, kita renda kembali hubungan kita bersama istri kita, bersama suami kita, yang kadang-kadang sudah mulai kita lupakan keindahannya, mudah-mudahan saja, kepada pasangan yang akan melaksanakannya nanti, akan menghasilkan seorang anak yang soleh dan shalehah, seperti harapan kita semua.

Untuk itu, ingin saya mengulang kembali langkah-langkahnya.
Sebelum shalat Maghrib tiba, sang suami membimbing istrinya, untuk membaca Basmallah, dengan segenap penghayatan akan ke Maha Rahmanan Alah, akan ke Maha Rahiman Allah, sang suami memegang ubun-ubun istrinya, serta mengecup ubun-ubun istrinya dengan penuh kasih sayang, sambil berdo'a :

"Allaahumma, inni as -aluka min khairihaa, wa khairi maa jabal tahaa, wa a 'udzubika min syarrihaa, wa syarri maa jabaltahaa".

Yaa Allah, sesungguhnya aku mohon kepada-Mu kebaikannya dan kebaikan wataknya. Dan aku mohon perlindungan-Mu dari kejahatannya dan kejahatan wataknya.

Dan sang istri meng-aminkan do'a yang dibisikkan oleh suaminya pada saat itu.
Setelah itu, sang suami melanjutkan dengan do'a : "Baarakaallaahu likulli waahidin minna shaahibihi.
Semoga Allah memberkati masing-masing diantara teman hidupnya.

Selesai berdo'a seperti itu, lalu keduanya mengambil air wudhu, dan laksanakanlah shalat Maghrib berjamaah berdua, suami menjadi imam dan ma'mumnya sang istri, setelah shalat Maghrib berdua berjamah, boleh sang suami membaca dzikir, boleh juga mendirikan shalat sunnat ba'diyah, boleh membaca wiridz dan do'a, tapi nanti menjelang Isya, sang suami mengajak lagi istrinya untuk shalat sunat mutlak bersama, sebagaimana dilakukan para salafush shalih, agar pernikahan selama ini penuh barakah.

Selesai shalat sunat mutlak ini sang suami membaca do'a :
"Allaahumma ijma' bainana, maa jama'ta bi khaiir, wa farriq bainana idzaa farraqtaa ilaa khaiir".
Alaahumaa Yaa Allah, berkahilah bagiku dalam keluargaku, dan berilah barakah mereka kepadaku. Allaahumma Yaa Allah, kumpulkan antara kami apa yang Engkau kumpulkan dengan kebaikan, dan pisahkan antara kami jika Engkau memisahkan menuju kebaikan. Amiin.

Usai shalat sunat mutlak ini, sang suami mengelus kepala istrinya, dan saat itu sang istri boleh mencium tangan suaminya, yang saya yakin belum pernah ibu lakukan seumur hidup terhadap bapak, terhadap suami ibu, kalah oleh istri tukang ojek, seperti cerita saya dulu. Boleh saling menggumamkan kalimat-kalimat cinta ketika itu.

Setelah itu semua selesai, sang suami shalat Isya di masjid berjamah, setelah selesai shalat Isya berjamaah di masjid dan berdzikir secukupnya, segeralah pulang ke rumah.

Dan ketika itulah, sang istri, sudah berpenampilan untuk membuat seorang suami senang, penuh pesona, dengan parfum yang segar, Ridha suami ibu, adalah surga buat ibu.

Setelah itu semua selesai dipersiapkan, barulah suami istri menyanyikan melodi cinta yang paling indah dalam sejarah percintaan umat manusia, dengan mengharap pahala jihad fii sabilillah, dan mengharap lahirnya generasi pilihan yang selalu ber tasbih dan mengagungkan asma Allah Azza wa Jalla, dimana saja mereka berada.

Dimulai dengan do'a : "Bismillaahi, Allaahumma janibnasy syaithaana, wa janibnisy syaithaana maa razaqtanaa.

Dengan Asma Allah. Allaahumma Yaa Allah, jauhkanlah kami dari syaithaan, dan jauhkanlah syaithaan dari apa yang Engkau berikan kepada kami.

Insyaa Allah, hasilnya seperti yang tertuang dalam surat Ar Rahman, 57, 58, 59, 60.
"Fabiayyi aalaa -i rab bikumaa tukadz dzibaan, Ka annahunnal yaaquutu wal marjaan, Fabiayyi aalaa -i rab bikumaa tukadz dzibaan, hal jazaa -ul ihsaani illal ihsaan".
Maka nikmat Rabb-mu yang manakah yang kamu dustakan
Seakan bidadari itu permata yakut dan marjan
Maka nikmat Rabb-mu yang manakah yang kamu dustakan
Tidak ada balasan kebaikan kecuali kebaikan pula.

Setelah semua prosesi itu selesai dilaksanakan, jangan lupa mandi janabat, jangan anggap enteng thaharah ini, karena akan menjadi langkah awal untuk melaksanakan ibadah shalat selanjutnya, salah langkah dalam mandi janabat nanti, salah pula seluruh peribadahan shalat yang dilaksanakan selanjutnya.

Hadirin yang berbahagia.
Itu saja yang bisa saya sampaikan, tentu saja saya yakin, masih banyak kekurangannya, itu semua karena kekurangan saya semata-mata, jika pun ada yang benarnya, ketahuilah, bahwa kebenaran hanya milik Allah semata, semoga kekurangan dan kesalahan saya selama tadi, Allah dapat mengampuninya.

Paling akhir, saya ingin menyampaikan do'a untuk ananda berdua calon mempelai.
Allaahumma shalli 'alaa sayyidina Mauhammad wa 'alaa aalli sayydina muhammad.Amiin Yaa Allah Yaa Rabbal 'aalamiin.

Yaa Allah Yaa Rabbana, limpahkanlah anugerah-Mu kepada kami, kelilingilah kami dengan kasih-sayang-Mu, jadikanlah pernikahan anak kami nanti, pernikahan yang penuh barokah dan terpelihara.
Janganlah Engkau jadikan keduanya perpisahan dan pertengkaran.
Cukupilah keduanya dari kebutuhan dunia dan kebutuhan akhiratnya.
Yaa Allah Yaa Rabbana, karuniakanlah kepada mereka keturunan yang shaleh dan shalehah. Lapangkanlah rezeki mereka, dan jadikanlah keduanya sebagai hamba-hamba-Mu yang shaleh.
Yaa Allah Yaa Rabbana, jadikanlah pernikahan mereka nanti seperti pernikahan Nabi Adam dan Siti Hawa, jadikanlah pernikahan mereka nanti seperti pernikahan Jungjunan kami Nabi Muhammad SAW dengan Siti Khadijah Al Qubra, jadikanlah pernikahan mereka nanti seperti pernikahan Shahabat Ali Radiyallahu Anhu dengan Siti Fatimah Az Zahra.
Allaahumma Yaa Allah, Yaa Rabbana, Berkatilah pernikahan anak kami ini nanti dan satukan mereka didalam kebaikan.

Allaahumma bifadl lika 'ummanaa, wa biluth fika huffanaa, waj 'al haadzal 'aqda 'aqdaan mubaarakan ma'shuumaa, wa alif bainahumaa ulfatan, wa qaraaran daa-imaa, walaa taj 'al bainahumaa furqatan, wa firaaran wahusshuumaa, wak fihimaa mu-natad dun-yaa wal aakhirah

Allaahumma innaa nas-aluka an tulqiya bainahumal mahabbata wal widaada, wa an tar zu qahuman naslash shaaliha minal banaati wal aulaad, hattaa turiyahumal asbatha wal ahfaad, wa an tah fadhahumaa mim makaa yidil khalqi ajma'iin, wa an tuwas si'a lahumar rizqa, wa an taj 'alahumaa min 'ibadikash shaalihiin.
Allahumma inna nas -alukal 'aafiyata wa dawaamal 'aafiyah, wasy syukra 'alaal 'aafiyah.
Allaahumma allif bainahumaa kamaa allafta bainaa abiinaa Aadama wa umminaa Hawaa-a, wa allif bainahumma kama allafta bainaa sayyidinaa Muhammad Shalallaahu "alaihi wasallam, wa sayyidatinaa Khadijatal Kubraa, wa allif bainahumma kamaa allafta baina sayyidinaa 'Alii wa sayyidatinaa Fatimataz Zahra-i, wa allif bainahumaa kamaa allafta bainal maa-i wats tsalji.
Barakallaahu laka wa baraka alaika, wa jama'a bainakuma fii khaiir.
Wal hamdulillaahi rabbil 'aalamiin.
Amin Yaa Allah Yaa Rabbal 'Alamiin
Billaahit taufiq wal hidayah wal ibadah wal inayah.
Sub haanaka allaahumma wabihamdika, asyhadu allaa ilaa ha ilaa anta, asytaghfiruka wa aatubu ilaiik.
Wassallam u 'alaikum Warahmatullahi Wabarakaatuh.


----mmd-----

Senin, 08 Desember 2008

NGAHAJA NGA "RE-EVALUASI" DEUI WARISAN

Aya kamelang bilih aya nu katideresa tadina mah, ongkoh deuih aya hadits ti Ibnu Abbas RA, nu disaluyuan ku Imam Bukhari katut Imam Muslim, kasauran Rasulullah SAW :”Serenkeun bagi waris mah ka ahlina, mun aya nu ka-aniaya, pasrahkeun ka kulawarga lalaki nu pang deukeut na.” eta nu kahiji, bisi aya nu kaaniaya, ari nu kaduana, ti kapungkur keneh ge, ti sapupusna Apa, kantos nyarios ku dirawatanana ku Apa, diurus, digedekeun ge tos pirang-pirang syukur, Maman teh, jaba disakolakeun nepi ka jucungna, atuh sahanteuna aya saeutik-eutikeun nu napel dina sanubari teh, boh agamana, pon nya kitu deui darigamana, sok sanaos diri teh asa encan jadi nu eucreug mah, ngan Alhamdulillah, sakieu ge, nepi ka ayeuna teu pernah jadi okem, teu ngalaman jadi preman.

Ku tina rasa syukur ieu, dina hate teh make jeung ngagerentes sagala, moal rek milu mibanda harta waris titinggal Apa, nu mangrupa bumi di Leuwipanjang, jaba dikuatan ku hadits nu tadi tea, “Serenkeun bagi waris mah ka ahlina, mun aya nu ka-aniaya, pasrahkeun ka kulawarga lalaki nu pang deukeut na.” nya dilisankeun weh ka wargi-wargi Apa, di Buahbatu, waktu Nani keur kariaan harita teh, kabeneran karumpul sepuh-sepuh ti Tasik, najan ngan ukur lisan wungkul, tapi masih inget, badaratna mah kieu harita teh, : “Perkawis bumi nu di Leuwi Panjang, Maman mah moal ngiring ngagaduh-gaduh, mangga nyanggakeun ka sepuh-sepuh di Tasik bae, margi nu tadi tea, ku dirawatanana Maman ku Apa teh tos pirang-pirang nuhun, jaba disakolakeun ku Apa teh nepi ka jucungna, mung hapunten Sertifikat Hak Milik-na teu dibantun ayeuna mah, engke we ngahaja disanggakeun ka Tasik”.

Sababaraha waktu ti harita, ngahajakeun ka Tasik, ka Mang Uli, rai Apa nu teu kahalangan deui, badaratna ge, jiga kitu deui we rarasaan mah, malah dijentrekeun deui, “Mangga nyanggakeun kumaha sepuh-sepuh didieu bae”, cekeng teh.

Tapi ngan ukur sababaraha bulan, Mang Uli teh ka Cibolerang ngabring saputra putu, malah jeung Mang Ucup milu ngaping, malibirna mah nganteur incu hoyong ka Kebon Binatang cenah, waktu ditanya ku pamajikan mani ngahajakeun ka Bandung, badaratna Mang Uli harita, wargi-wargi Apa di Tasik masrahkeun deui Sertifikat Hak Milik disaksian ku Mang Ucup cenah, warisan teh pek we uruskeun, ku Maman”.
Ngahaja dijentrekeun, Nampi deui sertifikat ari sepuh-sepuh di Tasik tos sapuk masrahkeun deui mah. Sugan jadi ijab qabul.

Teu pati lila ti harita, aya si Eneng ka Cibolerang, ngagugujeg, warisan teh jual we cenah, Eneng butuh pisan duit, kitu basana.
Leuleuy rarasaan mah harita, kieu cekeng teh :”Eneng, mun sepuh-sepuh di Tasik enya masrahkeun ka Engkang mah, urang duaan teh urang anggap anak Apa we, geus kitu ngabagikeunana ge, urang antara anak awewe jeung anak lalaki we, Engkang duapertilu, Eneng sapertilu. Tapi sanajan Engkang duapertilu ge, hak nu Engkang mah rek dibikeun sapertiluna ka Si Enu jeung ka Si Iyam”. Kitu cekeng teh harita.

Jigana, ieu nu jadi murka teh, duka kumaha nepikeunana si Eneng ka sepuh-sepuh di Tasik, ngan nu pasti digelendeng weh, teu adil si Maman teh mun kitu carana mah, ti heula ge sertifikat nepi ka dianteurkeun deui ka Bandung teh, pedah teu puguh bule-hideungna,masrahkeun atawa nitipkeun wungkul ieu teh, nya dianteurkeun deui we da basana ge ukur nitip cenah.

Bisi enya salah badaratna ti heula, ngahaja disusulkeun deui ka Tasik, ka Mang Uli, malah make surat pernyataan harita mah, yen teu rek ngaboga-boga teh lain ukur dina biwir wungkul harita teh, tapi estuning beresih lahir bathin teu rek ngaboga-boga, taya naon-naon pisan.

Enya jigana mah teu sapagodos, ngabagi dua-pertilu, keur si Eneng sapertiluna teh, da harita ge, saur Mang Uli pisan : “Kaliru mun Maman ngabagi warisan ka anak Ma Kawi teh, da eta mah deungeun-deungeun”.
Ngajawab teh pondok harita mah : “Mang !, abdi mah rek mere ka si Enu ka si Iyam teh, tadina ge tina bagian abdi, bagi waris sapertilu si Eneng, dua-pertilu abdi, hak nu abdi rek dikamanakeun mah, kumaha abdi, pan, malah rek dipiceun ka jarian ge saha nu rek usil” cekeng teh harita.
“Nanging bilih kapapanjangan, ayeuna mah urang uihan deui we, abdi nyerenkeun deui sertifikat ka Emang, mangga ngangge serat pernyataan ayeuna mah, supados langkung jentre”, da keukeuh dina hate mah, ceuk hadits nu tadi tea : ”Serenkeun bagi waris mah ka ahlina, mun aya nu ka-aniaya, pasrahkeun ka kulawarga lalaki nu paling deukeut.”

Teu mangkuk lila, torojol weh foto copy surat putusan musyawarah sepuh-sepuh di Tasik, mun bumi nu Leuwi Panjang laku dijual, dibagikeunana jiga kieu : sapertilu Si Maman, sapertilu Si Eneng, sapertiluna deui keur sepuh-sepuh rai-rai Apa di Tasik. Malah Si Eneng mah nu nepikeunana harita, “Tah bagi waris mah kieu karek adil, ceuk urang Tasik ge.”

Teu dikomentaran harita mah ka Si Eneng, da tadi tea, geus masrahkeun sagala-galana ka sepuh-sepuh Apa nu paling caket, “Nya enggeus we ari geus musyawarahna kitu mah”. Cekeng teh harita.

Ngan dina sejen waktu si Eneng ngomong : “Ceuk urang Tasik, Engkang anu di Bandung, kudu mayaran listrik, telpon, jeung ledeng, da Engkang ge dibere hak bagian sapertiluna, engke we perhitungkeun sabarahaeun anu geus dibayar, perhitungkeun jeung warisan”.

Tah harita rada nyeuneu teh, malah pamajikan ge milu ngomentaran harita mah :”Mun tea mah si Engkang boga duit keur mayar listrik, cai jeung telepon, langkung wajib keneh ka Teh Neni ngabalanjaan anak pamajikanana”. Tara-tara, indung Si Teueul bisa ngomong jiga kitu.

Enyaan nyeuneu harita mah, ngariut diri teh, asa budak leutik dibebenjokeun ku kolotna geuning, “Bayar heula listrik, telpon jeung ledengna, da rek dibere engke sapertiluna”.
Boa nyentak harita mah ka Si Eneng : “Moal, moal milu mayaran ayeuna mah, euweuh duitna oge, kajeun teu dibere bagian ge, moal-moal acan ditarima dina diberena ge. Memangna bener kitu, ngabagi waris jiga kitu”.

Si Eneng laporan deui, aya nu nawar cenah imah teh, “Moal pipilueun deui ayeuna mah, kuma karep”, cekeng teh harita. “Kade Eneng sing tarapti, euweuh hak waris anak pulung mah, warisan nu salah ngabagikeunana mah, tara barokah”. kitu ngomat-ngomatan teh.
Tapi dibejaan kitu teh, Si Eneng kalah nyangka nu lain-lain, si Enu nu laporan teh, “Si Engkang mah hayang kabeh ku manehna sorangan warisan teh". Jero pikir, boa-boa enya kitu sangkaan sepuh-sepuh di Tasik ge.

Tah, bisi enya kitu, sangkaan sepuh-sepuh di Tasik, bisi nyangka Si Maman hayang ngawasa warisan, ti harita kedal ucap “Moal narima sapeser oge, duit hasil ngajual warisan teh".

Geura urang guar yu !

Ngeunaan anak pulung teu aya hak waris
Dina Surat Al Ahzab ayat ka 4 :
Maa ja ‘alallaahu lirajulim ming qalbaini fii jaufih, wa maa ja ‘ala azwaajakumullaa-ii tuzhaahiruuna minhunna ummahaatikum, wa maa ja ‘ala ad ‘iyaa -akum abnaa -akum, dzaalikum qau lukum bi afwaa hikum, wallaahu yaquulul haqqa wahuwa yadis sabiil.

Allah henteu ngajadikeun hiji jelema ngabogaan dua hate di jero dadana. Jeung Mantenna henteu ngajadikeun pamajikan-pamajikan maraneh nu ku maraneh dizhihar teh jadi indung maraneh. Jeung Mantenna henteu ngajadikeun anak pulung maraneh jadi anak maraneh pituin. Nu saperti kitu teh ukur omongan sungut maraneh sorangan. Jeung dawuhan Allah teh bener sarta Mantenna maparin pituduh jalan.

Tafsirna : Aya sababaraha hadits nu ngariwayatkeun yen aya sawatara jelema nu ngakukeun boga dua hate, di antarana :

1. Dina H.R Ibnu Abi Hatim ti As-Suddi disebutkeun yen Jamil bin Ma’mar dibarengan
ku baturna ti Bani Jamhin ngakukeun boga hate dua nu leuwih alus baten hate Nabi Muhammad

2. Dina H.R At Tirmidzi ti Ibnu Abbas disebutkeun yen dina hiji poe Rasulullah shalat berjamaah jeung kaum munafikin. Harita anjeunna emut kana omongan maranehanana nu ngakukeun boga hate dua, hiji babarengan jeung kaum kafirin jeung hiji babarengan jeung kaum mu’minin.

Nya harita lungsur dawuhan Gusti Allah nu netelakeun yen moal aya manusa nu boga hate dua.
Hate dua teh nyaeta hate kafir jeung hate iman, kayakinan nu kafir moal bisa ngahiji jeung nu iman, kayakinan nu shaleh moal bisa ngahiji jeung nu jahat, atawa nu hak moal bisa dijadikeun hiji jeung nu bathil.

Dina ayat ieu disebutkeun zhihar, nyaeta hiji kabiasaan urang Arab jahiliyah, upama hiji lalaki geus teu resep ka pamajikanana, manehna ngomong : “Maneh teh saperti tonggong indung dewek.” sanggeus ngucapkeun omongan ieu, nu disebut zhihar tea, pamajikanana teh dikungkung teu diawur dicangcang teu diparaban, jadi teu dibere nafkah lahir-bathin, ditalak henteu dipeutingan henteu, ku manehna teu dipirosea ka batur teu meunang, nepi ka pamajikanana teh katalangsara luar biasa.

Kasawenang-wenangan nu bener-bener henteu manusiawi ieu teh dina agama Islam diharamkeun, sakumaha nu kaunggel dina ayat ieu yen pamajikan teu bisa jadi indung ku jalan zhihar.

Saterusna ngeunaan anak pulung, nurutkeun Islam teu sarua jeung adopted chlid di kalangan urang Barat. Umat Islam dikudukeun ihsan ka barudak yatim, kudu mikadeudeuh-mikaasih saperti ka anak sorangan, tapi aya wates wangenna. Anak pulung teu bisa disaruakeun jeung anak pituin, di antarana bapa pulung teu bisa jadi wali nikah anak pulungna, atuh anak pulung teu boga hak waris.

Nu netepkeun yen manusa ngabogaan hate dua, pamajikan bisa jadi indung, jeung anak pulung sarua jeung anak pituin, lain Gusti Allah tapi aturan nu dijieun-jieun ku manusa sorangan, jadi aturan nu bathil. Sedeng dawuhan Gusti Allah mah hak, pasti bener, pikeun nuduhkeun manusa kana jalan anu lempeng.

(1. Buku Ayat Suci Lenyepaneun, Moh. E. Hasim jilid 21, hal 220 - 222
2. Buku “Hukum Waris Islam”, Suhrawardi K. Lubis, SH, Hal 30 -31)

Upama nalingakeun Surat Al Ahzab ieu, mun keukeuh hoyong jiga kitu ngabagi waris, atuh sami we jeung ngarobah hukum Allah nu parantos puguh rengkolna dina Al Qur-an.

Aya hadits kieu :
Nu ka 1 :‘Anibni mas ‘uudin qaala : “Qaala rasuulullaahi shalallaahu 'alaihi wasallam, ta ‘allamul qur-aana wa ‘allimuuhun naasa, wa ta 'allamul faraa -idha wa ‘allimuhaa, fa innim ru -um maqbuud, wal ‘ilmu mar fuu ‘un, wa yuu syiku ay yakh talifas maani fil fariidhati wal mas -alah, falaa yajidaani ahadan yukh biru humaa. (HR. Ahmad)
Ti Ibnu Mas’ud nyarios, kantos nyarios Rasullallaah SAW :”Kudu dialajar aranjeun Al Qur-an, terus ajarkeun kanu lian. Dialajar aranjeun bab waris pek ajarkeun kanu lian, lantaran kami bakal maot, malah elmu ge bakal diangkat. Meh bae dua jalma pasalia faham tina hal bagi waris, nu jadi masalah teu manggihan nu sejen pikeun mere nyaho ka duanana”. HR. Ahmad.
Nu ka 2 : “Wa 'an a’bdillahibni ‘amr, anna rasuulallaahi shallallaahu 'alaihi wasallam qaala :” al ‘ilmu tsalaatsatun, wamaa siwaa dzaalika fadh lun, aayatun muhkamah, au sunnatun qaa -imah, au fariidhatun ‘aadilah”.
Ti Abdillah bin Amr, saestuna Rasulullah SAW nyarios :” elmu teh aya tilu rupa, salian tinu tilu mah tambahan wungkul, ayat nu jentre, sunnah nu datangna ti Nabi, jeung bagi waris anu adil” HR Abu Daud, Ibnu Majah.

Nu ka 3 : “Wa 'an abii hurairah, annan nabiyya shallallaahu 'alaihi wasallam qaala :” “Ta a'alamul faraa -idha wa ‘allimuuhaa, fa innahaa nish ful 'ilmi wahuwa yun saa, wahuwa awwalu syai -in yun za 'u min ummatii.
Ti Abu Hurarirah, saestuna Nabi SAW nyarios : “kudu dialajar aranjeun ilmu faraidh, terus ajarkeun kanu sejen, lantaran elmu faraidh teh sabagian tina elmu jeung nu bakal dipopohokeun. Elmu faraidh anu pangheulan dicabut ti umat kami”. HR Ibnu Majah Ad Daraquthni.

Ana kitu mah, yakin weh Bab Waris kudu dikorehan, sangkan teu jadi salah ngalarapkeunana, bisi jadi ngadhalim mun teu bener merenahkeunana teh, komo mun ngingetkeun, sadirieun mah boga kayakinan, bumi nu di Leuwi Panjang teh, harta Allah nu dititipkeun ka Ema jeung Apa, nalika Ema jeung Apa ngantunkeun teh, atuh hartana oge balik deui ka langit, ka Allah, ka Anu Kagunganana, nanging kumargi Allah mah Maha Kaya, teu butuheun Allah mah ku harta nu ngan sakitu, pek we bagikeun ka para ahli warisna, tapi ngabagikeunana make aturan Allah, make Al Qur-an, lain adil ceuk manusa.

Soal warisan mah pangkumplit-kumplitna dina Al Qur-an, ukur ku tilu ayat, dina Surat An Nisa, ayat ka 11,12 jeung nu ka 176, kumplit jeung bagian-bagian hancenganana geus nyampak, kari mraktekkeunana, ngan hanjakal masih keneh teu percaya kana aturan Al Qur-an mah, masih keneh pilih-pilih, ceuk kahayang nafsu nu adil mah, nu ieu yeuh nu adil mah, Al Qur-an mah teuing dikamanakeun boa.

Mun malikan deui nu kungsi di asongkeun ka Si Eneng harita, nu bagian dua pertilu keur sorangan, sapertiluna keur Si Eneng, harita pada ngarentog, nu pada nyebutkeun teu adil tea, hawek tea, hayang ku sorangan tea, kaliru tea, da ceuk pangrasana teu cocok jeung kahayang nafsu tea.

Komo jigana pedah nu sapertiluna rek dibikeun ka Si Enu ka Si Iyam mah, teu raridoeun kawasna, pira ge anak pembantu, malah Si Eneng mah nepi ka pok pisan, kunaon mani nyaah-nyaah teuing ka Si Enu teh, pira ge tukang mabok kitu,
Ngajawab harita keneh ge : Ka Si Enu mah euweuh jalma nu teu nyaho, yen tukang mabok, sa Leuwi Panjang nyaho kabeh, tapi da kanyaah mah teu bisa dileuleungit, kumaha belana ka Apa, si Enu nu ngabebeyeng ka dokter, ka rumah sakit teh harita saha, Ema mah ka Ma Kawi ngabasakeunana “Pun Adi” tara nyebutkeun pembantu ka sasaha ge, tah ayeuna ge ka Si Enu, geus asa ka adi, ka si Iyam nya kitu deui.

Aya dua nu jadi alesan harita :
Kahiji : Pedah Mang Uli ngahaja ka Cibolerang masrahkeun deui Sertifikat Hak Milik, bari nyerenkeun pek we ngabagikeun warisan mah kumaha Maman, disaksian ku Mang Ucup harita. Pangrasa teh harita, balageur geuning sepuh-sepuh di Tasik teh nepi ka teu butuheun harta warisan titinggal Apa.
Diasongkeun weh cara ngabagikeunana, sapertilu keur si Eneng jeung duapertilu keur Si Maman, komo aya rencana hak nu sapertiluna rek dibikeun ka Si Enu, ka Si Iyam mah, ngagorowok, nyebut teu adil.
Anu akhirna kaluar weh surat persetujuan bersama, anu dibagikeun jadi sapertilu, keur Si Eneng, sapertilu keur si Maman, sapertiluna deui keur sepuh-sepuh rai-rai Apa di Tasik.
Anu aturannana make hukum timana, make ayat Qur-an anu mana, make hadits anu mana, duka teuing, ngan cenah ieu nu adil mah.

Ari Alesan anu kadua :
Dina Surat An Nisa ayat 12 : Fa ing kaana lahunna waladun falakumur rubu ‘u mimmaa tarakna.
Lamun maranehna boga anak, bagian anjeun saparapat tina harta nu ditinggalkeun.
Salaki meunang bagian saparapat lamun pamajikan boga anak atawa incu ti anak lalaki, boh ti dirina atawa ti salakina nu tiheula.
(1. Buku “Hukum Waris Menurut Al Qur-an dan Hadis” Syekh Muhammad Ali ash Shabuni, hal 60.
2. Buku “Hukum Waris Islam” KH. Ahmad Azhar Basyir. MA, Hal 43)

Ahli waris Ashabah :
Nyaeta ahli waris anu henteu ditangtukeun bagianana, tapi bakal narima sakabeh harta warisan, saupama henteu aya ahli waris Dzawil Furudzh sama sakali, Upama aya ahli waris Dzawil Furudh hak manehna sasesana.
Ashabah Bin Nafsi, anu jadi ahli waris ashabah otomatis, henteu pedah ditarik ku ahli waris ashabah sejenna, atawa henteu pedah ngahiji jeung ahli waris nu sejen.
Contona, anak lalaki, incu lalaki ti anak lalaki, adi/lanceuk lalaki sakandung atawa sabapa, emang jste.
(Buku “Hukum Waris Islam” KH. Ahmad Azhar Basyir, MA, hal 38)

Urang jujut geura, nalika Ema pupus ti payun, ngabagi waris teh, kieu : Apa harita jumeneng keneh, kenging saparapat bagian, Fa ing kaana lahunna waladun falakumur rubu ‘u mimmaa tarakna.
Lamun maranehna boga anak, bagian anjeun saparapat tina harta nu ditinggalkeun.
Salaki meunang bagian saparapat lamun pamajikan boga anak atawa incu ti anak lalaki, boh ti dirina atawa ti salakina nu tiheula.
Anu tiluparapatna, keur anak lalaki boh ti Apa atawa ti caroge Ema kapungkur. Nya meureun nu tiluparapat teh keur si Maman. Hukumna Ahli waris Ashabah Bin Nafsi. anu jadi ahli waris ashabah otomatis, henteu pedah ditarik ku ahli waris ashabah sejenna, atawa henteu pedah ngahiji jeung ahli waris nu sejen.

Contona, anak lalaki,
anu sejenna, saperti incu lalaki ti anak lalaki, adi/lanceuk lalaki sakandung atawa sabapa, emang jste. Kapindingan ku hukum Ashabah,

Kasimpulanna tiluparapatna ku hukum ieu mah milik si Maman, lain duapertilu deui, tiluparapatna.

Da nalika Apa pupus mah, warisan bagikeuneun teh kari saparapatna deui, da kacoceng ku Ashabah Bin Nafsi tea.

Tapi tong hariwang, Apa sareng Ema kapungkur teu pernah ngadidik si Maman jadi preman, moal ridoeun Apa oge mun si Maman jadi Okem

Hasil tina ngical warisan, sapeser ge moal rek nampi, ditolak mun diasongkeun ge, da ceuk tadi tea : ”Serenkeun bagi waris mah ka ahlina, mun aya nu ka-aniaya, pasrahkeun ka kulawarga lalaki nu pang deukeutna.”

Bilih aya nu panasaran soal Wasiat :
Al Baqarah 180 :
Kutiba ‘alaikum idzaa hadhara ahadakumul mautu in taraka khairaa, al washiyyatu lil waalidaini wal aqrabiina bil ma’ruuf, haqqan ‘alal muttaqiin.

Diwajibkeun ka maraneh mere wasiat upama salah saurang ti maraneh aya nu geus ngarasa deukeut kana maot lamun maneh boga harta tinggalkeuneun pikeun indung bapa jeung karabat landes kalawan nurutkeun aturan nu hade. Ieu teh hiji kawajiban pikeun jalma-jalma nu tarakwa.

Al-Ma’idah ayat 106.
Yaa -ayyuhalladziina aamanuu syahaadatu bainakum idzaa hadhara ahada kumul mautu hiinal washiyyatits naani dzawaa ‘adlim mingkum au aakharaani min ghairikum in antum dharabtum fil ardhi fa ashaa batkum mushiibatul mauut, tahbisuu nahumaa mim ba’dish shalaati fayuqsimaani billaahi inir tabtum laa nasy tarii bihii tsamanaw walau kaana dzaa qurbaa, walaa naktumu syahaadatallaahi innaa idzal laminal aatsimiin.

Yeuh jalma-jalma nu ariman, lamun salah saurang ti antara maraneh ngayakeun wasiat dina waktu geus deukeut kana maot kudu make saksi duaan nu adil ti kaum maraneh, atawa dua saksi sejen nu lian ti kaum maraneh lamun maraneh nyorang musibah ngarasa deukeut kana maot waktu keur nyaba di mancanagara, pek tahan saksi nu duaan teh ku maraneh sabada shalat, geus kitu lamun seug maraneh ngarasa mangmang maranehna sina ngucapkeun sumpah kalawan jenengan Allah, nu kieu unina :”Kuring moal rek ngajual sumpah kana harga sanajan manehna karabat kuring landes, sarta kuring moal rek nyumputkeun panaksen Allah. Sabab lamun kitu kuring teh kaasup golongan jalma-jalma nu baroga dosa”.

Tafsirna : Wasiat teh nyaeta ucapan sacara lisan atawa tulisan biasana ti jalma nu geus deukeut kana maot nurutkeun hukum adat naha lantaran gering, naha lantaran geus cikot-cikot, wasiat aya nu ngandung nasehat saperti wasiat Nabi Ibrahim jeung Nabi Yakub ka pala putrana nu kaunggel dina surat Al Baqarah ayat 132 : “Falaa tamuu tunna illaa wa antum muslimuun” omat maraneh ulah maot kajaba maraneh aya dina keur pasrah sumerah.

Jeung aya wasiat nu ngandung amanat atawa talatah ngeunaan bagi waris ti nu ngawaris (muushi) pikeun ahli waris, nu kudu dilaksanakeun sabada nu ngawaris maot. Pikeun nyegah pacengkadan dina ngabagikeun warisan, waktu nu ngawaris ngucapkeun wasiat ka ahli waris kudu disaksian ku dua saksi muslimin anu jujur.

Kacida alusna upama wasiat ti nu ngawariskeun teh ditulis dina keretas segel terus ditandatangan ku nu ngawariskeun jeung saksi duaan. Leuwih kuat lamun dijadikeun wasiat hukum nya eta dijieun di hareupeun notaris nu saterusna ngawujud jadi akte notaris.

Lamun ahli waris ngarasa mangmang kana panaksen para saksi pikeun meakkeun kapanasaran atawa ngaleungitkeun kamangmangan, para saksi sina ngucapkeun sumpah sabada shalat, nu unggelna seperti kieu :”Kuring moal rek ngajual sumpah kana harga sanajan manehna karabat kuring landes, sarta kuring moal rek nyumputkeun panaksen Allah. Sabab lamun kitu kuring teh kaasup golongan jalma-jalma nu baroga dosa”.
Sumpah nurutkeun agama Islam kudu dimimitian ku ucapan Demi Allah, atawa Wallaahi.

Moal ngajual sumpah kana harga, hartina moal daek disuap sanajan ku barang sakumaha mahalna atawa ku duit sanajan sakumaha lobana oge.

Sanajan manehna karabat kuring nu landes, hartina sanajan nu nitah ngarobah wasiat teh dulur pet ku hinis, atawa indung bapa kuring.

Lamun kuring kitu, maksudna lamun kuring nyieun sumpah palsu lantaran daek narima suap, atawa ngarobah wasiat pikeun kapentingan karabat nu landes, kuring jadi jelema nu nyumputkeun panaksen Ilahi, bakal Jadi jelema nu rugi luar biasa nya eta kaasup kana golongan jalma-jalma nu baroga dosa.

(1. Buku “Ayat Suci Lenyepaneun” Moh E. Hasim Jilid 7, Hal 74 - 79.
2. Buku “Hukum Waris Islam” Suhrawardi. K. Lubis, SH, Hal 42 - 44 )


Yaa Allah Yaa Rabbanaa, mugi Gusti ngajantenkeun abdi sadaya, anak-anak abdi sadaya, katut katurunan abdi sadaya, kalebet kana golongan ahli kasaean.

Allahummagh firli waliwaalidaya warhamhumaa kamaa rabbaayaani shaaghiiraa.

Timpah nuhun.

TAUBATAN NASHUHA

Gusti .......! geuning umur abdi teh ngolotan, teu karaos ujug-ujug terang tos kieu we, tanaga ngirangan kalah beuki suda, buuk mah tos puguh, sanes paselang deui antara hideung jeung bodas, ayeuna mah meh rata bodas teh pacampur jeung hawuk.

Careham ge nungtutan coplok ku maneh, nu nyesa ukur tuturusna, kitu ge tos teu mampu deui pikeun nyapek nu rada teuas, hiji-hijieun aya nu walagri keneh ge, saeutik-saeutik marekplekan, sisina heula, lami-lami ngalegaan ka beh tengah.

Mondok tos teu kaur reup, ayeuna mah, ku seringna pulang anting ka paturasan, ngadon miceun jeung kahampangan, beser teh sanes babasaan, estu kaalaman ayeuna.

Panuyun Nabi, mun pareng mondok teu tibra teh, gunakeun saurna pikeun qiyamul lail, sanes……, sanes teu emut eta ge, nanging diri pinuh ku kokotor keneh, rereged nafsu dunyawiyah nyangkaruk keneh na hate, malah pasolengkrah jeroeun dada. Waktos pikeun qiyamul lail teh udag-udagan jeung nongton maen bola.

Memeh madep kapayuneun Gusti, kahoyong mah meresihan hate heula, da piraku mun abdi madep teh jiwa raga masih lamokot dosa, teu sae mayunan Gusti dina kaayaan abdi nu masih keneh jiga kieu.

Sok sanaos, saur Gusti dina Al Qur-an, surat Al baqarah ayat nu ka 222

Innallaaha yuhibbut tawaa biina wa yuhibbul mutathah hiriin

Saestuna Allah mikacinta jalma-jalma anu tarobat sareng mikacinta jalma-jalma anu suci.

Atanapi dina surat An Nur ayat nu ka 31 :

Wa tuubuu ilallaahu jamii ‘an ayyuhal mu-minuuna la’allakum tuflihuun,

Jeung mangka tarobat anjeun sakabeh ka Allah, he..… jalma-jalma anu ariman, supaya aranjeun meunang kauntungan.


Ari nu janten margi, mun ditataan gemet, satincak saparipolah ti awit abdi sawawa, tug dugi ka kiwari, nalika dihisab beurat mana beurat mendi, mun ditimbang di Yaumal jaza, jaga.

Asana teu aya pupurieunana pisan, teu kedah dietang ku para malaikat, utusan Gusti, anu pamohalan kaliruna, ieu mah etangan jisim abdi wae, nu sok masih keneh hoyong genahna tea, natrat katingali, malah eces, dengdek na teh seueur ka kenca.

Nya kitu deui, ibadah abdi ka Gusti, upami ditataan mah, teu aya juru-jerena - juru-jerena acan, asa pamohalan kana ditampi, mun tea mah teu aya rahmat Gusti, Anu Maha Welas Asih tur Maha Heman ka makhluq-Na, jigana jisim abdi teh ngan wungkul jadi caduk naraka.

Sanes........, sanes wungkul pedah panggoda setan laknatullah, atanapi pangbibita iblis, da eta mah tos ebreh, natrat, nu puguh mah nafsu we nu teu weleh dipiara, dimumule, sina nyangkaruk dina kalbu. Sangkan batur jenuk balarea ngauluh-uluh salalawasna, paling copel matak hookeun nu lian.

Hapunten Gusti......., saur Nabi ge, nu kitu teh kapan riya tea, hoyong katangar, pada ngabageakeun ku batur salembur, sanes deuih...... sanes teu dugi panggeuing ti Nabi ka jisim abdi, malah ku pun biang ku pun bapa ge, tos karuhan ku para ulama ge, nu janten warasatul anbiya, panggeuing mah teu kirang-kirang, mung ieu hate, estu teuas tanding batu.

Hoyong...., hoyong pisan malah, jisim abdi madep ka payuneun Gusti teh, nanging sateuacanna, hoyong nembrakkeun heula kaabot hate, hoyong meresihan heula diri, pedah kamari seueur teuing ngagugulung dosa sareng kalepatan.

Komo nu dipikapaur teh, sieun aya tincak sareng lengkah nu harib-harib midua Gusti, alatan jisim abdi nu teu sadar, malah teu mustahil dilakukeunana bari pinuh ku kasadaran.

Nu mawi, dina mitembeyanana madep ka Gusti teh, jisim abdi neda sih hapunten-Na tina samudaya kalepatan sareng kaluluputan, ti awit jisim abdi nincak sawawa, tug dugi ka danget ieu, tos puguhing nu teu karaosna, da ieu mah seuseueurna ge, nu karaosna pisan, malah seueur nu bari dihajana pisan.
Da saleresna atuh, upami teu aya rahmat Gusti, jigana..... jisim abdi mah kalebet ka jalmi nu pangrugi-rugina, boa janten eusi naraka-na ge beh ditueun ti kerak na.

Oge dina ibadah, tadi ge dipayun disebatkeun, teu satai-kukueunana, ari margina, teu ngabibisani, seueur ibadah anu dilakukeun teh estuning ngan ukur puraga tamba kadenda we wungkul, shalat ge pimanaeun khusyu teh, atuh tartib-tartib we heula-anan, teu acan...., teu acan dugi jigana.

Bari apal kituna teh, kana tungtunan Nabi, margi kapan saur Nabi ge : “Mun anggota badanna teu daek khusyu, hatena ge mo jauh ti kitu”. saurna teh.

Tapi, hih... da keukeuh we dipaju deui, dipaju deui, shalat teh ngan ukur acong-aconganana wungkul, inti-sari na mah duka teuing disimpen dimana.

Aya eta ge usaha hoyong khusyu shalat teh, boh nu wajibna nya kitu deui nu sunatna, tapi sanes keur munfarid kituna teh, tapi mun bade berjamaah, ngarah katingali batur yen abdi shalatna bangun nu khusyu tea, padahal hate mah kamana boa cus-cosna.

Hoyong katangar batur we wungkul nu puguh mah, ngarah katingali khusyu, padahal kapan saur Gusti ge, shalat nu samodel kieu nu bakal dipalengpengkeun kana beungeutna, jaga teh.

Malah embohna, mun pareng ku jamaah dipercanten jadi imam deuih, nu sok sering hoyong kapeunteun khusyu teh, mani ngahaja shalat teh ditartib-tartib, tumaninah sing nepi ka katingali tumaninahna, bacaan shalat ge ngahaja ku abdi teh dianca-anca sangkan katingali tartibna.

Malah lebah bacaan surat mah ngahaja di rorompok teh, ngapalkeun surat-surat nu rada panjang, da aya harepan mun waktosna engke ngimaman, maca surat anu panjang mah, sok pada ngeuleuh-ngeuleuh tea.

Dina waktos Jumaahan mah komo deui, ti awal keneh abdi teh mandi beberesih, diangir sagala, da kitu sunatna saur Nabi, teu hilap malah diminyak seungit sagala.

Tapi ana jung teh ngalengkah, lagu paamprok sareng dulur-dulur abdi, nu masih keneh kukurilingan milarian pangupa jiwa, eta hate teu tiasa dipaling, make jeung sok ngagerentes, aing mah geus jung indit Jumaahan, na ari ilaing, kalah kukurilingan keneh neangan sahuap sakopeun, neangan keneh teureuyeun. Dasar caduk naraka.

Padahal kapan saur Gusti ge, saha nu terang malah itu nu janten pangawasa surga-na, jisim abdi mah bagean caduk naraka-na, kumargi hate tos wantun milah-milah nu janten hak prerogatif Gusti. boa teuing itu mah ditungguan ku anak pamajikan nu keur barongkeakan, nungguan nu keur usaha, sedeng abdi ngan ukur boga angkeuhan wungkul. Asa aing nu bakal ka sorga teh, henteu deungeun, aku-aku angga.

Shaum, nya kitu keneh, boh shaum wajibna pon nya kitu nu sunatna, da mung ukur janten angkeuhan wungkul nu puguh mah, pedah nuju shaum, ngarah katangar batur, siga jalma shaleh, padahal hate mah Gusti ge uninga.

Buktina we geura mraktekkeun hadits ge janten tibalik lemah, pedah saur Nabi : “Sarena nu keur shaum, sarua jeung ibadah”. Da kolu atuh jisim abdi mah, sapoe jeput ngagoler gegelehean ngadon sare, malah tepi ka emper masjid jiga kitu, jeung sok bari agul deuih kitu na teh, ditembong-tembong kanu lian, geura yeuh tingali kulit beuteung abdi, nepi ka meh adek kana tulang tonggong, alatan keur puasa.

Komo shaum sunat mah, kimpel ngagebleg hoyong katangar teh, da eta we shaum Syawal nu genep dinten tea, da ceuk nafsu mah, ku hoyong unggal jalma tarerangeun, yen abdi nuju shaum Syawal.

Aya weh nu sanes ngomentaran : “Emh..... Bagja temen salira mah, parantos tiasa ngalaksanakeun shaum Syawal, kapan sami eta teh sareng shaum sataun campleng, saur Nabi ge”.

Ngucapkeun Alhamdulillaah mah leres bari digerendengkeun, tapi da karaos ku sorangan oge, cukang irung mah ngabeukahaanana, langkung ti meber.

Shaum Daud nya kitu keneh, satadina mah emut kana tungtunan Nabi dina sunnahna, saur nabi : “Uhyuu quluu bakum biqillatidh dhahki wa qillatisy syab ‘i wa thah hiruuhaa bil juu ‘i tash fuu wa taraq qu”.
Obahkeun hate aranjeun, ulah loba teuing seuri jeung seubeuh teuing, sucikeun ku ngarasa lapar, tanwande hate aranjeun bakal bersih tur lemes.

Dina hadits nu sanes malah dijentrekeun ku Nabi : “Sing saha nu sering ngalaparkeun beuteungna, hartina sering shaum, tanwande pikiranana caang jeung qalbuna cerdas”.
Bari ditataan geuning, rupi-rupi shaum sunatna, ti awit Shaum Senen – Kemis, Shaum Syawal, Shaum tiap tanggal 13, 14 sareng 15, oge Shaum Daud-na, Shaum anu selang-sekar tiap dinten.

Tapi da aneh atuh jisim abdi mah, nu masih keneh kandel hayang katangarna ku batur tea, malah sok aya rasa agul dina hate, mun sakalieun aya nu naros : “Tos sabaraha lami salira ngadawamkeun shaum Daud teh ?” Ngawaler ge sok rada bari jeung semu agul diri teh : “Genep taun dugi ka danget ieu teh, alhamdulillah……”

Alhamdulillah mah leres ku jisim abdi teh diucapkeun, tapi da eta, hate mah teu kapalingan, nalika nu naros ngauluh-uluh mah, hate teh ngagerentes : ”Aing tea……………”

Munggah haji ge teu bina ti kitu, estu hoyong katangar ti awal keneh mula, ti memeh jung keneh ge, ondang-ondang ngahaja maparin iber ka tatangga, yen jisim abdi kalih pun bojo aya niat ngalaksanakeun ibadah haji, lisan mah kitu, tapi ieu hate teu kapalingan, sugan we jaga samulangna ti ditu, ka jisim abdi seueur nu nyebat Pa Haji, sangkan katangar, yen diri tos aya dina jalan kashalehan, mun henteu nyebat diri geus shaleh ge.

Dongkap teh ka Mekah nya kitu keneh, ngahaja di Multazam ngadon ngado’a kapayuneun Gusti harita, margi kapan saur Gusti, Multazam teh salah-sahiji tempat, lamun dipake ngado’a, do’ana bakal langsung diijabah.

Jisim abdi ge kitu, di Multazam teh ngadon ngado’a, hoyong bisa pidato harita teh, margi ti lemah cai keneh jisim abdi mah harita, boro-boro bisa pidato, sakalieun kedah nyarios payeuneun adi-adi katut dulur-dulur ge teu metu, da tuur kabujeng ngeleter, lilinieun.

Janji Gusti henteu mencog, do’a jisim abdi tinekanan, da aneh mulang ti Mekah teh, enyaan bisa pidato, najan teu jiga batur ge pidatona, ari nu jadi marga lantaran, pidato jisim abdi mah dugi ka ayeuna ge, angger, ukur dibaca, teu acan robah.

Jaba aya embohna, mulang ngado’a di Multazam teh, ayeuna mah make jeung bisa ngajar di sakola, nangtung di payuneun kelas, jeung para mahasiswa sagala, da tadina mah boro-boro ngajar sagala, tadi ge disebatkeun, sakalieun sasanggem ukur jeung dulur sareng baraya, kesang tiis mah tos mayunan ngagarajag saawak-awak.

Komo mun satutasna pidato, nalika turun ti mimbar aya jamaah nu ngauluh-uluh, bari sareng pokna muji teh, najan lisan nu kaluar mah : Alhamdulillah…., tapi da natrat, rengkak katut polah mah, persis jiga nu keur ngucapkeun : “Aing tea…….

Padahal kapungkur mah, salah saurang shahabat Nabi, nalika lungsur ti mimbar bari naros ka para shahabat anu sanesna : ”Kumaha pidato kuring bieu ?” ukur naros kitu, padahal mah.

Pan pada ngarentog, yen ucapan sapertos kitu teh kalebet riya, pedah hoyong kenging komentar, bari teu acan tangtos hoyong katangar anjeunna mah, pan enggal teras taubat ka Salira, bari teras ngusrukkeun anjeun, ngadon nyuuh ngumbar cisoca ka payuneun Gusti.

Ari jisim abdi harita, ........... akh teu rengrot-rengrot, boro-boro ngumbar cimata, pimanaeun bari jeung nyuuh sagala, kalah beregegeh nu puguh mah, legeg nu ieu asa aing uyah kidul tea, langkung ti riya jigana, nu kieu mah.

Allaahu Akbar !, hapunten abdi Gusti............

Eta teh nu karaosna wungkul tos sakitu, nu teu karaosna ku jisim abdi mah, jigana langkung ti kitu. Salaput sirah kawasna. Enyaan mun ngetang sapertos kitu mah, teu pantes mun jisim abdi miharep surga ka payuneun Gusti teh.

Teu acan kaetang, nu hubunganana sareng sasama mah, boh sareng papada jalma, sareng tatangga, sareng dulur-dulur, sareng baraya nu deuheus, nu laer, sareng nu saiman nu saikhwan, atuh beh dituna sareng papada makhluq.

Ngaleuya kalepatan teh, natrat, ti awit nu kenging katugenah alatan kalakuan sareng talajak jisim abdi, nu kanyenyerian alatan omongan jeung ucapan jisim abdi, malah teu sakedik nu kanyenyerian pedah dicarekanana ku jisim abdi.

Bakal ngantay panjang mun ditataan mah, sok komo mun nu nataanana Malaikat nu janten utusan Gusti, nu moal lepat deui, jigana moal bakal nyesa kasaean ka papada makhluk mah, da kalindes ku talajak anu minculak tea.

Ulah ku Malaikat leresan dinyana mah, da ieu mah kapan ku dulur-dulur abdi we heulaaanan, ku baraya anu saiman-anu saikhwan, anu sagulung-sagalang sareng jisim abdi dugi ka danget ieu, kapan nyarebatna ge “Si Engang” ka jisim abdi teh, ku gampang nyeureud tea, gampang teuing ngumbar amarah.

Teu acan....... jisim abdi teh, teu acan lemes hate mah, masih keneh sering ngumbar amarah, heuras keneh genggerong, padahal ti awal keneh ge tadi disebatkeun, sedeng ari umur teras nambihan, harib-harib cueut ka hareup, kantun sesana, teu bade disebat sengserang padung ge, ngan nu pasti tos sariak layung umur teh.

Manawi eta ge, manawi tiasa, hoyong neda sih hapunten teh, dikempelkeun we sadayana ayeuna didieu, da teu sanggem upami kedah ditataan hiji-hiji mah, ku moal sanggem nataanana, alatan ku seueur teuing tea.

Kum we ka sadayana, dulur-dulur jisim abdi, baraya katut tatangga, babaturan, sapantar, saluhureun sahandapeun, utamana ka pun bojo, ka pun anak, tiluannana.

Bisi pernah kaciwit kulit, katodel hate, atanapi kasigeung manah, ku ucapan, paripolah miwah kalakuan jisim abdi kamari, mugi kersa ngahapuntenna, manawi tiasa dilubarkeun tina sagala rupi kalepatan sareng katalingeuhan jisim abdi. Sangkan jisim abdi longsong mun hoyong madep ka payuneun Gusti Nu Murbeng Alam.

Kantos eta ge diwartosan ku Nabi Gusti dina haditsna, malah ku para ulama nu janten warasatul anbiya tea, yen dosa sareng kalepatan ka Gusti mah, tiasa langsung neda si hapuntenna sareng Gusti, tapi ari dosa sareng kalepatan sareng papada makhluq mah, moal waka dihampura ku Gusti lamun ku papada makhlukna teu acan dihampura.

Leresan dieu, anu moal sanggem abdi ngalaksanakeunnana teh, alatan seueur teuing kalepatanana, sareng nu puguh mah seueur teuing nu kantos kenging katugenahna ku jisim abdi, kumargi kitu, nyanggakeun sadaya-daya we kapayuneun Gusti.

Yaa Allah Yaa Rabbanaa, mun ngimeutan kalakuan abdi tadi, hapunten Gusti, rumaos abdi teh sasar, ana kitu mah boa-boa abdi teh kalebet jalmi nu dibendon ku Gusti, nu bakal janten eusi naraka Salira. Sakumaha pidawuh Gusti :


"A'udzubillaahi minasy syaithaanirrajiim. Walaqad dara-naa lii jahannama katsiiram minal jinni wal insi, lahum quluubul laa yafqahuuna bihaa, walahum a'yunul laa yub shiruuna bihaa, walahum aadzaa nul laa yas ma -'uuna bihaa, ulaa-ika kal an 'aami bal hum adhal lu, ulaa-ika humul ghaafiluun".

Jeung saestuna Kami geus netepkeun eusi naraka teh kalolobaanana, tina sabangsaning Jin jeung manusa, maranehanana boga hate, tapi eta hate teh teu dipake neuleuman ayat-ayat Kami, maranehanana boga mata, tapi henteu dipake nenjo, maranehanana boga ceuli tapi henteu dipake ngadenge, nu saperti kitu teh lir ibarat sato, malah leuwih hina batan sato, maranehanana kaasup jalma-jalma anu talobeh tur balangah.

Allaahu Akbar Walilllaahil hamd.

Nanging mugia wae dina sakitu kakirang sareng dosa nu tan wilangan teh, langkung seueur rahmat Gusti nu dilimpahkeun ka jisim abdi, sareng manawi aya sakotret mah diantawisna, kasaean anu dilaksanakeun ku jisim abdi teh kalayan Ikhlas Lillaahi Ta ‘Alaa, anu diharep teh taya sanes, mugi-mugi we, sok sanaos ukur sakotret, tapi tiasa janten wasilah pikeun jisim abdi janten kakasih Gusti. Margi jisim abdi yakin, rahmat Gusti langkung seueur nu katampi ku jisim abdi.

Dina niat hoyong madep nyaketkeun diri ka Gusti teh, hoyong mitembeyan midamel deui eunteung kahirupan anu ageung, sangkan tiasa dicaangkeun deui, obor-obor kahirupan nu kungsi pareum teh, tiasa deui nyiapkeun pakakas kahirupan, pikeun meresihan hate, da tadi ge ti awal mula estu nembrak nonggerak, lampah jisim abdi nu kamari, boh nu awon na, pimanaeun nu saena mah.

Lamun tea mah aya nu saena, hoyong tiasa disipuh deui, sangkan langkung ngagurilap, sangkan tiasa dipasieup deui, ku amal-amal sae sanesna.

Atuh nu awon na, niat mah bade enggal-enggal digosok, ku elap "taubatan nashuuha" bari diniatan, ti awit ayeuna kapayun mah, ieu hate teh bade dirumat, supados henteu keuna ku kekebul nu ngadagleg, carana ngahaja di elap, diberesihan ku tobat saban usik, margi ari dosa tea, nu karaos mah da jentre, eces, malah nembrak.

Tapi nu melang mah, apan nu teu karaos ku jisim abdi tea, anu lemesna lir ibarat kekebul, nu teu patos katingal tea, terang-terang tos ngandelan.

-----MMD----

NU HAYANG NYANDUNG

Poe Senen ieu mah, ngahaja ti lembur teh rada beurang, geus menta idzin ka urang kantor, rek ngalongok heula si bungsu nu keur kuliah di Jatinangor, pedah kamari aya beja gering, ti batur kuliahna, nu kabeneran balik ka Suci, ngahaja cenah, merlukeun nyimpang heula ka Sukaregang.

Komo indungna mah dibejaan si bungsu gering teh, mani geus langsung hayang indit harita keneh, bari jeung garo-singsat, melang pajar teh, si Eulis mah sok jiga nu sahoseun ari kabeneren panyakit asma-na kambuh teh.

Teu kana "Elf" deuih ka Bandung teh, da jeung indung budak tea, ngahaja rek kana beus we, ngarah lalega pangpangna ongkoh, da indung mah budak sok meakkeun alas batur ari diuk dina "Elf" teh, ngarumasakeun maneh ti dituna mah, pedah awakna geus kaasup kelas berat.

Ngahaja ngadon megat beusna ge di Guntur, sok hayang udud heula bari maca koran, meunang ngecer, pedah keur rame koran teh, ku berita anggota DPR anu salingkuh jeung biduan dangdut, jeung berita da'i kondang anu ngawayuh, nepi ka presiden ge kolu pipilueun, nguruskeun, nepi ka manggil menteri-menteri na, keur memeres deui aturan soal poligami tea cenah mah.

Ngahaja diuk dina beus teh milih korsi anu duaneun, kuring milih tempat gigireun jandela, pamajikan di sisi beh dieu, lebah jajalaneun, angkanan mah, mun kuring nu lebah jajalaneun mah, sok tara tega mun pareng aya ibu-ibu nu ngadon nangtung di lebah gigireun pisan, jadina teh sok ngelehan, kuring nu nangtung, tempat diuk teh sok dibikeun ka nu keur nangtung, teu ka awewe teu ka lalaki, da ka lalaki ge sok tara tega, ari katingalina geus kolot mah.

Ari kitu mah kuring sisieun jandela, pamajikan nu dina jajalaneun, moal kaganggu nepi ka Bandung ge, da moal aya nu menta tempat diuk ka pamajikan mah, mawa awakna sorangan ge pikarunyaeun batur, da eta tea, geus kaasup kelas berat pamajikan mah, awak tangihgul, jangkung gede jiga Arimbi, jaba parabot calik mah, geus hese neangan bandingna, bakat ku gede.

Di lebah korsi nu tiluaneun, gigireun pamajikan geus aya nu ngeusi, tiluan, ibu-ibu sorangan, saluhureun katingalina mah, nu duaan deui mah, nu rek di garawe di Bandung jigana, pedah poe Senen tea we meureun, sarua jeung kuring ngadon balik ka lembur poe Juma'ah, ngantor deui poe Senen teh, didugdag we ti Garut.

Bari ngarayap beus teh neangan keneh panumpang, kondektur jeung kenek teu eureun-eureun gogorowokan : "Bandung, Bandung - Cicaheum, Cicaheum"

"Mang rek ka Cicaheum tah" ! ceuk kondektur ti panto hareup.

Kenek ti panto tukang, ukur nolol kaluar, bari ngalieukan panumpang, tapi teu wudu ngagorowok "Lain...., rek ka Tarogong eta mah, Cicaheum - Cicaheum Neng, kamana ? lain ... terus......., euuuuh maneh mah.......". Bari mukakeun panto tukang, tukang koran, jeung tukang jajaneun, blas-blus ka jero beus aya kana tiluanana.

"Koran ! koran ! berita hangat, Aa Gym ber-poligami, penyanyi dangdut mengaku pernah hamil, koran ! koran, Pa bade koran-na, dua rebu lima ratus, ibu bade koran ! "Tukang koran gogorowokan nawarkeun koranna.

Geus puguheun nu dagang dahareun mah, mani saheng ku duaan ge beus teh rarasaan mah, nawarkeun goreng tahu jeung ulen, silih tempas teh lain bobohongan, ngan euweuh nu meulina, jigana pada-pada sarapan heula ti imahna para panumpang teh, nepi ka nu dagang jajaneun teh euweuh pisan nu ngaharu-biru.

Bari kukulutus, tukang asong teh ka tukang, jigana rek turun deui :"Teu barogaeun duit jigana euy panumpang teh, dagangan urang euweuh nu nawar-nawar acan, teuing nyareri huntu panumpang teh, barade yeuh........ nyeri waos !". bari seseleket ka tukang, rek turun.

"Lain nyeri huntu, Ceng, keur paruasa, Nyenen-kemis" Ceuk kenek bari mukakaeun panto tukang.

Tukang koran mah can turun, nanawarkeun koran keneh, meh ka unggal jalma, pamajikan ge ditawaran, ngan di jawab : "Tuh aya keneh di si Bapa can kabaca kabeh".

"Ibu bade koran ? Aa Gym poligami ! Maria Eva mengaku pernah hamil !, bade ibu ? " nawaran ka si ibu gigireun pamajikan.

"Sangheuk siah meulina ge, sarua narurustunjung wungkul lalaki teh, hayang ngeunahna wungkul, teu sudi siah....... aing mah, engke ge moal datang-datang deui ka pangajiannana ge". Si Ibu jol ngawakwak, jiga nu keur nafsu pisan.

Budak ngora gigireunana miceun beungeut, jiga nu kaeraan pura-pura ningali ka jalan luareun jandela. Si Ibu can tamat ngawakwakna. Bari ngalieuk ka pamajikan.

"Geuleuh ibu mah Eneng, nurustunjung geura, keur susah, keur sangsara mah jeung nu kolot, kapan dahar ge dibelaan huap didua-ditilukeun, ari ayeuna kari senangna, kalah der ngadon nyandung, geura, lain picontoeun ari kitu. Enyaan ! Ibu mah moal-moal acan, ka Darrud Tauhid deui, moal we cadu jigana, geuleuh...., sebel.......".

"Aa Gym mah, Ibu ngawayuh soteh, boa janten ibadah kanggo anjeunna mah, kapan saurna ge nulungan ka randa nu gaduh putra tilu, pan ngawayuhna ge, jaba ku Teh Ninih-na oge pan diidzinan, sanes ?" Pamajikan nembrong.

"Akh......., diidzinan, diidzinan tujuh puluh, memangna nyaho jeroeun hate Teh Ninih-na, ieu yeuh....... nu nyahoeun mah" Cek si Ibu bari nepakan hariguna.

"Ibu ! nu teu kenging teh, eta jiga anggota DPR anu ngadon salingkuh tea, malah nepi ka ngagugurkeun kandungan hasil jinahna tea kapan, dosana ge manglipet-lipet geura, jaba jinah, jaba maehan jabang bayi, pantes ku pulisi dikerewek ge, komo panginten di akherat.........." Ceuk pamajikan.

"Heueuh....., nurustunjung wungkul lalaki teh, keur ngeunahna mah ku duaan, ari geugeuleuhna diteumbleuhkeun ka awewena wungkul, dasar lebok-keun tetelo wungkul".

Teu karasa beus, keur apeng-apengan dina jalan anu lempeng antara Pangkalan ka Nagrog-keun, ngalieuk kaluar teh lebah Restorant "Ma Ecot", kuring beberes, sakeudeung deui turun, rek eureun teh di Parakan Muncang, naek angkot ka Jatinangor.

Pamajikan geus nangtung dina jajalaneun, kuring ge geus nangtung gigireun si Ibu, ayeuna mah, siap-siap rek turun tea, bari malik ka si Ibu : "Kunaon ibu ? Mani bet jiga nu ngewa-ngewa teuing ka Aa Gym teh " Ceuk kuring

Bari ngusiwel kana loket nu keur dikeukeuweukna, si Ibu ngaluarkeun kertas, :"Tah tingali....., saruana ceuk Ibu ge, salaki ibu ge, dasar jurig, ieu teh surat panggilan ti Depag, dikabulkeun cenah, ibu diserahkeun teh, da embung ari kudu dicandung mah, ngadon menta diserahkeun we, teu uyahan atuda, rido keneh jadi randa, tibatan jadi nu kolot mah, pangsiunan ngan sajuta dua ratus, bebeja rek kawin deui, jaba cicilan ka Bank Jabar can beres, kajeun anggeus-anggeusan ibu mah, rido keneh jadi randa ceuk Ibu ge........".

"Muhun...... nya ibu !, paingan aya babasan cenah, kajeun teuing.... Euceu mah, teu boga mesin cuci, teu boga televisi berwarna ge, asal ........ si eta ....., ulah ku duaan" Ceuk kuring bari keom.

"Tah... heueuh kitu, Euceu ge sarua". nga-euceukeun ayeuna mah, teu nga-ibukeun deui

"Kiriiiiii ...." pamajikan ngagorowok, beus eureun lebah pertelon Parakan Muncang.

Bari ngajak sasalaman ka si Ibu :"Ibu punten..... kapayunan ku abdi".

Di kantor ngahaja didongengkeun ka babaturan, mani ngaguruh nu saleuseurian, eureun-eureun teh pedah katingali mobil kepala keur mundur, rek parkir.

Pa Heryana ngagorowok : "Dongeng Pa Adang mah sok rame bae teh, tuda eta, sok bari jeung ditambahan... teu aneh.....".

"Da lain ngewa ka Aa Gym-na eta mah, ngewa ka salakina nu kabeneran hayang nyandung" Ceuk kuring.

"Padahal abdi mah, cita-cita ti bubudak, hayang nyandung.... teh" Ceuk Pa Suta.

"Dasar saruana !..... nurustunjung !" Ceuk Ibu Haji, bari ngaleos kana mejana











-----mmd-----

Minggu, 07 September 2008

SAPEDAH

Sakumaha nyaahna kanu jadi anak, sakumaha deukeutna hiji anak kanu jadi bapa, tetela geus rumah tangga mah, kanyaah budak kanu jadi kolot teh katambahan ku kulawargana, pamajikannana, minantu awewe meureun kuring mah nyebut teh.
Ti heula waktu mimiti rumah tangga, si Cikal ngahaja datang, bebeja meureun ti dituna mah, hayang diajar rumah tangga sorangan, najan teu jauh, tapi hayang misah cenah, hayang diajar macakal sorangan.
Ningali sareat mah, asa reureug ningali kahirupan rumah tangga si Cikal teh, malah baraya nu sejen mah nepi ka pok pisan, kayungyun cenah ningali rumah tangga barudak teh, taya cawadeunana, matak reueus pikeun nu jadi kolotna, komo indungna mah, katambah-tambah ka minantu teh, teu asa-asa mi-anak teh, lantaran kabeneran boga besan teh, urut sobat, baheula jaman keur kuliah, sagala kasuka nu jadi anak, teu weleh bebeja kanu jadi kolot, boh ka kuring indung bapana, boh ka ditu, ka mitohana, kanu jadi besan, nya kitu deui kasusah nu jadi anak, teu weleh kuring jeung pamajikan kabejaan.
Sakalieun sono kanu jadi anak, sok ngajakan besan, ngahaja nelepon ka Padalarang, ka Si Dodi. “Dodi urang geus sono ka barudak, rek ngadon ngendong di Si Adi, mun maneh salse mah, urang bareng, ngadon malem Minggu diditu”. Mun geus kitu, Malem Minggu teh jadi rame di imah si Cikal, da nu ngendong jadi nambahan, henteu kuring wungkul, katambahan kunu jadi besan.
Kanikmatan ningali rumah tangga barudak, estu komplit mun pareng dina poe Minggu-na, shalat Shubuh teh, kabeh berjamaah di masjid gigireun imah, nu jadi imamna si Cikal, ngahaja dijujurung, da budakna mah sok nolak, hoyong diimaman ku Bapa, basana mah, tapi ku kuring sok digedean hate, Bapa jeung mitohana mah, ukur semah, nu jadi Imam di masjid eta mah, kapan manehna, najan bari rada seunggah ge ari dikeukeuhan ku duaan mah, teu burung laju. Di-imaman kunu jadi anak, bari bapa jeung mitoha ngamamum tukangeunana, kanikmat teh asa nambahan, malah sok teu karasa cimata teh sok miheulaan nyurucud, dibarung ku eusi dada lir aya nu ngeundeuk-ngeundeuk, kanikmatan nu hese neangan bandinganana.
Bari silih tungtun jeung Si Dodi, besan, sobat kuring tea baheula :”Bagja Maman euy, urang mah, boga minantu teh, jaba nyantri, ngimaman sakitu tegepna, lagam kitu mah asa ngadenge Imam Masjidil Haram, baheula, basa urang keur ibadah haji tea nya ! Imah atuh sakieu mah teu goreng-goreng teuing, buktina urang ge bisa ngendong sagala rupa, malah si Lia mah peuting tadi ngadongeng, cenah Si Adi naek deui jabatannana di kantorna, muga-muga we urang teh bisa riung mungpulung kieu teh, nepi ka jaga”.
“Amiiin…….. “ Cek kuring bari ngalimba.


-----mmd----

Poe Senen kuring geus balik deui ka imah, nya kitu deui Si Dodi geus ka Padalarang deui jeung pamajikanana.
Jam 3 Sore, masih di masjid tas Shalat Ashar, aya beja ti Si Lia, minantu, nelepon ka imah, cenah salakina kacilakaan, nabrak nu tumpak sapedah di jalan. Teu kungsi lila, kring telepon disada deui, si Dodi ti Padalarang :”Maman !, si Adi nabrak nu tumpak sapedah, cenah cek si Lia bieu, mun maneh rek kaditu, ku urang disampeur”.
“Enya Dod !, bieu ge Si Lia nelepon kadieu, mun rek kaditu mah, sampeur urang”.
Di imah, Si Adi keur shalat keneh, rada lila ngadagoan teh rarasaan mah, kaluar ti kamar Si Adi katingali teu eureun-eureun babacaan, kuring nu teu sabar, buru-buru nanya :”Kumaha mimitina eta teh Aa ?”, kitu biasana ge kuring mah ka Si Cikal teh, nga-Aakeun adi-adina.
“Ari katingalna mah, nu tumpak sapedah bade mengkol ka katuhu, tapi duka kumaha janten geubis, jalmina persis geubis dina ban payun pisan, teu kabujeng ngerem, tos kagiles manten”.
“Ayeuna dimana jalmana, Aa ?”. Besan milu nanya.
“Harita keneh ge teras dibantun ka Boromeus, malihan sapedahna mah aya keneh dina bahasi mobil, sakantenan dirawatan, bilih ical maksad mah”. Cek si Adi. “Mung tadi teh, aya rakana nu tumpak sapedah tea, rada emosi ka Aa teh, mun teu pada ngahalangan ku bapa-bapa ti pulisi mah, da jigana teh hoyong sabek-bek-keun nonjok, malah bari ngancam sagala rupi, bade nuntut ka pangadilan, saurna teh”.
“Ari geus diuruskeun ku pulisi mah, alus, syukur malah, sugan we beres roes, teu aya barebedanana”. Ceuk kuring.
“Muhun, Pa ! Pidu’ana wae ti sadayana, da tadi teh di Kantor Pulisi, diriungkeun sagala rupi, sareng kaleresan deuih nu janten Kapolsek-na teh, rerencangan sakola Aa nuju di SMA 4 kapungkur, janten ngadon re-uni di kantor pulisi, sono tepang sareng rerencangan sakelas”.
“Ari eta, kumaha nu tumpak sapedahna, parna henteu, cek dokter ?”.
“Kana lami, saur Dokter mah di opnamena, tadi teh, da sampean anu kiwa, kageleng pisan ku ban payun nu palih katuhu, keun soal biaya mah, mung nu janten hariwang teh, eta rakana, emosi bae teu liren-liren”. Cek Si Adi.
Sarerea kaluar ti imah, ngadon ningali sapedah nu rek dtkaluarkeun tina bahasi mobil, bari ngangkat sapedah teh, si Adi nyarita :”Sapedah antik ieu mah, Pa, mani sakieu abotna kieu, sapedah kapungkur jigana teh, mung sae nu ngurusna, jigana teh, mani masih harerang keneh kieu”.
“Geuning sapedahna mah teu kua-kieu, Aa?”. Cek Besan.
“Da sapedahna rada tebih ragrag na teh, mung jalmina wungkul, geubisna pas pisan dina ban payun”.
Ningali sapedah nu keur dijungjungkeun ku Si Adi, kuring mah molotot we mata simeuteun, malah bari jeung ngadegdeg sagala rupa, apal…, apal pisan, kana sapedah ieu mah.
Najan geus leuwih ti opat puluh taun ge, moal nepi ka poho asana, kana sapedah ieu mah, sapedah Apa almarhum, sapedah lalaki, nu make palang tea.


-----mmd-----

Baheula teh keur budak diajar tumpak sapedah, dicorok ti beulah kenca, ngaboseh bari dengdek, lantaran awak mah kahalangan ku palang sapedah tea, ari mancal can nepi kana palangna mah, da budak keneh tea, bulak-balik ti tungtung Jalan Siti Munigar beulah Kaler, nepi ka Jalan Siti Munigar beulah Kidul, malah mun pareng poe Saptu atawa Minggu pasosore mah, sapedah teh tara dianggo ku Apa, sok ngahaja ngadon diajar sapedah ka Tegallega, bari lalajo maen bal, lantaran harita di Tegallega, sisieun lapang maen bal teh, sakurilingna sok dipake nu sasapedahan, sok waas palebah sapedah diboseh teh, ngageleserna ban sapedah ngageleng batubara, nu ngampar sakurilingeun lapang maen bal, mun geus cape, ngadon jajan Es Soda, tina teko keramik bodas, di kucurkeunana ku tukang Es nepi ka sadeupa kaluhur, sangkan cai soda nu dikucurkeun kana gelas teh ngabudah, matak nyereng kana irung.
Mun teu kitu jajan es sirop, sirop jeung cai dikana teko kaleng-keun, nu dieusian es batu, memeh dikucurkeun, sok digodeg-godegkeun heula kana papan tanggungan tukang, sangkan siropna karasa leuwih tiis, matak nyecep kana tikoro nu hanaang, lantaran cape tas kukurilingan, ngurilingan lapang bola.
Bari sakapeung mah sok rada nakal tukang es na teh, lain es batu nu digodeg-godegkeun kana papan teh, tapi tutup keler beling, ti luar mah siga es batu, kanyahoan teh waktu diinum, naha es sirop teh teu karasa-karasa tiis, sihoreng es batuna diganti ku tutup keler beling.
Sakali mangsa Apa teh teu damang, biasa harita mah mun Apa teu damang, sok hoyong dipanggodokkeun susu ti Gang Ijan, nepi ka ayeuna tukang susu di Gang Ijan mah aya keneh, ari nu sok dipiwarang ku Apa, nu jadi Emang rai Ema nu bungsu, ti Jalan Siti Munigar ka Gang Ijan teu pati jauh, kabeneran harita kuring keur ulin jeung babaturan, di lebah Gang Wiria, nu jadi Emang ngaliwat kana sapedah bari ngajingjing rantang, dina setang sapedah.
“Mang Undang……, bade kamana ?” Cek kuring harita.
“Ka Gang Ijan meser susu, rek ngiring ?”.
Teu ngadua kalian nu ngajak, kuring ngajleng, mancal kana boncengan tukang, ninggalkeun babaturan, nu keur ucing sumput.
Balik ti Gang Ijan, nu keur ucing sumput masih keneh aya, kuring ngajleng deui bari nukang, maksud mah rek miluan deui ucing sumput jeung nu sejen, tapi barang turun tina sapedah, dina pingping karasa aya nu peurih, ditingali kahandap, dina bitis katuhu getih baloboran. Kuring ngagoak ka nu jadi Emang. Les weh teu inget naon-naon deui.
Inget-inget, Apa nu nuju teu damang teh, keur ngagulang-gaper pingping katuhu diperbanan.
“Tikait kana lampu pengker, jigana si Maman teh, Kang”. Cek Mang Undang ka Apa.
“Omean, geura isuk mah lampu sapedah teh ? Saur Apa.
Saminggu leuwih teu bisa asup ka sakolana ge harita, malah nepi ka ayeuna, opat puluh taun leuwih, urut raheut kana lampu sapedah tukang, aya keneh, ngajepat leuwih ti sapuluh sentimeter, dina pingping beulah katuhu.
Isukna memeh lampu sapedah diomean, rai pisan Apa nu katilu, ngahaja rek nambut sapedah cenah, ka Kosambi ngagaleuh perlengkapan militer.
Keur di Kosambi harita, sapedah aya nu maok, rai Apa nepi ka nikreuh ti Kosambi ka Jalan Siti Munigar, bari jigana sieun diseuseulan ku Apa pedah sapedahna aya nu maok.
Ti harita, kuring teu pernah tumpak sapedah deui kagungan Apa.


-----mmd-----

Ari ayeuna opat puluh taun leuwih, sapedah teh katingali deui keur dijungjungkeun ku Si Adi, tina bahasi mobil, yakin sapedah teh nu Apa baheula, yakin pisan, malah lampu tukangna ge can diganti, masih saperti baheula keneh, lampu tukang nu ngajadikeun pingping katuhu kuring nepi ka ayeuna pitak, leuwih ti sapuluh sentimeterna.
“Adi…… !, ieu mah sapedah Aki, kapungkur”. Cek kuring ka Si Adi, bari dareuda ngomong teh, teu sangka bakal ningali deui sapedah kameumeut baheula, jaman keur budak.
“Akh…….., piraku Bapa mah, maenya sapedah nu Aki, kapan Akina ge tos teu aya”. Cek Si Adi, yakin teu percayaeun.
“Enyaan….. ! yeuh tingali…….”, Cek kuring bari morosotkeun calana, poho dikaera hareupeun besan, ningalikeun pingping tukang nu katuhu. “Yeuh pitak ieu teh, alatan ti kait kana lampu ieu, lampuna ge kieu keneh teu robah ti jaman Bapa budak baheula”.
“Enyaan eta teh Maman ?” Cek Si Dodi bangun nu teu percaya.
“Yakin pisan, Dod, ieu teh sapedah Apa nu ical di Kosambi keur ditambut ku Mang Udin, rai Apa, baheula”. Cek kuring.
“Lamun kitu urang tanyakeun kanu bogana, timana ieu sapedah nepi ka katabrak ku Si Adi”. Cek Si Dodi, bari gogodeg, ngarasa aneh, puluh-puluh taun sapedah leungit, kari-kari ayeuna, aya di hareupeun bari nu makena katabrak ku si Cikal, nepi ka diopname di Rumah sakit Boromeus.


-----mmd----

-
Isukna pasosore, Si Adi balik besuk cenah mah, jeung babaturanana nu jadi Kapolsek tea, daratang kaimah, dituturkeun ku semah teu wawuh samobil, rengse shalat Maghrib, ngariung di kamar tamu, hadena ruang tamu di imah Si Adi rada lega, nepi ka kuring jeung besan ge bisa milu ngariung, matotoskeun nu katabrak ku Si Adi tea, enya we tipoporongosna mah, lanceukna nu katabrak cenah mah, ti kantor pengacara, disebutkeun kantorna, kaasup pengacara senior di kantor eta, manehna teh cenah mah.
Babadamian nepi kana tungtutan materi, nu diajukeun ku si pengacara tea, alesanana Si Adi nyupiran mobilna kurang ati-ati cenah, jumlah tungtutanana, lain bantrak-bantrakeun model kuring, malah si Dodi ngan ngahuleng we, ngadenge Si Adi ditungtut model kitu teh.
Ari kuring ngan ukur bisa neges-neges sepuh nu marengan si pengacara tea, anu ti barang jol tadi, teu pisan ngajak nyarita, atawa teu pisan milu ngobrol, estu ukur ngeluk we tungkul, teu muka sora pisan.
Ras weh inget kana sapedah Apa tea. Panasaran kuring nanya ka si Pengacara tea :”Punten Yi, megat saur, Akang teh, bade tumaros, dupi nu kagungan sapedah nu katabrak ku pun anak teh saha ?”. Ngahaja nyebut Ayi, da yakin sahandapeun kuring umurna mah, boa sapuluh taunan leuwih gesehna jeung kuring mah.
“Nu Bapa abdi, tah ieu pun Bapa, sapedah antik eta teh, cocoan pun Bapa ti baheula, dan ngan ditatap-diusap bae ku pun Bapa, ti abdi keur budak keneh pisan, malah ti keur abdi dikandung keneh saurna teh, tos aya, teu gentos-gentos sapedah eta mah, sapedah buhun, sapedah antik” Cenah bangun nu reueus.
“Leres eta teh Bapa, sapedah kagungan ? Ceuk kuring, bari malik ka Bapana si Pengacara tea.
“Leres, gagaduhan”. Ngajawabna halon pisan.
“Manawi teu kaabotan, abdi tumaros, timana ngagaleuhna kapungkur teh, sapedah antik model kieu ?” Cek kuring.
Teu ngajawab, kalah ngaheruk, beuki tungkul.
“Naha Bapa sagala ditanyakeun, urusan sapedah bae ditatanyakeun, kuring kadieu teh lain urusan sapedahna, tapi urusan nu ditabrakna, itu tuh nu keur diopnamena, nu rek diuruskeun mah, lain urusan sapedahna, da puguh sapedahna teu nanaon, teu cecel teu bocel ieuh sapedahna mah”. Ceuk si Pengacara, basana mimiti kasar.
“Kieu maksad teh, kaleresan Cep Hanafi nu janten Kapolsek nuju kempel, atuh nu gaduh sapedahna oge kaleresan nuju aya, ngariung sareng urang sadaya, ari dongengna mah kieu ieu teh, pedah ningal sapedah eta, sim kuring teh gaduh kayakinan, sapedah eta teh nu gaduhna kapungkur, pun bapa, akina Si Adi, pun anak. Ari nu mawi wantun ngangken, margi yakin pisan sapedah ieu teh cocoan abdi keur budak baheula, malah kantos dugi ka cilaka alatan naek sapedah ieu, dina pingping pengker anu palih katuhu dugi ka ayeuna aya keneh pitak, tapakna, tikait kana lampu pengker, malihan katingalna ge lampu sapedah pengker teh, teu dirobih, teu digomeng-gomeng pisan jigana teh, dugi katingal deui asa baheula. Harita teh nuju di anggo ka Kosambi ku pun paman, payuneun toko peralatan militer, peuntaseun rel kareta api palih Kulon, sapedah teh aya nu ngiwat, aya nu maok, panginten kasarna mah, dugi ka ayeuna, ari kamari katingali deui ku sim kuring, aya dina bahasi mobil pun anak, bet janten ngangres, da biasana ge ari kana barang sorangan mah, masih puluh-puluh taun ge moal hilap…………”.
“Akh…., teu mungkin, ceuk sayah ge tadi, sapedah ieu mah geus aya ti keur kuring dikandung keneh ge”. Si Pengacara motong carita kuring heuras naker.
“Numawi, Akang teh kumawantun, tumaros ka tuang rama, manawi tiasa ngajentrekeun, nalika ngagaleuh kapungkur teh timana, atanapi ti saha. Insyaa Allah, dina hate mah teu aya sangkian awon Akang teh, ieu mah pedah ku kapanasaran wungkul, wireh sapedah eta teh, akang mah apal keneh pisan nepi ka bubuk leutikna, ti awit sadel, sela, nu rada ngajorok kapayun, teu aya baturna harita ge, jaman Akang masih sok sasapedahan di Tegallega, komo ayeuna, atuh komo kana lampu pengkerna mah, rupina teu dirobih-robih ku tuang Rama teh, malah lampu eta pisan nu matak janten malikan deui gambaran baheula kana eta sapedah teh, numawi hoyong terang asal muasalna ti tuang rama, meungpeung kaleresan nuju kempel kieu, sareng kasaksen ku Cep Hanafi nu utami mah”. Cek kuring panjang lebar.
Si Bapa ngan ukur tambah ngeluk, teu lemek teu nyarek, teu sakecap-kecap acan. Nu ngadago-dago jawaban geus silih pelong, Hanafi babaturan si Adi nu nyoara teh : “Mangga Pa, manawi tiasa ngawaler ?” Cenah.
Si Bapa tanggah, sidik cipanonna ngeyembeng, ku sarerea ge katingali, bari ngusap beungeut, nyanghareup ka anakna :”Hampura….. Bapa ! Ujang. Jigana anu didongengkeun ku ramana pribumi teh bener. Harita, enya ujang keur dikandung keneh, malah keur bulan alaeun harita teh, Bapa teh rumasa geus kausap setan, mikiran pamajikan sabrol-broleun, tapi can boga bekel, keur biaya ngalahirkeunana, keur bingung kitu, di sisi Rel Kareta Api, beulah wetaneun Pasar Kosambi, di hareupeun toko perlengkapan militer, ningali sapedah keur distandarkeun dina trotoar, regeyeng we dibawa, kabeneran teu dikonci, dibawa ka Stasion Cikudapateuh. Ari datang ka imah, Ema hidep hariweusweus, dikeupeulan ku Emang maneh cenah ti Tasik, bekel keur ngalahirkeun, teu panggih jeung Bapa mah, ngan Ema hidep nu tatanya, sapedah saha cenah eta teh, dijawab ku Bapa, nu mihape jualeun, nepi ka hidep brol teh, sapedah teu nepi ka dijual, da Bapa ngarasa dosa, rek dibalikkeun, dibalikkeun ka mana, da teu apal kanu bogana ge, rasa dosa teu weleh ngeusian dada, tungtungna sapedah teh dipiara we, ditatap diusap, diberesihan meh unggal usik, dipake ge ari aya perlu we wungkul, teu perlu-perlu teuing mah, Ujang ge apal, tara dipake sapedah teh. Kabeneran ayeuna kumpul jeung ahli warisna, atuh Bapa Pulisi oge aya, mangga Bapa teh nyerenkeun maneh, sugan bisa nebus dosa, lantaran baheula pernah ngarasa kausap setan, sugan teu beurat teuing wawalesna ti Pangeran, ka pribumi, nyanggakeun sapedah teh, jigana leres nu Tuang Rama………sidik bapa nu maok sapedah teh”. Teu kebat, segruk weh ceurik eueuriheun.
Sarerea olohok, komo anakna mah, teu nyangka jigana Bapana baheula ngalaman jiga kitu, kuring ge bareuheudeun, inget ka Apa almarhum, inget kana sapedah, inget keur Apa ngagugulung nu raheut, keur merbanannana, keur ngurus raheut, ku cai haneut, ku “Permanganat”.
Teu karasa jung nangtung, brek sideku hareupan si Bapa, bari dareuda ”Bapa, sawalerna hapunten abdi, tos kumawantun ka Bapa”.
“Ih, henteu kasep, lain…., lain hidep nu salah mah, Bapa nu puguh salah mah, anggur mah hampura Bapa teh ku hidep, ku kulawarga didieu, sugan dosa Bapa ngurangan saeutik-eutikeun”. Bari tetep nginghak
“Bapa, oge ka sadayana bae para tamu, Insyaa Allah, sim kuring ngawakilan pun bapa, ngawakilan pun Aki nu parantos almarhum, kalepatan sareng kaluluputan Bapa tipayun, dihapunten ku sim kuring sakulawarga, sawalerna sim kuring, nyuhunkeun dihapunten rehna putra Bapa nu kadua parantos kenging kamusibatan alatan kendaraan nu nuju dibantun ku abdi, perkawis ongkos opnameu di Rumah Sakit, sapertos nu didugikeun tadi di rumah sakit, Insyaa Allah, abdi nu tanggel waler pikeun mayarna ka Rumah sakit, mugi-mugi bae pangalaman ieu teh sing janten hikmah pikeun urang sadaya, malah mugia sing janten beungkeutan silaturahmi, antawis kulawarga sim kuring sareng kulawarga Bapa………..” Can ge tamat si Adi nyarita, si Pengacara tea geus ngagabrug manten :”Ulah diteruskeun…….., kasep, hampura anggur mah Bapa, basa ge geus garihal tadi mah, sakali deui hampura Bapa, hampura……… kolot bapa”. Bari nyegruk dina taktak Si Cikal.






-----mmd-----